कामप्रादुर्भावः — The Manifestation/Arising of Kāma

Verse 1

सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य नेमिषारण्यवासिनः । पप्रच्छ च मुनिश्रेष्ठः कथां पापप्रणाशिनीम्

സൂതൻ പറഞ്ഞു—അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് നൈമിഷാരണ്യവാസികളായ ഋഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ മുനി വീണ്ടും പാപനാശിനിയായ പുണ്യകഥ ചോദിച്ചു।

Verse 2

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे कामप्रादुर्भावो नाम द्वितीयोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീശിവ മഹാപുരാണത്തിലെ ദ്വിതീയ ഗ്രന്ഥമായ രുദ്രസംഹിതയുടെ ദ്വിതീയ വിഭാഗമായ സതീഖണ്ഡത്തിൽ ‘കാമപ്രാദുർഭാവം’ എന്ന രണ്ടാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।

Verse 3

अतः कथय तत्सर्वं शिवस्य चरितं शुभम् । सतीकीर्त्यन्वितं दिव्यं श्रोतुमिच्छामि विश्वकृत्

അതുകൊണ്ട് ഭഗവാൻ ശിവന്റെ ആ സമസ്ത ശുഭചരിതം പറയുക—സതിയുടെ കീർത്തിയാൽ അലങ്കൃതവും ദിവ്യവുമായതു. ഞാൻ, വിശ്വകർത്താവ്, അത് ശ്രവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.

Verse 4

सती हि कथमुत्पन्ना दक्षदारेषु शोभना । कथं हरो मनश्चक्रे दाराहरणकर्मणि

ദക്ഷന്റെ ഭാര്യയുടെ ഗൃഹത്തിൽ ശോഭയുള്ള സതി എങ്ങനെ ജനിച്ചു? പിന്നെ ഹരൻ (ശിവൻ) അവളെ വധുവായി സ്വീകരിക്കുന്ന കര്‍മ്മത്തിൽ തന്റെ മനസ്സ് എങ്ങനെ നിശ്ചയിച്ചു?

Verse 5

कथं वा दक्षकोपेन त्यक्तदेहा सती पुरा । हिमवत्तनया जाता भूयो वाकाशमागता

ദക്ഷന്റെ കോപം മൂലം മുമ്പ് ദേഹം ഉപേക്ഷിച്ച സതി എങ്ങനെ? പിന്നെ ഹിമവാന്റെ പുത്രിയായി വീണ്ടും ജനിച്ച് അവൾ എങ്ങനെ വീണ്ടും ദിവ്യാവസ്ഥ—ശിവസായുജ്യം—പ്രാപിച്ചു?

Verse 6

पार्वत्याश्च तपोऽत्युग्रं विवाहश्च कथं त्वभूत् । कथमर्द्धशरीरस्था बभूव स्मरनाशिनः

പാർവതി എങ്ങനെ അത്യന്തം ഉഗ്രമായ തപസ്സ് ചെയ്തു, അവളുടെ വിവാഹം എങ്ങനെ നടന്നു? പിന്നെ സ്മരനാശി (ശിവൻ)യുടെ അർദ്ധശരീരമായി അവൾ എങ്ങനെ സ്ഥാപിതയായി?

Verse 7

एतत्सर्वं समाचक्ष्व विस्तरेण महामते । नान्योस्ति संशयच्छेत्ता त्वत्समो न भविष्यति

ഹേ മഹാമതേ! ഇതെല്ലാം ഞങ്ങൾക്ക് വിശദമായി വിവരിച്ചുതരിക. ഞങ്ങളുടെ സംശയങ്ങൾ നീക്കാൻ നിനക്കു തുല്യൻ മറ്റാരുമില്ല; ഭാവിയിലും ഉണ്ടാകുകയില്ല.

