अवो॑चाम क॒वये॒ मेध्या॑य॒ वचो॑ व॒न्दारु॑ वृष॒भाय॒ वृष्णे॑ । गवि॑ष्ठिरो॒ नम॑सा॒ स्तोम॑म॒ग्नौ दि॒वी॒व रु॒क्ममु॑रु॒व्यञ्च॑मश्रेत्
avó̄cāma kaváye médhyāya váco vandā́ru vṛṣabhā́ya vṛ́ṣṇe | gaviṣṭhíro námasā stó̄mam agnáu divī́va rukmám uruvyáñcam aśret
ഞങ്ങൾ കവിയായ, മേധ്യനായ പവിത്രനോടു വാക്ക് ഉച്ചരിച്ചു; ബലവാനായ വൃഷഭൻ, വൃഷ്ണുവിനോടു സ്തുതിവചനം അർപ്പിച്ചു. ഗോകാമനയിൽ അത്യന്തം ഉത്സുകനായ അവൻ നമസ്കാരത്തോടെ അഗ്നിയിൽ സ്തോമം സ്ഥാപിച്ചു—ദിവ്യാകാശത്തിലെ സ്വർണ്ണാഭരണത്തെപ്പോലെ, ദൂരവ്യാപകമായി പ്രകാശിക്കുന്നതും വിശാലമായി വ്യാപിക്കുന്നതും.
अवो॑चाम । क॒वये॑ । मेध्या॑य । वचः॑ । व॒न्दारु॑ । वृष॒भाय॑ । वृष्णे॑ । गवि॑ष्ठिरः । नम॑सा । स्तोम॑म् । अ॒ग्नौ । दि॒वि॒-इ॒व । रु॒क्मम् । उ॒रु॒व्यञ्च॑म् । अ॒श्रेत्