Adhyaya 116
ഈ അധ്യായത്തിൽ മārkaṇḍeya മുനി രാജാവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് പാണ്ഡു-തീർത്ഥത്തിന്റെ സംക്ഷിപ്ത തീർത്ഥമാഹാത്മ്യം ഉപദേശിക്കുന്നു. പാണ്ഡു-തീർത്ഥം സർവ്വപാവനമെന്ന് പറഞ്ഞ്, അവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ ‘സർവ്വ-കിൽബിഷ’—എല്ലാ അശുദ്ധികളും അപരാധങ്ങളും നീങ്ങി മോചനം ലഭിക്കും എന്ന വിധി പ്രസ്താവിക്കുന്നു। സ്നാനാനന്തരം ശുദ്ധനായി കാഞ്ചന-ദാനം (സ്വർണ്ണദാനം) ചെയ്യണമെന്ന് നൈതിക-ആചാര നിർദ്ദേശമുണ്ട്; അതിലൂടെ ഭ്രൂണഹത്യ പോലുള്ള ഘോരപാപങ്ങളും നശിക്കും എന്ന ദൃഢ ഫലശ്രുതി പറയുന്നു। തുടർന്ന് പിണ്ഡവും ജലവും അർപ്പിക്കൽ (പിണ്ഡോദക-പ്രദാനം) ചെയ്താൽ വാജപേയ യാഗത്തിന് തുല്യമായ ഫലം ലഭിക്കുകയും പിതൃകളും പിതാമഹരും ആനന്ദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്ന് വർണ്ണിക്കുന്നു। ഇങ്ങനെ തീർത്ഥയാത്ര, ദാനം, പിതൃകർമ്മം എന്നിവയെ പാണ്ഡു-തീർത്ഥകേന്ദ്രിതമായ ഒരൊറ്റ പുണ്യമാർഗമായി ഏകീകരിക്കുന്നു।
Shlokas
Verse 1
मार्कण्डेय उवाच । पाण्डुतीर्थं ततो गच्छेत्सर्वपापविनाशनम् । तत्र स्नात्वा नरो राजन्मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
മാർകണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—അതിനുശേഷം സർവ്വപാപനാശകമായ പാണ്ഡുതീർത്ഥത്തിലേക്ക് പോകണം. ഹേ രാജാവേ, അവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ മനുഷ്യൻ എല്ലാ കല്മഷങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകും।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा दापयेत्काञ्चनं शुचिः । भ्रूणहत्यादिपापानि नश्यन्ते नात्र संशयः
ആ തീർത്ഥത്തിൽ ശുദ്ധനായി സ്നാനം ചെയ്ത് സ്വർണ്ണദാനം ചെയ്യിക്കുന്നവന്റെ ഭ്രൂണഹത്യാദി പാപങ്ങൾ നശിക്കുന്നു—ഇതിൽ സംശയമില്ല।
Verse 3
पिण्डोदकप्रदानेन वाजपेयफलं लभेत् । पितरः पितामहाश्च नृत्यन्ते च प्रहर्षिताः
പിണ്ഡവും തർപ്പണജലവും അർപ്പിക്കുന്നതിലൂടെ വാജപേയ യാഗഫലം ലഭിക്കുന്നു. പിതാക്കന്മാരും പിതാമഹന്മാരും ഹർഷത്തോടെ ആനന്ദിച്ച് നൃത്തം ചെയ്യുന്നു।
Verse 116
। अध्याय
ഇവിടെ അധ്യായ സമാപ്തി.