महापातकवर्णनम् (Mahāpātaka-varṇanam) — “Description of Great Sins and Their Consequences”

Verse 1

व्यास उवाच । ये पापनिरता जीवा महानरकहेतवः । भगवंस्तान्समाचक्ष्व ब्रह्मपुत्र नमोऽस्तु ते

വ്യാസൻ പറഞ്ഞു— ഭഗവനേ! പാപത്തിൽ നിരതരായി മഹാനരകങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുന്ന ജീവികളെ എനിക്ക് വിവരിച്ചുതരുക. ബ്രഹ്മപുത്രാ! നിനക്കു നമസ്കാരം.

Verse 2

सनत्कुमार उवाच । ये पापनिरता जीवा महानरकहेतवः । ते समासेन कथ्यंते सावधानतया शृणु

സനത്കുമാരൻ പറഞ്ഞു— പാപത്തിൽ നിരതരായി മഹാനരകങ്ങൾക്ക് കാരണമാകുന്ന ജീവികളെ ഞാൻ സംക്ഷേപമായി പറയുന്നു; ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുക.

Verse 3

परस्त्रीद्रव्यसंकल्पश्चेतसाऽनिष्टचिंतनम् । अकार्याभिनिवेशश्च चतुर्द्धा कर्म मानसम्

പരസ്ത്രീയെയും പരധനത്തെയും മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുക, ചിത്തത്തിൽ അനിഷ്ടം ചിന്തിക്കുക, ചെയ്യരുതാത്തതിൽ പിടിവാശിയോടെ ഏർപ്പെടുക— ഇവ നാലും മാനസികകർമ്മങ്ങളായി പറയപ്പെടുന്നു.

Verse 4

अविबद्धप्रलापत्वमसत्यं चाप्रियं च यत् । परोक्षतश्च पैशुन्यं चतुर्द्धा कर्म वाचिकम्

അസംബദ്ധവും വ്യർത്ഥവുമായ പ്രലാപം, അസത്യം പറയുക, അപ്രിയ/കഠിന വാക്കുകൾ പറയുക, പിന്നിൽ നിന്ന് ചാടി പറയുക— വാചികകർമ്മം നാലുവിധം ആകുന്നു.

Verse 5

इति श्रीशिवमहापुराणे पंचम्यामुमासंहितायां महापातकवर्णनं नाम पंचमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവമഹാപുരാണത്തിലെ അഞ്ചാം ഭാഗമായ ഉമാസംഹിതയിൽ ‘മഹാപാതകവർണ്ണനം’ എന്ന പേരിലുള്ള അഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തമായി.

Verse 6

इत्येतद्वा दशविधं कर्म प्रोक्तं त्रिसाधनम् । अस्य भेदान्पुनर्वक्ष्ये येषां फलमनंतकम्

ഇങ്ങനെ ത്രിസാധനങ്ങളാൽ സിദ്ധമാകുന്ന ഈ ദശവിധ ധർമ്മകർമ്മം പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടു. ഇനി ഇതിന്റെ കൂടുതൽ വിഭാഗങ്ങൾ ഞാൻ വീണ്ടും വിവരിക്കും; അവയുടെ ഫലം അനന്തമാണ്.

Verse 7

ये द्विषंति महादेवं संसारार्णवतारकम् । सुमहत्पातकं तेषां निरयार्णवगामिनाम्

സംസാരസമുദ്രം കടത്തുന്ന മഹാദേവനെ ദ്വേഷിക്കുന്നവർക്ക് അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ മഹാപാതകം സംഭവിക്കുന്നു; അവർ നരകനദിയെന്നപോലെ നരകസമുദ്രത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.

