
ഈ അധ്യായത്തിൽ ശ്രീ മാർകണ്ഡേയൻ രാജശ്രോതാവിനോട് സംക്ഷിപ്തമായി യാത്രാ-നിർദ്ദേശ ശൈലിയിൽ ഉപദേശം നൽകുന്നു. ശ്രോതാവിനെ “ഉത്തമ” ദ്വാദശീ-തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച്, സാധാരണ കർമ്മഫലങ്ങളുടെ നിയമത്തെ ചക്രതീർത്ഥത്തിന്റെ അപൂർവ മഹിമയുമായി താരതമ്യം ചെയ്യുന്നു. സാധാരണയായി ദാനം, ജപം, ഹോമം, ബലി/അർപ്പണം എന്നിവയുടെ ഫലങ്ങൾ കാലക്രമത്തിൽ ക്ഷയിക്കുകയോ തീരുകയോ ചെയ്യാം; എന്നാൽ ചക്രതീർത്ഥത്തിൽ ചെയ്ത കർമ്മങ്ങൾ അക്ഷയം—അവയുടെ പുണ്യം ഒരിക്കലും കുറയില്ലെന്ന് പറയുന്നു. അവസാനം ഭൂത-ഭാവി പ്രാധാന്യം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഈ തീർത്ഥത്തിന്റെ പരമ മാഹാത്മ്യം പ്രത്യേകമായി വ്യക്തവും സമ്പൂർണ്ണവുമായി വിശദീകരിച്ചതായി ഉപസംഹാരവാക്യത്തോടെ ഈ സ്തുതി-ഭാഗം സമാപിക്കുന്നു.
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज द्वादशीतीर्थमुत्तमम् । क्षरन्ति सर्वदानानि जपहोमबलिक्रियाः
ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം, ഹേ മഹാരാജാ, ഉത്തമമായ ദ്വാദശീ തീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം. മറ്റിടങ്ങളിൽ ദാനം, ജപം, ഹോമം, ബലി-ക്രിയകൾ എന്നിവയുടെ ഫലം ക്ഷയിക്കുന്നു.
Verse 2
न क्षीयते तु राजेन्द्र चक्रतीर्थे तु यत्कृतम् । यद्भूतं यद्भविष्यच्च तीर्थमाहात्म्यमुत्तमम्
എന്നാൽ, ഹേ രാജേന്ദ്രാ, ചക്രതീർത്ഥത്തിൽ ചെയ്തതു ക്ഷയിക്കുകയില്ല. ഭൂതമായാലും ഭാവിയായാലും—ഇതുതന്നെ തീർത്ഥത്തിന്റെ പരമ മഹാത്മ്യം.
Verse 3
कथितं तन्मया सर्वं पृथग्भावेन भारत
ഹേ ഭാരതാ, അതെല്ലാം ഞാൻ നിനക്കു വേർതിരിച്ച്, യഥാക്രമമായി, പൂർണ്ണമായി വിവരിച്ചു.
Verse 144
। अध्याय
ഇതി അധ്യായം സമാപ്തം.