Shloka 2
सतीदेव्याः योगमार्गेण देहत्यागः — Satī’s Yogic Abandonment of the Body
ब्रह्मोवाच । मौनीभूता सती देवी स्मृत्वा स्वपतिमादरात । क्षितावुदीच्यां सहसा निषसाद प्रशांतधीः
brahmovāca | maunībhūtā satī devī smṛtvā svapatimādarāta | kṣitāvudīcyāṃ sahasā niṣasāda praśāṃtadhīḥ
ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—സ്വപതിയായ ശിവനെ ആദരത്തോടെ സ്മരിച്ച് ദേവി സതി മൗനമായി; ശാന്തബുദ്ധിയോടെ അവൾ പെട്ടെന്ന് വടക്കോട്ടു മുഖം തിരിച്ച് ഭൂമിയിൽ ഇരുന്നുവു।
Brahma
Tattva Level: pashu
Shiva Form: Umāpati
Shakti Form: Satī
Role: teaching
FAQs
Satī’s silence and calm north-facing seat symbolize inward turning (antar-mukhatā): remembrance of Pati (Śiva) pacifies the mind and draws the soul away from worldly agitation toward steadiness suited for higher Shaiva contemplation.
Though the Liṅga is not named here, the verse shows the core of Saguna-Śiva upāsanā: personal devotion and reverent स्मरण (remembrance) of Śiva. Such recollection is the inner worship that supports outer rites like Liṅga-pūjā.
A simple dhyāna cue is given: become silent, remember Śiva with reverence, sit grounded on the earth, and steady the mind. This can be paired with japa of the Pañcākṣarī (“Om Namaḥ Śivāya”) to stabilize attention.