Verse 8

ये शिवज्ञानवक्तारं निन्दंति च तपस्विनम् । गुरून्पितॄनथोन्मत्तास्ते यांति निरयार्णवम्

ശിവജ്ഞാനം പ്രസ്താവിക്കുന്ന ആചാര്യനെ നിന്ദിക്കുന്നവരും, തപസ്വിയെ അപമാനിക്കുന്നവരും, ഉന്മത്തരായി ഗുരുക്കന്മാരെയും പിതാക്കളെയും അവഹേളിക്കുന്നവരും—നരകസമുദ്രത്തിലേക്ക് പതിക്കുന്നു.

Verse 9

शिवनिन्दा गुरोर्निन्दा शिवज्ञानस्य दूषणम् । देवद्रव्यापहरणं द्विजद्रव्यविनाशनम्

ശിവനിന്ദ, ഗുരുനിന്ദ, ശിവജ്ഞാനത്തെ ദൂഷിക്കൽ, ദേവദ്രവ്യം (ക്ഷേത്രത്തിലെ പവിത്ര സമ്പത്ത്) അപഹരിക്കൽ, ദ്വിജരുടെ ദ്രവ്യം നശിപ്പിക്കൽ—ഇവ മഹാപാതകങ്ങളാണ്.

Verse 10

हरंति ये च संमूढाश्शिवज्ञानस्य पुस्तकम् । महांति पातकान्याहुरनन्तफलदानि षट्

ശിവജ്ഞാനം പകരുന്ന ഗ്രന്ഥം മോഹബദ്ധരായവർ ആരെങ്കിലും മോഷ്ടിച്ചാൽ, അവർ ആറു മഹാപാതകങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കുന്നു എന്നു പറയുന്നു—അവ അനന്തഫലങ്ങൾ നൽകുന്നവയാണ്.

Verse 11

नाभिनन्दंति ये दृष्ट्वा शिवपूजां प्रकल्पिताम् । न नमंत्यर्चितं दृष्ट्वा शिवलिंगं स्तुवंति न

വിധിപൂർവ്വം ഒരുക്കിയ ശിവപൂജ കണ്ടിട്ടും ആനന്ദിക്കാത്തവർ, അർച്ചിതമായ ശിവലിംഗം കണ്ടിട്ടും നമസ്കരിക്കാത്തവർ, സ്തുതിക്കാത്തവർ—അവർ ഭക്തിയും ഭയഭക്തിയും ഇല്ലാത്തവരായി തുടരുന്നു.

Verse 12

यथेष्टचेष्टा निश्शंकास्संतिष्ठंते रमंति च । उपचारविनिर्मुक्ताश्शिवाग्रे गुरुसन्निधौ

അവർ ഇഷ്ടപ്രകാരം പ്രവർത്തിച്ച്, നിർഭയരായി അവിടെ നിലകൊണ്ട് ആനന്ദിക്കുന്നു—പൂജയിലെ ഉപചാര-ഔപചാരികതകളിൽ നിന്ന് വിമുക്തരായി—ഗുരുസന്നിധിയിൽ ശിവസന്നിധാനത്തിൽ।

Verse 13

स्थानसंस्कारपूजां च ये न कुर्वंति पर्वसु । विधिवद्वा गुरूणां च कर्म्मयोगव्यवस्थिताः

പർവ്വദിനങ്ങളിൽ സ്ഥാനസംസ്കാരവും പൂജയും ചെയ്യാത്തവരും, വിധിപൂർവ്വം ഗുരുക്കന്മാരെ സേവിക്കാത്തവരും—തങ്ങളെ കർമയോഗത്തിൽ സ്ഥാപിതരെന്ന് പറഞ്ഞാലും—ശൈവവിധിത സത്കർമ്മമാർഗം അനുസരിക്കുന്നില്ല।

Verse 14

ये त्यजंति शिवाचारं शिवभक्तान्द्विषंति च । असंपूज्य शिवज्ञानं येऽधीयंते लिखंति च

ശിവാചാരം ഉപേക്ഷിച്ച് ശിവഭക്തരെ ദ്വേഷിക്കുന്നവരും; ശിവജ്ഞാനം ആദ്യം പൂജിക്കാതെ പഠിക്കുകയോ എഴുതുകയോ ചെയ്യുന്നവരും—ശിവധർമ്മത്തിന് വിരുദ്ധമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു।

