Shiva Purana — Rudra Samhita, Shloka 19
दिव्यरथारोहणम् — Śiva’s Ascent on the Divine Chariot
Pre-battle Portents
ये चाप्यन्ये करिष्यंति व्रतं पाशुपतं मम । मोक्ष्यंति ते न संदेहः पशुत्वात्सुरसत्तमाः
ye cāpyanye kariṣyaṃti vrataṃ pāśupataṃ mama | mokṣyaṃti te na saṃdehaḥ paśutvātsurasattamāḥ
കൂടാതെ, ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, എന്റെ ഈ പാശുപത വ്രതം മറ്റുള്ളവരും അനുഷ്ഠിച്ചാൽ അവർ സംശയമില്ലാതെ മോക്ഷം പ്രാപിക്കും. കാരണം പശുത്വം—ബന്ധിതജീവഭാവം—നിന്ന് പശുപതിയുടെ ശരണാഗതിയാൽ അവർ വിമോചിതരാകുന്നു.
Lord Shiva (as Paśupati, instructing the devas in the Yuddhakhaṇḍa context)
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Paśupatinātha
Role: liberating
FAQs
It asserts Śiva’s grace: any bound soul (paśu) who sincerely undertakes Śiva’s Pāśupata discipline becomes eligible for release from bondage (pāśa) and attains mokṣa under the Lordship of Paśupati (pati).
The Pāśupata vow is a Saguna-oriented refuge in Paśupati—commonly expressed through Linga-upāsanā, mantra-japa, and disciplined conduct—by which the soul turns from bonds toward the Lord’s liberating presence.
Undertake a Śaiva vrata: regular worship of Śiva (often via the Linga), japa of Śiva-mantras (such as the Pañcākṣarī), and observances like bhasma (tripuṇḍra) and Rudrākṣa consistent with Pāśupata discipline.