Verse 8

ब्रह्मोवाच । शृणु त्वं च मुने सर्वं सतीशिवयशश्शुभम् । पावनं परमं दिव्यं गुह्याद्गुह्यतमं परम्

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു—ഹേ മുനേ! സതീയും ശിവനും ഉള്ള ഈ ശുഭയശസ്സ് മുഴുവനായി കേൾക്കുക. അത് പരമപാവനവും പരമദിവ്യവും, ഗുഹ്യങ്ങളിൽ അതിഗുഹ്യവുമാണ്।

Verse 9

एतच्छंभुः पुरोवाच भक्तवर्याय विष्णवे । पृष्टस्तेन महाभक्त्या परोपकृतये मुने

ഹേ മുനേ! ഈ വാക്ക് ശംഭു മുൻപേ ഭക്തശ്രേഷ്ഠനായ വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞു; അദ്ദേഹം പരോപകാരാർത്ഥം മഹാഭക്തിയോടെ ചോദിച്ചതിനാൽ.

Verse 10

ततस्सोपि मया पृष्टो विष्णुश्शैववरस्सुधीः । प्रीत्या मह्यं समाचख्यौ विस्तरान्मुनिसत्तम

അപ്പോൾ ഞാനും അദ്ദേഹത്തോട് ചോദിച്ചു—ശൈവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനും മഹാബുദ്ധിമാനുമായ വിഷ്ണുവിനോട്. സ്നേഹത്തോടെ അദ്ദേഹം എനിക്ക് എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞു, ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ.

Verse 11

अहं तत्कथयिष्यामि कथामेतां पुरातनीम् । शिवाशिवयशोयुक्तां सर्वकामफलप्रदाम्

ഇപ്പോൾ ഞാൻ ആ പുരാതന പുണ്യകഥ പറയാം—ശിവനും ശിവാ (സതി) യുടെയും യശസ്സാൽ സമ്പന്നമായതും, ധർമ്മസമ്മതമായ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങൾക്കും ഫലം നൽകുന്നതുമാണ്.

Verse 12

पुरा यदा शिवो देवो निर्गुणो निर्विकल्पकः । अरूपश्शक्तिरहितश्चिन्मात्रस्सदसत्परः

ആദിയിൽ ദേവാധിദേവനായ ശിവൻ നിർഗുണനും നിർവികൽപ്പനും ആയിരുന്നപ്പോൾ—നിരാകാരനും, പ്രകടശക്തിയില്ലാത്തവനും, ശുദ്ധചൈതന്യമാത്രനും—സത്‌യും അസത്‌യും ഇരട്ടയ്ക്കും അതീതനായിരുന്നു.

Verse 13

अभवत्सगुणस्सोपि द्विरूपश्शक्तिमान्प्रभुः । सोमो दिव्याकृतिर्विप्र निर्वि कारी परात्परः

ആ പ്രഭു സോമനും സഗുണരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷനായി. ഹേ വിപ്രാ, ശക്തിമാൻ അധീശ്വരൻ ദ്വിരൂപം ധരിച്ചു—ദിവ്യാകൃതിയോടെ—എന്നാലും അവൻ നിർവികാരൻ, പരാത്പരൻ।

Verse 14

तस्य वामांगजो विष्णुर्ब्रह्माहं दक्षिणांगजः । रुद्रो हृदयतो जातोऽभवच्च मुनिसत्तम

അവന്റെ വാമാംഗത്തിൽ നിന്ന് വിഷ്ണു ജനിച്ചു; ദക്ഷിണാംഗത്തിൽ നിന്ന് ഞാൻ ബ്രഹ്മാവായി ജനിച്ചു. ഹൃദയത്തിൽ നിന്ന് രുദ്രൻ ഉദ്ഭവിച്ചു—ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ।

Verse 15

सृष्टिकर्ताभवं ब्रह्मा विष्णुः पालनकारकः । लयकर्ता स्वयं रुद्रस्त्रिधाभूतस्सदाशिवः

ഞാൻ ബ്രഹ്മാവ് സൃഷ്ടികർത്താവായി; വിഷ്ണു പരിപാലകൻ. ലയകർത്താവ് സ്വയം രുദ്രൻ. ഇങ്ങനെ ഏക സദാശിവൻ ത്രിരൂപമായി പ്രത്യക്ഷനാകുന്നു।

