Adhyaya 215
ഈ അധ്യായത്തിൽ ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ സംക്ഷിപ്തമായി ഉപദേശിക്കുന്നത്, ദേഹധാരികളായ ജീവികൾക്ക് മോക്ഷം നൽകുന്ന ശൃംഗിതീർത്ഥത്തിലേക്ക് തീർത്ഥയാത്ര ചെയ്യണമെന്നതാണ്. ഈ തീർത്ഥം “മോക്ഷദ” എന്നു മഹത്വപ്പെടുത്തി, അവിടെ ദേഹത്യാഗം ചെയ്യുന്നവർ സംശയമില്ലാതെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും എന്നു ഉറപ്പായി പ്രസ്താവിക്കുന്നു. അതേ സ്ഥലത്തെ പിതൃകർമ്മവുമായി കൂടി ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. അവിടെ പിണ്ഡദാനം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ പിതൃഋണത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായി (അനൃണ) മാറുന്നു; സമ്പാദിച്ച പുണ്യഫലത്തിൽ ശുദ്ധനായി “ഗാണേശ്വരി ഗതി” എന്ന, ശൈവ പരലോകക്രമത്തിലെ ഉയർന്ന നില പ്രാപിക്കുന്നു എന്നും പറയുന്നു. ഇങ്ങനെ മോക്ഷം, പിതൃദർശനം, തീർത്ഥാനുഷ്ഠാനം എന്നിവയെ ഒരേ സ്ഥലകേന്ദ്രിത മാർഗ്ഗനിർദ്ദേശമായി അധ്യായം ഏകീകരിക്കുന്നു.
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृङ्गितीर्थं ततो गच्छेन्मोक्षदं सर्वदेहिनाम् । मृतानां तत्र राजेन्द्र मोक्षप्राप्तिर्न संशयः
ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം സർവ്വ ദേഹധാരികൾക്കും മോക്ഷം നൽകുന്ന ശൃംഗിതീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം. ഹേ രാജേന്ദ്രാ! അവിടെ മരിക്കുന്നവർക്ക് മോക്ഷപ്രാപ്തിയിൽ സംശയമില്ല.
Verse 2
तत्रैव पिण्डदानेन पितॄणामनृणो भवेत् । तेन पुण्येन पूतात्मा लभेद्गाणेश्वरीं गतिम्
അവിടെയേ പിണ്ഡദാനം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ പിതൃഋണത്തിൽ നിന്ന് അനൃണനാകുന്നു. ആ പുണ്യത്താൽ പവിത്രാത്മാവായി ‘ഗാണേശ്വരീ’ എന്ന ദിവ്യഗതി പ്രാപിക്കുന്നു.