Verse 15

अन्यायतः प्रयच्छंति शृण्वन्त्युच्चारयंति च । विक्रीडंति च लोभेन कुज्ञाननियमेन च

അവർ അന്യായമായി (ഉപദേശം/ദാനം) നൽകുന്നു, കേൾക്കുന്നു, ഉച്ചരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ലാഭലോഭത്തിൽ അതിനെ കളിപ്പാട്ടമാക്കി, കുജ്ഞാനനിയമങ്ങളിൽ ബന്ധിതരാകുന്നു।

Verse 16

असंस्कृतप्रदेशेषु यथेष्टं स्वापयंति च । शिवज्ञानकथाऽऽक्षेपं यः कृत्वान्यत्प्रभाषते

അവർ അസംസ്കൃത സ്ഥലങ്ങളിൽ ഇഷ്ടംപോലെ ഉറങ്ങുന്നു; ശിവജ്ഞാനകഥ ഇടയിൽ മുറിച്ച് മറ്റെ കാര്യങ്ങൾ പറയുന്നവൻ—ബന്ധിതജീവനെ പതി (ശിവൻ) വരെ നയിക്കുന്ന പാതയിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞുപോകുന്നു।

Verse 17

न ब्रवीति च यः सत्यं न प्रदानं करोति च । अशुचिर्वाऽशुचिस्थाने यः प्रवक्ति शृणोति च

സത്യം പറയാത്തവനും ദാനം ചെയ്യാത്തവനും; സ്വയം അശുചിയായിരിക്കുകയോ അശുചിസ്ഥലത്ത് പവിത്രകഥ പറയുകയും കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്നവനും—ശിവാചാരത്തിൽ നിന്ന് പതിച്ച് ഉയർന്ന সাধനയ്ക്ക് അയോഗ്യനാകുന്നു।

Verse 18

गुरुपूजामकृत्वैव यश्शास्त्रं श्रोतुमिच्छति । न करोति च शुश्रूषामाज्ञां च भक्तिभावतः

ഗുരുപൂജ ചെയ്യാതെയേ ശാസ്ത്രം കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ; ഭക്തിഭാവത്തോടെ ശുശ്രൂഷ ചെയ്യാതെയും ഗുരുവിന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കാതെയും ഇരുന്നാൽ—അവൻ ശാസ്ത്രാനുഗ്രഹത്തിന് യോജ്യനല്ല।

Verse 19

नाभिनन्दंति तद्वाक्यमुत्तरं च प्रयच्छति । गुरुकर्मण्यसाध्यं यत्तदुपेक्षां करोति च

അവർ അവന്റെ വാക്കുകൾ അംഗീകരിക്കാതിരുന്നാലും മറുപടി നൽകുന്നു; ഗുരുസേവയിൽ നിർവഹിക്കാൻ ദുഷ്കരമായ കര്‍മ്മത്തെയും അവർ അവഗണിക്കുന്നു।

Verse 20

गुरुमार्त्तमशक्तं च विदेशं प्रस्थितं तथा । वैरिभिः परिभूतं वा यस्संत्यजति पापकृत्

ഗുരു ദുഃഖിതനോ ദുർബലനോ ആയിരിക്കുമ്പോൾ, വിദേശയാത്രയ്ക്ക് പുറപ്പെട്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അല്ലെങ്കിൽ ശത്രുക്കൾ പീഡിപ്പിക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നവൻ പാപകർത്താവാണ്।

Verse 21

तद्भार्य्यापुत्रमित्रेषु यश्चावज्ञां करोति च । एवं सुवाचकस्यापि गुरोर्धर्मानुदर्शिनः

അവന്റെ ഭാര്യ, പുത്രൻ, സുഹൃത്തുകൾ എന്നിവരോടു അവജ്ഞ കാണിക്കുന്നവൻ; അതുപോലെ ധർമ്മമാർഗം കാണിച്ചുതരുന്ന സുവചനനായ ഗുരുവിനെയും അനാദരിക്കുന്നവൻ.