Verse 16

मरीचिमत्रिं पुलहं पुलस्त्यांगिरसौ क्रतुम् । वसिष्ठं नारदं दक्षं भृगुं चेति महाप्रभून्

അവൻ ആ മഹാപ്രഭുക്കളെ പരാമർശിച്ചു—മരീചി, അത്രി, പുലഹ, പുലസ്ത്യ, അങ്ഗിരസ്, ക്രതു, വസിഷ്ഠ, നാരദ, ദക്ഷ, ഭൃഗു—ഋഷിമാരിൽ മഹാതേജസ്സുകൾ।

Verse 17

सृष्ट्वा प्रजापतीन् दक्षप्रमुखान्सुरसत्तमान् । अमन्यं सुप्रसन्नोहं निजं सर्वमहोन्नतम्

ദക്ഷപ്രമുഖരായ ദേവശ്രേഷ്ഠ പ്രജാപതികളെ സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം ഞാൻ അത്യന്തം പ്രസന്നനായി, എന്റെ നിലയെ സർവ്വഥാ മഹോന്നതവും പരമസിദ്ധവുമെന്നു കരുതി.

Verse 19

ब्रह्माहं मानसान्पुत्रानसर्जं च यदा मुने । तदा मन्मनसो जाता चारुरूपा वरांगना

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു— ഹേ മുനേ, ഞാൻ മാനസപുത്രന്മാരെ സൃഷ്ടിച്ചപ്പോൾ, അതേ സമയത്ത് എന്റെ മനസ്സിൽ നിന്നുതന്നെ അതിസുന്ദരിയായ ഒരു ശ്രേഷ്ഠസ്ത്രീ ജനിച്ചു.

Verse 20

नाम्ना संध्या दिवक्षांता सायं संध्या जपंतिका । अतीव सुन्दरी सुभ्रूर्मुनिचेतोविमोहिनी

അവളുടെ പേര് സന്ധ്യ; ‘ദിവക്ഷാന്താ’ എന്നും വിളിക്കപ്പെട്ടു. സായാഹ്നത്തിൽ അവൾ സന്ധ്യാജപം ചെയ്തു. അത്യന്തം സുന്ദരിയും സുന്ദരഭ്രൂവുമുള്ള അവൾ മുനികളുടെ ചിത്തത്തെയും മോഹിപ്പിക്കുന്നവളായിരുന്നു.

Verse 22

दृष्ट्वाहं तां समुत्थाय चिन्तयन्हृदि हृद्गतम् । दक्षादयश्च स्रष्टारो मरीच्याद्याश्च मत्सुताः

അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ഞാൻ എഴുന്നേറ്റ്, ഹൃദയത്തിന്റെ അന്തർഗ്ഗുഹയിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന ചിന്തയെ മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു— “ദക്ഷാദി പ്രജാപതികൾ സ്രഷ്ടാക്കളാണ്; മരീച്യാദി എന്റെ മാനസപുത്രന്മാരും (ഈ കാര്യത്തിൽ സന്നിഹിതർ/ബന്ധപ്പെട്ടവർ) ആകുന്നു.”

Verse 23

एवं चिंतयतो मे हि ब्रह्मणो मुनिसत्तम । मानसः पुरुषो मंजुराविर्भूतो महाद्भुतः

ഹേ മുനിശ്രേഷ്ഠാ! ഞാൻ ബ്രഹ്മാവായി ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ നിന്നു ജനിച്ച അത്യദ്ഭുതനായ പുരുഷൻ മനോഹരമായ ദീപ്തരൂപത്തോടെ എന്റെ മുമ്പിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.

Verse 24

कांचनीकृतजाताभः पीनोरस्कस्सुनासिकः । सुवृत्तोरुकटीजंघो नीलवेलितकेसरः

അവന്റെ ദേഹകാന്തി ശുദ്ധസ്വർണ്ണംപോലെ ദീപ്തമായിരുന്നു; വക്ഷസ്ഥലം വിശാലവും പുഷ്ടവും, നാസിക സുനിർമ്മിതവുമായിരുന്നു. ഊരു-കടി-ജംഘകൾ സുന്യസ്തം, കേശം നീലാഭ തരംഗങ്ങളായി ചുരുണ്ടിരുന്നു.

