Adhyaya 151

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । उत्तरे नर्मदाकूले तीर्थं परमशोभनम् । जयवाराहमाहात्म्यं सर्वपापप्रणाशनम्

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—നർമദയുടെ ഉത്തര തീരത്ത് അത്യന്തം ശോഭനമായ ഒരു തീർത്ഥമുണ്ട്. അത് ‘ജയവാരാഹ’ മഹാത്മ്യം; സർവ്വപാപനാശിനി.

Verse 2

उद्धृता जगती येन सर्वदेवनमस्कृता । लोकानुग्रहबुद्ध्या च संस्थितो नर्मदातटे

ഭൂമിയെ ഉയർത്തി രക്ഷിച്ചവൻ—സർവ്വദേവന്മാർ നമസ്കരിക്കുന്നവൻ—ലോകങ്ങളുടെ ഹിതത്തിനായുള്ള അനുഗ്രഹബുദ്ധിയോടെ നർമദാതീരത്ത് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा वीक्षते मधुसूदनम् । मुच्यते सर्वपापेभ्यो दशजन्मानुकीर्तनात्

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് മധുസൂദനനെ ദർശിക്കുന്നവൻ, പത്ത് ജന്മങ്ങളിൽ സമ്പാദിച്ചും സ്മരിക്കപ്പെട്ടും ഉള്ള സർവ്വപാപങ്ങളിൽ നിന്നു മോചിതനാകുന്നു।

Verse 4

मत्स्यः कूर्मो वराहश्च नरसिंहोऽथ वामनः । रामो रामश्च कृष्णश्च बुद्धः कल्किश्च ते दश

മത്സ്യ, കൂർമ, വരാഹ; തുടർന്ന് നരസിംഹ, വാമന; രാമ, പരശുരാമ, കൃഷ്ണ, ബുദ്ധ, കല്കി—ഇവയാണ് ദശാവതാരങ്ങൾ।

Verse 5

युधिष्ठिर उवाच । मत्स्येन किं कृतं तात कूर्मेण मुनिसत्तम । वराहेण च किं कर्म नरसिंहेन किं कृतम्

യുധിഷ്ഠിരൻ പറഞ്ഞു—താതാ, മുനിശ്രേഷ്ഠാ! മത്സ്യരൂപത്തിൽ എന്തു ചെയ്തു? കൂർമരൂപത്തിൽ എന്തു? വരാഹരൂപത്തിൽ ഏതു കര്‍മ്മം, നരസിംഹരൂപത്തിൽ എന്തു ചെയ്തു?

Verse 6

वामनेन च रामेण राघवेण च किं कृतम् । बुद्धरूपेण किं वापि कल्किना किं कृतं वद

വാമനരൂപത്തിൽ എന്തു ചെയ്തു? രാഘവനായ രാമരൂപത്തിൽ എന്തു ചെയ്തു? ബുദ്ധരൂപത്തിൽ എന്തു, കല്കിരൂപത്തിൽ എന്തു ചെയ്തു—ദയവായി പറയുക।

Verse 7

एवमुक्तस्तु विप्रेन्द्रो धर्मपुत्रेण धीमता । उवाच मधुरां वाणीं तदा धर्मसुतं प्रति

ധർമ്മത്തിന്റെ ബുദ്ധിമാനായ പുത്രൻ ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചതോടെ, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠൻ അപ്പോൾ ധർമ്മസുതനോടു മധുരവചനങ്ങളാൽ മറുപടി പറഞ്ഞു।

Verse 8

श्रीमार्कण्डेय उवाच । मीनो भूत्वा पुरा कल्पे प्रीत्यर्थं ब्रह्मणो विभुः । समर्पयत्समुद्धृत्य वन्दान्मग्नान्महार्णवे

ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—പുരാതന ഒരു കല്പത്തിൽ പരമവിഭു മത്സ്യരൂപം ധരിച്ചു; ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രീതിക്കായി മഹാസമുദ്രത്തിൽ മുങ്ങിയ വേദങ്ങളെ ഉയർത്തി വീണ്ടും സമർപ്പിച്ചു।

Verse 9

अमृतोत्पादने राजन्कूर्मो भूत्वा जगद्गुरुः । मन्दरं धारयामास तथा देवीं वसुंधराम्

ഹേ രാജാവേ, അമൃതോത്പാദന സമയത്ത് ജഗദ്ഗുരു കൂർമരൂപം ധരിച്ചു മന്ദരപർവ്വതം ധരിച്ചു; അതുപോലെ ദേവി വസുന്ധരയായ ഭൂമിയെയും താങ്ങി നിർത്തി।

