Adhyaya 132

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र उत्तरे नर्मदातटे । सर्वपापहरं तीर्थं वाराहं नाम नामतः

ശ്രീ മാർക്കണ്ഡേയൻ അരുളിച്ചെയ്തു—അനന്തരം, ഹേ രാജേന്ദ്രാ, നർമദയുടെ ഉത്തര തീരത്തേക്ക് പോകുക. അവിടെ ‘വാരാഹ’ എന്ന നാമത്തിൽ പ്രസിദ്ധമായ, സർവ്വപാപഹരമായ തീർത്ഥമുണ്ട്.

Verse 2

तत्र देवो जगद्धाता वाराहं रूपमास्थितः । स्थितो लोकहितार्थाय संसारार्णवतारकः

അവിടെ ജഗദ്ധാതാവായ ദേവൻ വാരാഹരൂപം ധരിച്ചു വസിക്കുന്നു. ലോകഹിതാർത്ഥം നിലകൊണ്ട്, സംസാരസമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് കരകയറ്റുന്നവനാണ്.

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्धरणीधरम् । गन्धमाल्यविशेषैश्च जयशब्दादिमङ्गलैः

ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത് ധരണീധരനായ (വാരാഹനായ) ഭഗവാനെ പൂജിക്കുന്നവൻ, വിശിഷ്ട സുഗന്ധങ്ങളും മാല്യങ്ങളും അർപ്പിച്ച്, ‘ജയ’ മുതലായ മംഗളഘോഷങ്ങളോടെ—

Verse 4

उपवासपरो भूत्वा द्वादश्यां नृपसत्तम । वृषलाः पापकर्माणस्तथैवान्धपिशाचिनः

ഹേ നൃപസത്തമാ, ദ്വാദശിയിൽ ഉപവാസപരനായി (മനുഷ്യൻ) വൃഷലന്മാരെയും പാപകർമ്മികളെയും, അതുപോലെ അന്ധപിശാചന്മാരെപ്പോലുള്ള താമസികസംഗത്തെയും ഒഴിവാക്കണം.

Verse 5

आलापाद्गात्रसंपर्कान्निःश्वासात्सहभोजनात् । पापं संक्रमते यस्मात्तस्मात्तान् परिवर्जयेत्

സംഭാഷണം, ദേഹസ്പർശം, ഒരുമിച്ച് ശ്വസിക്കൽ, സഹഭോജനം എന്നിവയാൽ പാപം പകരുന്നു; അതിനാൽ അത്തരക്കാരെ ഒഴിവാക്കണം.

Verse 6

ब्राह्मणान् पूजयेद्भक्त्या यथाशक्त्या यथाविधि । रात्रौ जागरणं कार्यं कथायां तत्र भारत

ബ്രാഹ്മണരെ ഭക്തിയോടെ, യഥാശക്തി യഥാവിധി പൂജിക്കണം. ഹേ ഭാരത, രാത്രിയിൽ അവിടെ കഥാശ്രവണത്തിൽ ലീനമായി ജാഗരണം ചെയ്യണം.

Verse 7

प्रभाते विमले स्नात्वा तत्र तीर्थे जगद्गुरुम् । ये पश्यन्ति जितक्रोधास्ते मुक्ताः सर्वपातकैः

നിർമ്മലമായ പ്രഭാതത്തിൽ ആ തീർത്ഥത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്ത്, ക്രോധം ജയിച്ചവർ അവിടെ ജഗദ്ഗുരുവിനെ ദർശിച്ചാൽ, അവർ എല്ലാ പാപപാതകങ്ങളിൽ നിന്നും വിമുക്തരാകും.

Verse 8

यथा तु दृष्ट्वा भुजगाः सुपर्णं नश्यन्ति मुक्त्वा विषमुग्रतेजः । नश्यन्ति पापानि तथैव शीघ्रं दृष्ट्वा मुखं शूकररूपिणस्तु

സർപ്പങ്ങൾ സുപർണനായ ഗരുഡനെ കണ്ടാൽ ഭയങ്കര വിഷവും ഉഗ്രതേജസ്സും വിട്ട് നശിക്കുന്നതുപോലെ, വരാഹരൂപം ധരിച്ച ഭഗവാന്റെ മുഖദർശനത്തോടെ പാപങ്ങൾ വേഗത്തിൽ നശിക്കുന്നു.

Verse 9

नभोगतं नश्यति चान्धकारं दृष्ट्वा रविं देववरं तथैव । नश्यन्ति पापानि सुदुस्तराणि दृष्ट्वा मुखं पार्थ धराधरस्य

ആകാശത്തിൽ ദേവശ്രേഷ്ഠനായ സൂര്യനെ കണ്ടാൽ അന്ധകാരം അകന്നുപോകുന്നതുപോലെ, ഹേ പാർഥ, ധരാധരനായ (വിഷ്ണുവിന്റെ) മുഖദർശനത്തോടെ അതിദുഷ്കരമായ പാപങ്ങളും നശിക്കുന്നു.

Verse 10

किं तस्य बहुभिर्मन्त्रैर्भक्तिर्यस्य जनार्दने । नमो नारायणायेति मन्त्रः सर्वार्थसाधकः

ജനാർദനനിൽ ഭക്തിയുള്ളവന് അനേകം മന്ത്രങ്ങൾ എന്തിന്? “നമോ നാരായണായ” എന്ന മന്ത്രം സർവ്വാർത്ഥസാധകമാണ്.

Verse 11

एकोऽपि कृष्णस्य कृतः प्रणामो दशाश्वमेधावभृथेन तुल्यः । दशाश्वमेधी पुनरेति जन्म कृष्णप्रणामी न पुनर्भवाय

കൃഷ്ണനോട് ചെയ്ത ഒരൊറ്റ പ്രണാമവും പത്ത് അശ്വമേധങ്ങളുടെ അവഭൃതസ്നാനത്തോട് തുല്യം. പത്ത് അശ്വമേധം ചെയ്തവൻ വീണ്ടും ജന്മം പ്രാപിക്കും; കൃഷ്ണപ്രണാമി പുനർഭവത്തിലേക്ക് മടങ്ങുകയില്ല.

Verse 12

ध्यायमाना महात्मानो रूपं नारायणं हरेः । ये त्यजन्ति स्वकं देहं तत्र तीर्थे जितेन्द्रियाः

ഇന്ദ്രിയജിതരായ മഹാത്മാക്കൾ ആ തീർത്ഥത്തിൽ ഹരിയുടെ നാരായണരൂപം ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ട് ദേഹം ഉപേക്ഷിക്കുന്നുവെങ്കിൽ,

Verse 13

ते गच्छन्त्यमलं स्थानं यत्सुरैरपि दुर्लभम् । क्षराक्षरविनिर्मुक्तं तद्विष्णोः परमं पदम्

അവർ ദേവന്മാർക്കും ദുർലഭമായ നിർമല ധാമത്തെ പ്രാപിക്കുന്നു; ക്ഷര-അക്ഷര ഇരട്ടയിലും അതീതമായതുതന്നെ വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം.

Verse 132

अध्याय

“അധ്യായം”—ഗ്രന്ഥത്തിൽ അധ്യായശീർഷകം സൂചിപ്പിക്കുന്ന അടയാളം.