Verse 25

लग्नभ्रूयुगलो लोलः पूर्णचन्द्रनिभाननः । कपाटायतसद्वक्षो रोमराजीवराजितः

അവന്റെ ഇരുഭ്രൂകളും ചേർന്ന് ഒരൊറ്റ മനോഹര വളവായി തോന്നി; ദൃഷ്ടി മൃദുവായി ചലിച്ച് ലളിതമായി കളിച്ചു. മുഖം പൂർണ്ണചന്ദ്രനെപ്പോലെ ദീപ്തമായിരുന്നു. കപാടംപോലെ വിശാലമായ വക്ഷസ്ഥലം രോമരാജിയാൽ ശോഭിച്ചു—ഇങ്ങനെ ഭക്തിയും മോക്ഷവും നൽകുന്ന ശിവന്റെ സഗുണ മംഗളരൂപം തെളിഞ്ഞു.

Verse 26

अभ्रमातंगकाकारः पीनो नीलसुवासकः । आरक्तपाणिनयनमुखपादकरोद्भवः

അവൻ മഴമേഘവും ഗജവും പോലെയുള്ള വർണ്ണ-ഗൗരവത്തോടെ, ദൃഢദേഹിയും ശക്തനും ആയിരുന്നു; നീലവസ്ത്രധാരിയും. അവന്റെ കൈകൾ, കണ്ണുകൾ, മുഖം, പാദങ്ങൾ, അനുഗ്രഹ-രക്ഷ നൽകുന്ന കരതലങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്നു അരുണപ്രഭ പടർന്നു.

Verse 27

क्षीणमध्यश्चारुदन्तः प्रमत्तगजगंधनः । प्रफुल्लपद्मपत्राक्षः केसरघ्राणतर्पणः

അവന്റെ നടുവ് സുന്ദരമായി സ്ലിം ആയിരുന്നു; ദന്തങ്ങൾ മനോഹരമായിരുന്നു. മദിച്ച ഗജത്തിന്റെ ഗന്ധംപോലെ ആകർഷകത അവനിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിരിഞ്ഞ താമരപ്പത്രങ്ങളെപ്പോലെ; കേശരത്തിന്റെ സുഗന്ധത്തിൽ അവൻ തൃപ്തനായി.

Verse 28

कंबुग्रीवो मीनकेतुः प्रांशुर्मकरवाहनः । पंचपुष्पायुधो वेगी पुष्पकोदंडमंडितः

അവന്റെ കഴുത്ത് ശംഖുപോലെ; പതാകയിൽ മീൻചിഹ്നം; അവൻ ഉയരം കൂടിയവൻ, അവന്റെ വാഹനം മകരം. അഞ്ചു പുഷ്പബാണങ്ങൾ ആയുധമായി, വേഗശാലിയായി, പുഷ്പകോദണ്ഡം ധരിച്ച് അലങ്കൃതനായി—ഇങ്ങനെ കാമദേവൻ വർണ്ണിക്കപ്പെടുന്നു.

Verse 29

कांतः कटाक्षपातेन भ्रामयन्नयनद्वयम् । सुगंधिमारुतो तात शृंगाररससेवितः

ഹേ താത, ആ കാന്തൻ (വസന്തൻ) കടാക്ഷപാതംപോലെ പ്രഭാവത്തോടെ കണ്ണുകളുടെ ജോടിയെ മയക്കുന്നു; സുഗന്ധമാർന്ന കാറ്റ് ശൃംഗാരരസത്തിൽ നനഞ്ഞ് മനസ്സിൽ വിഷയാസക്തി ഉണർത്തുന്നു.