Verse 22

एतानि खलु सर्वाणि कर्माणि मुनिसत्तम । सुमहत्पातकान्याहुश्शिवनिन्दासमानि च

ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ, ഈ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും തീർച്ചയായും അതിമഹാപാതകങ്ങളെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു; ശിവനിന്ദയ്‌ക്ക് തുല്യമെന്നും പ്രസ്താവിക്കുന്നു।

Verse 23

ब्रह्मघ्नश्च सुरापश्च स्तेयी च गुरुतल्पगः । महापातकिनस्त्वेते तत्संयोगी च पंचमः

ബ്രാഹ്മണഹന്താവ്, സുരാപാനി, കള്ളൻ, ഗുരുശയ്യ ലംഘകൻ—ഇവർ മഹാപാതകികൾ എന്നു പ്രസിദ്ധം; ഇവരോടു സംഗം ചെയ്യുന്നവനും അഞ്ചാമനായി അതേ ഗണത്തിൽ എണ്ണപ്പെടുന്നു.

Verse 24

क्रोधाल्लोभाद्भयाद्द्वेषाद्ब्राह्मणस्य वधे तु यः । मर्मांतिकं महादोषमुक्त्वा स ब्रह्महा भवेत्

ക്രോധം, ലോഭം, ഭയം അല്ലെങ്കിൽ ദ്വേഷം മൂലം പ്രേരിതനായി ബ്രാഹ്മണനെ വധിക്കുന്നവൻ, മർമം തുളയ്ക്കുന്ന മഹാദോഷം ചെയ്തിട്ട് ‘ബ്രഹ്മഹാ’ (ബ്രാഹ്മണഹന്താവ്) ആകുന്നു।

Verse 25

ब्राह्मणं यः समाहूय दत्त्वा यश्चाददाति च । निर्द्दोषं दूषयेद्यस्तु स नरो ब्रह्महा भवेत्

ബ്രാഹ്മണനെ വിളിച്ചു വാഗ്ദത്തദാനം നൽകി പിന്നെ അത് തിരികെ എടുത്തുകളയുന്നവനും, കുറ്റമില്ലാത്ത ബ്രാഹ്മണനെ ദൂഷിക്കുന്നവനും—അവൻ ബ്രഹ്മഹാ ആകുന്നു.

Verse 26

यश्च विद्याभिमानेन निस्तेजयति सुद्विजम् । उदासीनं सभामध्ये ब्रह्महा स प्रकीर्तितः

സ്വവിദ്യാഭിമാനത്താൽ സഭാമദ്ധ്യേ നിശ്ശബ്ദമായി ഇരിക്കുന്ന സുദ്വിജനെ അപമാനിച്ച് അവന്റെ തേജസ് മങ്ങിക്കുന്നവൻ—അവൻ ബ്രഹ്മഹാ എന്നു പ്രസിദ്ധൻ.

Verse 27

मिथ्यागुणैर्य आत्मानं नयत्युत्कर्षतां बलात् । गुणानपि निरुद्वास्य स च वै ब्रह्महा भवेत्

കള്ളഗുണങ്ങളുടെ ബലത്തിൽ സ്വയം ബലമായി ഉന്നതസ്ഥാനത്തിലേക്ക് കയറ്റി, സത്യഗുണികളെയും പുറത്താക്കുന്നവൻ—അവൻ തീർച്ചയായും ബ്രഹ്മഹാ ആകുന്നു.

