Sukta 10

Mantra 1

जोहूत्रो अग्निः प्रथमः पितेवेळस्पदे मनुषा यत्समिद्धः । श्रियं वसानो अमृतो विचेता मर्मृजेन्यः श्रवस्यः स वाजी ॥

ബഹു-ഹോത്ര (പുനഃപുനഃ ആഹ്വാനിക്കപ്പെടുന്ന) അഗ്നി ആദ്യനായിരിക്കുന്നു—പിതാവുപോലെ—മനുഷ്യർ ഇളാസ്പദേ (ഇളയുടെ സ്ഥാനത്ത്) അവനെ സമിദ്ധമാക്കുമ്പോൾ. ശ്രിയം വസാനഃ—സമൃദ്ധിയുടെ കാന്തി ധരിച്ച്—അമൃതനും, വിചേതാഃ (വിവേകി) യുമായ അവൻ മർമൃജേന്യഃ (ഒരച്ച് തെളിയിക്കേണ്ട) ശുദ്ധികർത്താവാണ്; സ വാജീ—വിജയബലവും ശ്രവസ്യഃ (കീർത്തിയർഹമായ യശസ്സും) കൊണ്ടുവരുന്നവൻ.

Mantra 2

श्रूया अग्निश्चित्रभानुर्हवं मे विश्वाभिर्गीर्भिरमृतो विचेताः । श्यावा रथं वहतो रोहिता वोतारुषाह चक्रे विभृत्रः ॥

ചിത്രഭാനു (വിവിധ കാന്തിയുള്ള) അഗ്നി എന്റെ ഹവം കേൾക്കട്ടെ—അമൃത വിചേതാഃ—എന്റെ എല്ലാ ഗീർഭിഃ (പ്രേരിത സ്തുതിവചനങ്ങൾ) കൊണ്ടും. രണ്ട് ശ്യാവകളും രണ്ട് രോഹിതകളും അവന്റെ രഥം വഹിക്കുന്നു—യുക്തശക്തികൾ—താരുഷാഹ (ദൃഢമായി വഹിക്കുന്ന) ആയി, വിഭൃത്രഃ (സ്ഥിരാധാരം നൽകുന്ന) രൂപത്തിൽ അതിനെ താങ്ങുന്നു.

Mantra 3

उत्तानायामजनयन्त्सुषूतं भुवदग्निः पुरुपेशासु गर्भः । शिरिणायां चिदक्तुना महोभिरपरीवृतो वसति प्रचेताः ॥

ഉത്താനായാം (വിരിച്ച നിലയിൽ) അവർ സുസൂതൻ—സുജാതൻ—നെ ജനിപ്പിച്ചു; അഗ്നി പലരൂപങ്ങളായ പേശകളിൽ ഗർഭമായി. കഠിനമായ ഭൂമിയിലും, രാത്രിയാലും മഹാശക്തികളാലും, പ്രചേതാഃ (ബോധമുള്ളവൻ) അവൻ അപരിവൃത—അനാവൃത—നായി വസിക്കുന്നു, മാർഗ്ഗത്തെ ജാഗരൂകനായി.

Mantra 4

जिघर्म्यग्निं हविषा घृतेन प्रतिक्षियन्तं भुवनानि विश्वा । पृथुं तिरश्चा वयसा बृहन्तं व्यचिष्ठमन्नै रभसं दृशानम् ॥

ഹവിഷും ഘൃതവും കൊണ്ടു ഞാൻ അഗ്നിയെ അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു—അവൻ സർവ്വ ഭുവനങ്ങളെയും പ്രതിക്ഷിയന്ത (അധികാരം/നിവാസം) ചെയ്യുന്നവൻ. പൃഥു—വിശാലൻ—തിരശ്ചാ—അടിവ്യാപിയായി പരക്കുന്ന—വയസാൽ ബൃഹന്തൻ, വ്യചിഷ്ഠ—സർവ്വവ്യാപി—അന്നങ്ങളാൽ റഭസ—വേഗശക്തി—ആയി ദൃശ്യനാകുന്നു.

Mantra 5

आ विश्वतः प्रत्यञ्चं जिघर्म्यरक्षसा मनसा तज्जुषेत । मर्यश्रीः स्पृहयद्वर्णो अग्निर्नाभिमृशे तन्वा जर्भुराणः ॥

വിശ്വതഃ ഞാൻ പ്രത്യഞ്ച്—അന്തര്മുഖ—അതിനെ എന്റെ അടുക്കൽ ആകർഷിക്കുന്നു, രക്ഷസ്-ബലത്തിൽ നിന്നു വിമുക്തമായ മനസ്സോടെ; തത് (അത്) ഭോഗ്യമായി അംഗീകരിക്കട്ടെ. മർയശ്രീ—യൗവനതേജസ്സുള്ള—അഗ്നി, പ്രകാശത്തിന്റെ വർണ്ണത്തെ ആഗ്രഹിച്ച്, തന്റെ തനുവാൽ നാഭി-കേന്ദ്രത്തെ സ്പർശിക്കുന്നു; ജർഭുരാണ—അവിശ്രമം പ്രവർത്തിക്കുന്നവൻ—ആയി ശുദ്ധിയും രൂപവും നൽകുന്നു.

Mantra 6

ज्ञेया भागं सहसानो वरेण त्वादूतासो मनुवद्वदेम । अनूनमग्निं जुह्वा वचस्या मधुपृचं धनसा जोहवीमि ॥

തിരഞ്ഞെടുത്ത ശ്രേയസ്സിനെ ജയിപ്പിക്കുന്ന സഹസബലത്താൽ ആ പങ്ക് സത്യമായി അറിയപ്പെടുകയും വിവേചിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യട്ടെ. നിന്നെ ദൂതനാക്കി ഞങ്ങൾ മനുവിന്റെ രീതിയിൽ വാക്ക് ഉച്ചരിക്കട്ടെ. വാക്കായ ജുഹുവാൽ ഞാൻ അച്യുതനായ അഗ്നിയെ ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നു—മധുമിശ്രിതനായ, സത്തയുടെ ധനത്തിൽ സമൃദ്ധി നൽകുന്നവൻ.