देव॑ सवित॒: प्र सु॑व य॒ज्ञं प्र सु॑व य॒ज्ञप॑तिं॒ भगा॑य । दि॒व्यो ग॑न्ध॒र्वः के॑तु॒पूः केतं॑ नः पुनातु वा॒चस्पति॒र्वाजं॑ नः स्वदतु
devá savitaḥ prá suva yajñáṃ prá suva yajñápatim bhágāya | divyó gandharváḥ ketupū́ḥ kétaṃ naḥ punātu vācáspátir vā́jaṃ naḥ svadatu
ഹേ ദേവ സവിതൃ, യജ്ഞത്തെ പ്രേരിപ്പിക്കേണമേ; യജ്ഞപതിയെ ഭഗനുവേണ്ടി പ്രേരിപ്പിക്കേണമേ. ദിവ്യ ഗന്ധർവ്വൻ—കേതുവിന്റെ ശുദ്ധികർത്താവ്—ഞങ്ങളുടെ കേതുവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കട്ടെ; വാചസ്പതി ഞങ്ങളുടെ വാജം (ബലം/അന്നം) രുചികരമാക്കട്ടെ.
देव॑ । सवितः । प्र । सु॑व । य॒ज्ञम् । प्र । सु॑व । य॒ज्ञ-प॑तिम् । भगा॑य । दि॒व्यः । ग॒न्ध॒र्वः । के॒तु-पूः । के॒तम् । नः । पु॒ना॒तु । वा॒चः-पतिः । वाज॑म् । नः । स्व॒द॒तु ।