Verse 10

उज्जहार धरां मग्नां पातालतलवासिनीम् । वाराहं रूपमास्थाय देवदेवो जनार्दनः

പാതാളതലങ്ങളിൽ വസിച്ചുകൊണ്ട് മുങ്ങിയിരുന്ന ഭൂമിയെ ദേവദേവൻ ജനാർദനൻ വരാഹരൂപം സ്വീകരിച്ച് ഉയർത്തി പുറത്തെടുത്തു।

Verse 11

नरस्यार्द्धतनुं कृत्वा सिंहस्यार्द्धतनुं तथा । हिरण्यकशिपोर्वक्षो विददार नखाङ्कुशैः

അവൻ അർദ്ധദേഹം മനുഷ്യരൂപവും അർദ്ധദേഹം സിംഹരൂപവും ആക്കി, അങ്കുശസദൃശമായ നഖങ്ങളാൽ ഹിരണ്യകശിപുവിന്റെ വക്ഷസ്ഥലം പിളർത്തി।

Verse 12

जटी वामनरूपेण स्तूयमानो द्विजोत्तमैः । तद्दिव्यं रूपमास्थाय क्रमित्वा मेदिनीं क्रमैः

ജടാധാരിയായ വാമനരൂപത്തിൽ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജന്മാർ സ്തുതിച്ചപ്പോൾ, പിന്നെ അദ്ദേഹം ദിവ്യ വിരാട്രൂപം ധരിച്ചു മഹാപാദങ്ങളാൽ ഭൂമിയെ അളന്ന് സർവ്വത്ര വ്യാപിച്ചു।

Verse 13

कृतवांश्च बलिं पश्चात्पातालतलवासिनम् । स्थापयित्वा सुरान् सर्वान् गतो विष्णुः स्वकं पुरम्

അതിനുശേഷം അദ്ദേഹം ബലിയെ പാതാളതലവാസിയാക്കി; സർവ്വദേവന്മാരെയും ദൃഢമായി സ്ഥാപിച്ച് വിഷ്ണു തന്റെ സ്വധാമത്തിലേക്ക് മടങ്ങി।

Verse 14

जमदग्निसुतो रामो भूत्वा शस्त्रभृतां वरः । क्षत्रियान् पृथिवीपालानवधीद्धैहयादिकान्

ജമദഗ്നിപുത്രനായ രാമൻ ആയുധധാരികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി, ഹൈഹയാദി ഭൂമിപാല ക്ഷത്രിയരാജാക്കളെ വധിച്ചു।

Verse 15

कश्यपाय महीं दत्त्वा सपर्वतवनाकराम् । तपस्तपति देवेशो महेन्द्रेऽद्यापि भारत

പർവ്വതം, വനം, ഖനികൾ എന്നിവയോടുകൂടിയ ഭൂമിയെ കശ്യപനു ദാനം നൽകി, ഹേ ഭാരതാ! ആ ദേവേശൻ ഇന്നും മഹേന്ദ്രപർവ്വതത്തിൽ തപസ്സു ചെയ്യുന്നു।

Verse 16

ततो दाशरथी रामो रावणं देवकण्टकम् । सगणं समरे हत्वा राज्यं दत्त्वा विभीषणे

പിന്നീട് ദാശരഥിയായ രാമൻ ദേവന്മാർക്കുള്ള കണ്ഠകമായ രാവണനെ അവന്റെ സൈന്യസഹിതം യുദ്ധത്തിൽ വധിച്ച്, രാജ്യം വിഭീഷണനു നൽകി।

Verse 17

पालयित्वा नयाद्भूमिं मखैः संतर्प्य देवताः । स्वर्गं गतो महातेजा रामो राजीवलोचनः

ധർമ്മനീതിയോടെ ഭൂമിയെ ഭരിച്ചു, യാഗങ്ങളാൽ ദേവന്മാരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി; മഹാതേജസ്സുള്ള പദ്മനേത്രനായ രാമൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് ഗമിച്ചു।

Verse 18

वसुदेवगृहे भूयः संकर्षणसहायवान् । अवतीर्णो जगन्नाथो वासुदेवो युधिष्ठिर

ഹേ യുധിഷ്ഠിരാ! വീണ്ടും വസുദേവന്റെ ഗൃഹത്തിൽ സംകർഷണന്റെ സഹായത്തോടെ ജഗന്നാഥൻ വാസുദേവൻ അവതരിച്ചു।

