Adhyaya 102

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । मन्मथेशं ततो गच्छेत्सर्वदेवनमस्कृतम् । स्नानमात्रान्नरो राजन्यमलोकं न पश्यति

മാർക്കണ്ഡേയൻ പറഞ്ഞു—പിന്നീട് സർവദേവന്മാരാൽ നമസ്കരിക്കപ്പെടുന്ന മന്മഥേശനിലേക്കു പോകണം. രാജാവേ, അവിടെ സ്നാനം മാത്രം ചെയ്താലും മനുഷ്യൻ യമലോകം കാണുകയില്ല।

Verse 2

अनपत्या या च नारी स्नायाद्वै पाण्डुनन्दन । पुत्रं सा लभते पार्थ सत्यसङ्घं दृढव्रतम्

ഓ പാണ്ഡുനന്ദന പാർഥാ, സന്താനമില്ലാത്ത സ്ത്രീ അവിടെ സ്നാനം ചെയ്താൽ, സത്യനിഷ്ഠനും ദൃഢവ്രതനും ആയ പുത്രനെ അവൾ പ്രാപിക്കും।

Verse 3

तत्र स्नात्वा नरो राजञ्छुचिः प्रयतमानसः । उपोष्य रजनीमेकां गोसहस्रफलं लभेत्

ഹേ രാജാവേ, അവിടെ സ്നാനം ചെയ്ത് ശുദ്ധനായി നിയന്ത്രിതമനസ്സോടെ ഒരുരാത്രി ഉപവസിച്ചാൽ, സഹസ്ര ഗോദാനഫലത്തോടു തുല്യമായ പുണ്യം ലഭിക്കും.

Verse 4

कामिकं तीर्थराजं तु तादृशं न भविष्यति । त्रिरात्रं कुरुते राजन्स गोलक्षफलं लभेत्

ഹേ രാജാവേ, ആഗ്രഹസിദ്ധി നൽകുന്ന ഇത്തരമൊരു ‘തീർത്ഥരാജൻ’ മറ്റെവിടെയും ഇല്ല. അവിടെ ത്രിരാത്രവ്രതം ചെയ്യുന്നവന് ഗോലക്ഷദാനഫലത്തോടു തുല്യമായ പുണ്യം ലഭിക്കും.

Verse 5

तत्र नृत्यं प्रकर्तव्यं तुष्यते परमेश्वरः । गीतवादित्रनिर्घोषै रात्रौ जागरणेन च

അവിടെ നൃത്തം ചെയ്യേണ്ടതാണ്; ഗീത-വാദ്യങ്ങളുടെ നാദഘോഷത്താലും, രാത്രിജാഗരണത്താലും പരമേശ്വരൻ (ശിവൻ) പ്രസന്നനാകുന്നു.

Verse 6

एरण्ड्यां च महादेवो दृष्टो मे मन्मथेश्वरः । किं समर्थो यमो रुष्टो भद्रो भद्राणि पश्यति

കൂടാതെ ഏരണ്ടിയിൽ ഞാൻ മഹാദേവനെ മന്മഥേശ്വരനായി ദർശിച്ചു. അവിടെ കോപിച്ച യമനും എന്ത് ചെയ്യാൻ കഴിയും? കാരണം മംഗളസ്വരൂപനായ പ്രഭു മംഗളമേ കാണുകയും മംഗളമേ നൽകുകയും ചെയ്യുന്നു.

Verse 7

कामेन स्थापितः शम्भुरेतस्मात्कामदो नृप । सोपानः स्वर्गमार्गस्य पृथिव्यां मन्मथेश्वरः

ഹേ നൃപാ, ഇവിടെ കാമദേവനാൽ ശംഭു സ്ഥാപിതനായി; അതുകൊണ്ട് അവൻ ആഗ്രഹദാതാവാണ്. ഭൂമിയിലെ ഈ മന്മഥേശ്വരൻ സ്വർഗ്ഗമാർഗത്തിലേക്കുള്ള സോപാനമാണ്.

Verse 8

विशेषश्चात्र सन्ध्यायां श्राद्धदाने च भारत । अन्नदानेन राजेन्द्र कीर्तितं फलमुत्तमम्

ഹേ ഭാരതാ! ഇവിടെ സന്ധ്യോപാസനാകാലത്തും ശ്രാദ്ധദാനത്തിലും പ്രത്യേക മഹിമയുണ്ട്. ഹേ രാജേന്ദ്രാ! അന്നദാനത്തിന്റെ പരമഫലം ഇവിടെ പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

Verse 9

एतत्ते सर्वमाख्यातं तव भक्त्या तु भारत । पृथिव्यां सागरान्तायां प्रख्यातो मन्मथेश्वरः

ഹേ ഭാരതാ! നിന്റെ ഭക്തിയാൽ ഇതെല്ലാം നിനക്കു വിവരിക്കപ്പെട്ടു. സമുദ്രാന്തമായ ഭൂമിയാകെ മന്മഥേശ്വരൻ പ്രസിദ്ധനാണ്.

Verse 10

गोदानं पाण्डवश्रेष्ठ त्रयोदश्यां प्रकारयेत् । चैत्रे मासि सिते पक्षे तत्र गत्वा जितेन्द्रियः

ഹേ പാണ്ഡവശ്രേഷ്ഠാ! ത്രയോദശി ദിനത്തിൽ ഗോദാനം നടത്തണം. ചൈത്രമാസത്തിലെ ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ അവിടെ ചെന്നു, ഇന്ദ്രിയസംയമത്തോടെ (അത് ചെയ്യണം).

Verse 11

रात्रौ जागरणं कृत्वा देवस्याग्रे नृपोत्तम । दीपं भक्त्या घृतेनैव देवस्याग्रे निवेदयेत्

ഹേ നൃപോത്തമാ! ദേവന്റെ സന്നിധിയിൽ രാത്രി ജാഗരണം നടത്തി, ഭക്തിയോടെ നെയ്യ്‌ദീപം പ്രഭുവിന്റെ മുമ്പിൽ സമർപ്പിക്കണം.

Verse 12

स्त्र्यथ वा पुरुषो वापि सममेतत्फलं स्मृतम्

സ്ത്രീയായാലും പുരുഷനായാലും—ഈ അനുഷ്ഠാനത്തിന്റെ ഫലം ഒരുപോലെയെന്ന് പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 102

। अध्याय

ഇങ്ങനെ അധ്യായം സമാപ്തമായി.