Verse 30

तं वीक्ष्य पुरुषं सर्वे दक्षाद्या मत्सुताश्च ते । औत्सुक्यं परमं जग्मुर्विस्मयाविष्टमानसाः

ആ മഹാപുരുഷനെ കണ്ടപ്പോൾ ദക്ഷൻ മുതലായ എല്ലാവരും, എന്റെ പുത്രിമാരോടുകൂടി, വിസ്മയത്തിൽ ആകുലരായി. അവരുടെ മനസ്സുകൾ അത്ഭുതത്തിൽ ലീനമായി പരമ ഉത്സുകതയാൽ നിറഞ്ഞു.

Verse 31

अभवद्विकृतं तेषां मत्सुतानां मनो द्रुतम् । धैर्यं नैवालभत्तात कामाकुलितचेतसाम्

അപ്പോൾ എന്റെ പുത്രന്മാരുടെ മനസ്സുകൾ വേഗത്തിൽ വികൃതമായി കലങ്ങി. കാമത്താൽ ആകുലമായ ചിത്തമുള്ളവർക്ക്, പ്രിയനേ, ധൈര്യവും സ്ഥിരതയും ലഭിച്ചില്ല.

Verse 32

मां सोपि वेधसं वीक्ष्य स्रष्टारं जगतां पतिम् । प्रणम्य पुरुषः प्राह विनयानतकंधरः

അപ്പോൾ ആ പുരുഷൻ വേധസനായ ബ്രഹ്മാവിനെ—ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും അധിപതിയും—കണ്ട് നമസ്കരിച്ചു; വിനയത്തോടെ കഴുത്ത് കുനിച്ച് പറഞ്ഞു.

Verse 33

पुरुष उवाच । किं करिष्याम्यहं कर्म ब्रह्मंस्तत्र नियोजय । मान्योद्य पुरुषो यस्मादुचितः शोभितो विधे

പുരുഷൻ പറഞ്ഞു: ഹേ ബ്രഹ്മൻ, ഞാൻ ഏത് കര്‍മ്മം ചെയ്യണം? അതിലേക്കു എന്നെ നിയോഗിക്കണമേ. കാരണം ഇന്ന് ഞാൻ മാന്യൻ—യോഗ്യനും ശോഭിതനും—ഹേ വിധാതാവേ.

Verse 34

अभिमानं च योग्यं च स्थानं पत्नी च या मम । तन्मे वद त्रिलोकेश त्वं स्रष्टा जगतां पतिः

എനിക്ക് യോജ്യമായ മാനമഹത്വം, ഉചിതമായ സ്ഥാനം, കൂടാതെ എന്റെ ഭാര്യയാകുന്നവൾ ആരെന്നതും—എനിക്കു പറയുക. ഹേ ത്രിലോകേശാ! നീ ജഗത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവും അധിപതിയും ആകുന്നു; അതിനാൽ പ്രസ്താവിക്കൂ॥

Verse 35

ब्रह्मोवाच । एवं तस्य वचः श्रुत्वा पुरुषस्य महात्मनः । क्षणं न किंचित्प्रावोचत्स स्रष्टा चातिविस्मितः

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ആ മഹാത്മ പരമപുരുഷന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട സ്രഷ്ടാവായ ബ്രഹ്മാവ് ഒരു ക്ഷണം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; അത്യന്തം വിസ്മയിച്ചു॥

Verse 36

अतो मनस्सुसंयम्य सम्यगुत्सृज्य विस्मयम् । अवोचत्पुरुषं ब्रह्मा तत्कामं च समावहन्

അപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് മനസ്സിനെ നന്നായി നിയന്ത്രിച്ച്, വിസ്മയം പൂർണ്ണമായി ഉപേക്ഷിച്ചു; ആ പരമപുരുഷനോട് സംസാരിച്ചു—അന്തരത്തിൽ അഭിലഷിത ലക്ഷ്യത്തിനുള്ള ദൃഢനിശ്ചയം സമാഹരിച്ചുകൊണ്ട്॥

Verse 37

ब्रह्मोवाच । अनेन त्वं स्वरूपेण पुष्पबाणैश्च पंचभिः । मोहयन् पुरुषान् स्त्रीश्च कुरु सृष्टिं सनातनीम्

