इ॒मां ते॒ धियं॒ प्र भ॑रे म॒हो म॒हीम॒स्य स्तो॒त्रे धि॒षणा॒ यत्त॑ आन॒जे । तमु॑त्स॒वे च॑ प्रस॒वे च॑ सास॒हिमिन्द्रं॑ दे॒वास॒: शव॑सामद॒न्ननु॑
imā́ṃ te dhíyaṃ prá bhare maho mahī́m asyá stótre dhiṣáṇā yát ta ānáje | tám utsavé ca prasavé ca sāsahím índraṃ devā́saḥ śávāsā adann ánu
നിനക്കായി ഞാൻ എന്റെ ഈ ധീ (ചിന്ത) അർപ്പിക്കുന്നു—മഹത്തും അതിമഹിമയുമുള്ളത്—നിന്റെ സ്തോത്രത്തിനായി, ഹേ ധിഷണാ (പ്രേരണേ), അത് നിന്നിലേക്കെത്തിയിരിക്കുന്നു. ആ സർവ്വവിജയിയായ ഇന്ദ്രനെ യജ്ഞത്തിന്റെ ഉത്സവത്തിലും പ്രസവത്തിലും ദേവന്മാർ തങ്ങളുടെ ശവസ് (ബലം)കൊണ്ട് അനുഗമിച്ച് അംഗീകരിച്ചു.
इ॒माम् । ते॒ । धिय॑म् । प्र । भ॑रे । म॒हः । म॒हीम् । अ॒स्य । स्तो॒त्रे । धि॒षणा॑ । यत् । ते॒ । आ॒न॒जे । तम् । उ॒त्स॒वे । च॒ । प्र॒स॒वे । च॒ । सा॒स॒हिम् । इन्द्र॑म् । दे॒वासः॑ । शव॑सा । अ॒द॒न् । अनु॑