Sukta 11

Mantra 1

यजस्व होतरिषितो यजीयानग्ने बाधो मरुतां न प्रयुक्ति । आ नो मित्रावरुणा नासत्या द्यावा होत्राय पृथिवी ववृत्याः ॥

ഹേ ഹോതൃ, ഉള്ളിലെ പ്രേരണയാൽ യജ്ഞം നിർവഹിക്ക; ഹേ അഗ്നേ, അതിപൂജ്യനേ, മരുৎകളുടെ പ്രഹരത്തെപ്പോലെ തള്ളുന്ന ശക്തിയേ. മിത്ര-വരുൺ ഞങ്ങളിലേക്കു വരട്ടെ, നാസത്യരും; ദ്യാവാ-പൃഥിവീ ഞങ്ങളുടെ ഹോത്രാർപ്പണത്തേക്കു തിരിഞ്ഞുവരട്ടെ.

Mantra 2

त्वं होता मन्द्रतमो नो अध्रुगन्तर्देवो विदथा मर्त्येषु । पावकया जुह्वा वह्निरासाग्ने यजस्व तन्वं तव स्वाम् ॥

നീ ഞങ്ങളുടെ ഏറ്റവും ആനന്ദകരനായ, അച്യുതനായ ഹോതൃ; മർത്ത്യരുടെ വിദഥങ്ങളിൽ അകത്തുള്ള ദേവൻ. പാവക ജുഹ്വയോടെ, വാഹ്നി (വാഹക ജ്വാല)യായി, ഹേ അഗ്നേ, നിന്റെ തന്നെ തനുവിനെ—നിന്റെ സ്വസ്വരൂപത്തെ—യജ്ഞമായി അർപ്പിക്ക.

Mantra 3

धन्या चिद्धि त्वे धिषणा वष्टि प्र देवाञ्जन्म गृणते यजध्यै । वेपिष्ठो अङ्गिरसां यद्ध विप्रो मधु च्छन्दो भनति रेभ इष्टौ ॥

അതെ, നിനക്കുള്ളിൽ ധിഷണാ (പ്രേരിത ബുദ്ധി) പോലും ധന്യ—സമൃദ്ധ—ആണ്; യജ്ഞം ചെയ്യാൻ ഗായകനുവേണ്ടി അത് ദേവത്വങ്ങളെ മുന്നോട്ടു തള്ളുന്നു. അങ്ഗിരസന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉന്മേഷഭരിതൻ, വിപ്രൻ—രേഭ (സ്തുതിഗായകൻ)—ഇഷ്ടിതിയിൽ മധുരമായ, മധുഭരിതമായ ഛന്ദസ്സിനെ ഉച്ചരിക്കുമ്പോൾ.

Mantra 4

अदिद्युतत्स्वपाको विभावाग्ने यजस्व रोदसी उरूची । आयुं न यं नमसा रातहव्या अञ्जन्ति सुप्रयसं पञ्च जनाः ॥

അവൻ പ്രകാശിച്ചു പുറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു—സ്വയംസിദ്ധൻ, വ്യാപക-ദീപ്തൻ. ഹേ അഗ്നേ, വിശാലമായി പ്രകാശിക്കുന്ന രണ്ടു രോദസീ (ദ്യാവാ-പൃഥിവി)കളെ യജിക്ക. ആയുവിനെപ്പോലെ, അവനെ—രാതഹവ്യ (അർപ്പിത ഹവിയുള്ള) അഞ്ചു ജനങ്ങൾ—നമസ്കാരത്തോടെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു: സുപ്രയസ് (സുന്ദര ഗതി/പ്രവാഹമുള്ളവൻ)നെ.

Mantra 5

वृञ्जे ह यन्नमसा बर्हिरग्नावयामि स्रुग्घृतवती सुवृक्तिः । अम्यक्षि सद्म सदने पृथिव्या अश्रायि यज्ञः सूर्ये न चक्षुः ॥

നമസ്കാരത്തോടെ ഞാൻ അഗ്നിക്കായി ബർഹി (പവിത്ര പുല്ല്) വിരിച്ചു, ഘൃതവതീ സ്രുച് (ഘൃതം നിറഞ്ഞ കരണ്ടി) മുന്നോട്ടു നീട്ടി—സുവൃക്തി (സുനിർമ്മിത വാക്ക്)യോടെ—അപ്പോൾ പൃഥിവിയുടെ സദ്മ-സദനത്തിൽ (വാസസ്ഥാനത്തിൽ) ഗൃഹം സ്പർശിക്കപ്പെടുന്നു; യജ്ഞം സൂര്യനിലെ ചക്ഷു (കണ്ണ്)പോലെ ദൃഢമായി സ്ഥാപിതമാകുന്നു.

Mantra 6

दशस्या नः पुर्वणीक होतर्देवेभिरग्ने अग्निभिरिधानः । रायः सूनो सहसो वावसाना अति स्रसेम वृजनं नांहः ॥

ഹേ ദശമുഖ ഹോതൃ! ഹേ അഗ്നേ, ദേവന്മാരോടും അഗ്നികളോടും കൂടി പ്രജ്വലിതനായ നീ ഞങ്ങളോടു കൃപാലുവാകേണമേ. ഹേ സഹസിന്റെ പുത്രാ, സമൃദ്ധിയുടെ പൂർണത ആഗ്രഹിക്കുന്നവനേ, ഞങ്ങൾ ദുഃഖത്തിന്റെ കഠിനമായ ഇടുക്കിനെ അതിക്രമിക്കട്ടെ—ഭീഷണമായ വനവ്യാഴം കടന്നുപോകുന്നതുപോലെ.