Verse 28

गवां वृषाभिभूतानां द्विजानां गुरुपूर्वकम् । यस्समाचरते विप्र तमाहुर्ब्रह्मघातकम्

ഹേ ബ്രാഹ്മണാ! വൃഷഭം കയറിയ (ഗർഭിണിയായ) പശുക്കളോടു അപചാരം ചെയ്യുന്നവനും, ദ്വിജന്മാരോടു—പ്രത്യേകിച്ച് ഗുരുവോടു—അപമാനം ചെയ്യുന്നവനും ബ്രഹ്മഘാതകൻ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 29

देवद्विजगवां भूमिं प्रदत्तां हरते तु यः । प्रनष्टामपि कालेन तमाहुर्ब्रह्मघातकम्

ദേവന്മാർക്കും ദ്വിജന്മാർക്കും ഗോകൾക്കും വിധിപൂർവ്വം ദത്തമായ ഭൂമി—കാലക്രമത്തിൽ നഷ്ടമായതുപോലെ തോന്നിയാലും—ആർക്കെങ്കിലും അപഹരിച്ചാൽ അവനെ ബ്രഹ്മഘാതകനെന്ന് പറയുന്നു।

Verse 30

देवद्विजस्वहरणमन्यायेनार्जितं तु यत् । ब्रह्महत्यासमं ज्ञेयं पातकं नात्र संशयः

ദേവന്മാരുടെയോ ദ്വിജന്മാരുടെയോ (ബ്രാഹ്മണരുടെ) സ്വത്ത് അന്യായമായി അപഹരിക്കുന്നത് ബ്രഹ്മഹത്യയ്‌ക്ക് തുല്യമായ പാതകമാണെന്ന് അറിയുക; ഇതിൽ സംശയമില്ല।

Verse 31

अधीत्य यो द्विजो वेदं ब्रह्मज्ञानं शिवात्मकम् । यदि त्यजति यो मूढः सुरापानस्य तत्समम्

വേദം അധ്യയനം ചെയ്ത്—അതിന്റെ താത്പര്യം ബ്രഹ്മജ്ഞാനം, അതിന്റെ സാരം ശിവസ്വരൂപം—എന്നറിഞ്ഞ ദ്വിജൻ മോഹവശാൽ അതിനെ ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, അവന്റെ പാപം സുരാപാനത്തോട് തുല്യം ആകുന്നു।

Verse 32

यत्किंचिद्धि व्रतं गृह्य नियमं यजनं तथा । संत्यागः पञ्चयज्ञानां सुरापानस्य तत्समम्

ഏതൊരു വ്രതം സ്വീകരിച്ചാലും, ഏതൊരു നിയമം പാലിച്ചാലും, ഏതൊരു യജന-പൂജ ചെയ്താലും; പഞ്ചയജ്ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത് സുരാപാനത്തോട് തുല്യമെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു।

Verse 33

पितृमातृपरित्यागः कूटसाक्ष्यं द्विजानृतम् । आमिषं शिवभक्तानामभक्ष्यस्य च भक्षणम्

പിതാവിനെയും മാതാവിനെയും ഉപേക്ഷിക്കൽ, കൂറ്റസാക്ഷ്യം, ദ്വിജന്റെ അസത്യം, ശിവഭക്തരുടെ മാംസം/ആഹാരം അപഹരിക്കൽ, അഭക്ഷ്യം ഭക്ഷിക്കൽ—ഇവ മഹാപാതകങ്ങൾ; ശിവഭക്തിമാർഗം തടഞ്ഞ് മലബന്ധനം വരുത്തുന്നു।

Verse 34

वने निरपराधानां प्राणिनां चापघातनम् । द्विजार्थं प्रक्षिपेत्साधुर्न धर्मार्थं नियोजयेत्

വനത്തിൽ കുറ്റമില്ലാത്ത ജീവികളെ പീഡിപ്പിക്കുകയോ കൊല്ലുകയോ സദ്ജനൻ ചെയ്യരുത്. ദ്വിജന്റെ പേരിൽ ചെയ്താലും അത്തരം ഹിംസയെ ധർമ്മസാധനമായി നിയോഗിക്കരുത്.