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ഈ നിന്റെ സ്വരൂപത്താലും നിന്റെ അഞ്ചു പുഷ്പബാണങ്ങളാലും പുരുഷന്മാരെയും സ്ത്രീകളെയും മോഹിപ്പിച്ച്, ഇങ്ങനെ സനാതന സൃഷ്ടിപ്രവാഹം പ്രవర്ത്തിപ്പിക്കൂ॥

Verse 38

अस्मिञ्जीवाश्च देवाद्यास्त्रैलोक्ये सचराचरे । एते सर्वे भविष्यन्ति न क्षमास्त्यवलंबने

ഈ ത്രിലോകത്തിൽ—ചരവും അചരവും ഉൾപ്പെടെ—ദേവന്മാരിൽ തുടങ്ങി എല്ലാ ദേഹധാരികളായ ജീവികളും നിലനിൽക്കുന്നു. ഇവർ എല്ലാവരും കാലാധീനമായി ഉദ്ഭവിച്ച് ലയിക്കും; ഏതൊരു ആശ്രയത്താലും ഇവിടെ നിലനിൽക്കാൻ ആരക്കും കഴിവില്ല।

Verse 39

अहं वा वासुदेवो वा स्थाणुर्वा पुरुषोत्तमः । भविष्यामस्तव वशे किमन्ये प्राणधारकाः

ഞാനായാലും, വാസുദേവൻ (വിഷ്ണു) ആയാലും, സ്ഥാണു (ശിവൻ) ആയാലും, പുരുഷോത്തമൻ തന്നെയായാലും—ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും നിന്റെ അധീനതയിൽ തന്നെയിരിക്കും; പിന്നെ മറ്റു പ്രാണധാരികളായ ദേഹധാരികളെക്കുറിച്ച് എന്തു പറയണം?

Verse 40

प्रच्छन्नरूपो जंतूनां प्रविशन्हृदयं सदा । सुखहेतुः स्वयं भूत्वा सृष्टिं कुरु सनातनीम्

മറഞ്ഞ രൂപം ധരിച്ചു സദാ ജീവികളുടെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രവേശിക്കൂ. സ്വയം അവരുടെ സുഖത്തിന്റെ കാരണമായി സനാതന സൃഷ്ടിയെ സൃഷ്ടിക്കൂ.

Verse 41

त्वत्पुष्पबाणस्य सदा सुखलक्ष्यं मनोद्भुतम् । सर्वेषां प्राणिनां नित्यं सदा मदकरो भवान्

നിന്റെ പുഷ്പബാണങ്ങൾ സദാ മനസ്സിൽ നിന്നുയർന്ന സുഖകരമായ ലക്ഷ്യത്തെയേ ഭേദിക്കുന്നു. എല്ലാ പ്രാണികൾക്കും നീ നിത്യവും നിരന്തരം മദം—മോഹകരമായ ആസക്തി—ഉണ്ടാക്കുന്നവൻ.

Verse 42

इति ते कर्म कथितं सृष्टिप्रावर्तकं पुनः । नामान्येते वदिष्यंति सुता मे तव तत्त्वतः

ഇങ്ങനെ സൃഷ്ടിയെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ആ കര്‍മ്മം ഞാൻ വീണ്ടും നിന്നോട് പറഞ്ഞു. ഇനി തത്ത്വാനുസാരമായി എന്റെ പുത്രിമാർ നിന്നോട് ഈ നാമങ്ങൾ പ്രസ്താവിക്കും.

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वाहं सुरश्रेष्ठ स्वसुतानां मुखानि च । आलोक्य स्वासने पाद्मे प्रोपविष्टोऽभवं क्षणम्

ബ്രഹ്മാവ് പറഞ്ഞു: ഹേ ദേവശ്രേഷ്ഠാ! ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ എന്റെ പുത്രന്മാരുടെ മുഖങ്ങൾ നോക്കി, പിന്നെ എന്റെ പദ്മാസനത്തിൽ ക്ഷണമാത്രം ഇരുന്നിരുന്നു.