देव॑ सवित॒: प्र सु॑व य॒ज्ञं प्र सु॑व य॒ज्ञप॑तिं॒ भगा॑य । दि॒व्यो ग॑न्ध॒र्वः के॑त॒पूः केतं॑ नः पुनातु वा॒चस्पति॒र्वाचं॑ नः स्वदतु
devá savitaḥ prá suva yajñáṃ prá suva yajñápatim bhágāya | divyó gandharváḥ ketapū́ḥ kétaṃ naḥ punātu vā́caspátir vā́caṃ naḥ svadatu
ഹേ ദേവ സവിതഃ, യജ്ഞത്തെ പ്ര സുഭ (പ്രേരിപ്പിക്ക); ഭഗന്റെ ഭാഗത്തിനായി യജ്ഞപതിയെയും പ്ര സുഭ. ദിവ്യ ഗന്ധർവൻ—കേതപൂഃ (കേതത്തിന്റെ ശുദ്ധികർത്താവ്)—ഞങ്ങൾക്കായി കേതത്തെ ശുദ്ധീകരിക്കട്ടെ; വാചസ്പതി ഞങ്ങളുടെ വാക്കിനെ മധുരമാക്കട്ടെ.
देव॑ । स॒वि॒त॒ः । प्र । सु॒व । य॒ज्ञम् । प्र । सु॒व । य॒ज्ञ-प॑तिम् । भगा॑य । दि॒व्यः । ग॒न्ध॒र्वः । के॒त॒पूः । के॒तम् । नः । पु॒ना॒तु । वा॒चः-पतिः॑ । वा॒चम् । नः । स्व॒द॒तु