Verse 35

गवां मार्गे वने ग्रामे यैश्चैवाग्निः प्रदीयते । इति पापानि घोराणि ब्रह्महत्यासमानि च

പശുക്കളുടെ വഴിയിൽ—വനത്തിലോ ഗ്രാമത്തിലോ—ആർ അഗ്നി കൊളുത്തുകയോ കൊളുത്തിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നുവോ, അവർ ഭീകരപാപം ചെയ്യുന്നു; അത് ബ്രഹ്മഹത്യയ്‌ക്ക് സമമാണെന്ന് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 36

दीनसर्वस्वहरणं नरस्त्रीगजवाजिनाम् । गोभूरजतवस्त्राणामौषधीनां रसस्य च

ദീനരുടെ സർവ്വസ്വം കവർന്നെടുക്കൽ—പുരുഷ-സ്ത്രീ, ആന-കുതിര വരെ; കൂടാതെ പശു, ഭൂമി, വെള്ളി, വസ്ത്രം, ഔഷധങ്ങൾ, അവയുടെ സാരവും വരെ പിടിച്ചെടുക്കൽ—ഇത് മഹാപാപം.

Verse 37

चन्दनागरुकर्पूरकस्तूरीपट्टवाससाम् । विक्रयस्त्वविपत्तौ यः कृतो ज्ञानाद् द्विजातिभिः

വിഷമം ഇല്ലാത്ത സമയത്തും ദ്വിജർ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചന്ദനം, അഗരു, കർപ്പൂരം, കസ്തൂരി, പട്ടു (പട്ട്) എന്നിവയും ഉത്തമ വസ്ത്രങ്ങളും വിൽപ്പന/വ്യാപാരം ചെയ്യുന്നത് അനുചിതം; അത് ശിവോന്മുഖ ശുദ്ധി-മുക്തിക്ക് പകരം സംസാരബന്ധനം വർധിപ്പിക്കുന്നു.

Verse 38

हस्तन्यासापहरणं रुक्मस्तेयसमं स्मृतम् । कन्यानां वरयोग्यानामदानं सदृशे वरे

കയ്യിൽ ഏല്പിച്ച് പ്രതിജ്ഞയായി നൽകിയ ദാനം ബലമായി അപഹരിക്കുന്നത് സ്വർണ്ണമോഷണത്തോടു സമമാണെന്ന് സ്മൃതിയിൽ പറയുന്നു. അതുപോലെ വിവാഹയോഗ്യയായ കന്യയെ യോജ്യനും സമകക്ഷനുമായ വരനു നൽകാതെ തടയുന്നതും അതേപോലുള്ള ദോഷമായി കണക്കാക്കുന്നു.

Verse 39

पुत्रमित्रकलत्रेषु गमनं भगिनीषु च । कुमारीसाहसं घोरमद्यपस्त्रीनिषेवणम्

പുത്രന്റെയോ മിത്രത്തിന്റെയോ ഭാര്യയോടു ഗമനം, സ്വന്തം സഹോദരിയോടു ഗമനം; കന്യകയോടുള്ള ഭീകര അതിക്രമം; മദ്യപാനംയും പതിതസ്ത്രീസംഗവും—ഇവ മഹാപാതകങ്ങൾ; പാശബന്ധം വർധിപ്പിച്ച് ജീവനെ ശിവാഭിമുഖതയിൽ നിന്ന് തടയുന്നു.

Verse 40

सवर्णायाश्च गमनं गुरुभार्य्यासमं स्मृतम् । महापापानि चोक्तानि शृणु त्वमुपपातकम्

സ്വവർണ്ണത്തിലെ സ്ത്രീയോടുള്ള അധർമ്മസംയോഗവും ഗുരുപത്നീഗമനത്തോടു സമമാണെന്ന് സ്മൃതിയിൽ പറയപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മഹാപാപങ്ങൾ പറഞ്ഞുകഴിഞ്ഞു; ഇനി ഉപപാതകങ്ങൾ ശ്രവിക്കൂ।