Verse 19

सोऽवधीत्तव सामर्थ्याद्वधार्थं दुष्टभूभृताम् । चाणूरकंसकेशीनां जरासंधस्य भारत

ഹേ ഭാരതാ! നിന്റെ സാമർത്ഥ്യത്താൽ ദുഷ്ട രാജാക്കന്മാരുടെ നാശാർത്ഥം അദ്ദേഹം ചാണൂരൻ, കംസൻ, കേശി, ജരാസന്ധൻ എന്നിവരെ വധിച്ചു।

Verse 20

तेन त्वं सुसहायेन हत्वा शत्रून्नरेश्वर । भोक्ष्यसे पृथिवीं सर्वां भ्रातृभिः सह संभृताम्

ഹേ നരേശ്വരാ! അവന്റെ ദൃഢമായ സഹായത്തോടെ നീ ശത്രുക്കളെ വധിച്ച്, സഹോദരന്മാരോടൊപ്പം സുസംരക്ഷിതമായ സർവ്വ ഭൂമിയും അനുഭവിക്കും।

Verse 21

तथा बुद्धत्वमपरं नवमं प्राप्स्यतेऽच्युतः । शान्तिमान्देवदेवेशो मधुहन्ता मधुप्रियः

അതുപോലെ അച്യുതൻ ഒൻപതാം അവതാരമായി ബുദ്ധത്വം പ്രാപിക്കും—ശാന്തിമാൻ, ദേവദേവേശൻ, മധുഹന്താ, മധുപ്രിയൻ।

Verse 22

तेन बुद्धस्वरूपेण देवेन परमेष्ठिना । भविष्यति जगत्सर्वं मोहितं सचराचरम्

ആ പരമേഷ്ഠി ദേവൻ ബുദ്ധസ്വരൂപം ധരിക്കുമ്പോൾ, ചരാചരസഹിതം സർവ്വ ജഗത്തും മോഹിതമാകും।

Verse 23

न श्रोष्यन्ति पितुः पुत्रास्तदाप्रभृति भारत । न गुरोर्बान्धवाः शिष्या भविष्यत्यधरोत्तरम्

അന്നുമുതൽ, ഹേ ഭാരതാ, പുത്രന്മാർ പിതാവിന്റെ വാക്ക് കേൾക്കുകയില്ല; ശിഷ്യരും ബന്ധുക്കളും ഗുരുവിന്റെ ഉപദേശം അനുസരിക്കുകയില്ല—അധമം ഉത്തമത്തെ മറികടക്കും।

Verse 24

जितो धर्मो ह्यधर्मेण चासत्येन ऋतं जितम् । जिताश्चौरैश्च राजानः स्त्रीभिश्च पुरुषा जिताः

അധർമ്മം ധർമ്മത്തെ ജയിക്കും; അസത്യം ഋതത്തെ (സത്യനിയമത്തെ) തോൽപ്പിക്കും; കള്ളർ രാജാക്കളെ കീഴടക്കും; സ്ത്രീകൾ പുരുഷന്മാരെ ജയിക്കും।

Verse 25

सीदन्ति चाग्निहोत्राणि गुरौ पूजा प्रणश्यति । सीदन्ति मानवा धर्माः कलौ प्राप्ते युधिष्ठिर

അഗ്നിഹോത്രകർമ്മങ്ങൾ ക്ഷയിക്കും; ഗുരുപൂജ നശിക്കും; കലിയുഗം വന്നാൽ, ഹേ യുധിഷ്ഠിരാ, മനുഷ്യധർമ്മനിയമങ്ങൾ തളരും।

Verse 26

द्वादशे दशमे वर्षे नारी गर्भवती भवेत् । कन्यास्तत्र प्रसूयन्ते ब्राह्मणो हरिपिङ्गलः

പന്ത്രണ്ടാം—അല്ലെങ്കിൽ പത്താം—വർഷത്തിൽ തന്നെ ബാലിക ഗർഭവതിയാകും; അവിടെ ബാലികകളേ പ്രസവിക്കും—എന്ന് ബ്രാഹ്മണൻ ഹരിപിംഗലൻ പറയുന്നു।

Verse 27

भविष्यति ततः कल्किर्दशमे जन्मनि प्रभुः

അതിനുശേഷം പ്രഭു കല്കി പത്താം ജന്മത്തിൽ (അവതാരമായി) ഉദിക്കും।

Verse 28

एतत्ते कथितं राजन्देवस्य परमेष्ठिनः । कारणं दश जन्मनां सर्वपापक्षयंकरम्

ഹേ രാജാവേ! പരമേഷ്ഠി ദേവന്റെ പത്ത് ജന്മങ്ങളുടെ കാരണമൊടുകൂടിയ ഈ വൃത്താന്തം ഞാൻ പറഞ്ഞു; ഇത് സർവ്വപാപക്ഷയകരമാണ്.