Sukta 136

Mantra 1

प्र सु ज्येष्ठं निचिराभ्यां बृहन्नमो हव्यं मतिं भरता मृळयद्भ्यां स्वादिष्ठं मृळयद्भ्याम् । ता सम्राजा घृतासुती यज्ञेयज्ञ उपस्तुता । अथैनोः क्षत्रं न कुतश्चनाधृषे देवत्वं नू चिदाधृषे ॥

പ്ര സു—ജ്യേഷ്ഠവും വിശാലവും ആയ നമസ്കാരം, ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കുന്ന, കരുണ നൽകുന്ന, അതിമധുരമായി ദയാലുക്കളായ ആ രണ്ടു ദേവന്മാർക്കായി—ഹവ്യരൂപമായ മതി (പവിത്രചിന്ത) അർപ്പിക്കുവിൻ. ഘൃതാസുതി (ഘൃതസമൃദ്ധ സോമ) സമ്പന്നരായ, ഓരോ യജ്ഞത്തിലും സ്തുതിക്കപ്പെടുന്ന ആ രണ്ടു സമ്രാട് രാജാക്കന്മാർ—അപ്പോൾ അവരുടെ ക്ഷത്രം (രാജശക്തി) എവിടെയും അജേയമാണ്; അവരുടെ ദേവത്വവും ഒരിക്കലും അജേയമല്ലാതാകുകയില്ല.

Mantra 2

अदर्शि गातुरुरवे वरीयसी पन्था ऋतस्य समयंस्त रश्मिभिश्चक्षुर्भगस्य रश्मिभिः । द्युक्षं मित्रस्य सादनमर्यम्णो वरुणस्य च । अथा दधाते बृहदुक्थ्यं वय उपस्तुत्यं बृहद्वयः ॥

വിശാലനായവനുവേണ്ടി കൂടുതൽ വിശാലമായ പാത ദർശിക്കപ്പെട്ടു; ഋത (സത്യ-ക്രമം) എന്ന പഥം കിരണങ്ങളാൽ സമന്വയത്തോടെ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടു—ഭഗന്റെ കിരണങ്ങളാൽ, ദർശനമായിരിക്കുന്ന ആ കിരണങ്ങളാൽ. മിത്രന്റെ ദീപ്തമായ ആസനം, അര്യമണിന്റേയും വരുൺന്റേയും—അതിനുശേഷം അവർ ബൃഹദുക്ഥ്യ (പ്രേരിതസ്തുതി)യുടെ വിശാല ചിറകും, സ്തുതിയർഹമായ വിശാല ചിറകും സ്ഥാപിക്കുന്നു.

Mantra 3

ज्योतिष्मतीमदितिं धारयत्क्षितिं स्वर्वतीमा सचेते दिवेदिवे जागृवांसा दिवेदिवे । ज्योतिष्मत्क्षत्रमाशाते आदित्या दानुनस्पती । मित्रस्तयोर्वरुणो यातयज्जनोऽर्यमा यातयज्जनः ॥

ജ്യോതിഷ്മതിയായ അദിതിയെ—അക്ഷയ ഭൂമിയുടെ അധിഷ്ഠാനവും സ്വർവതി (സൂര്യലോകധാരിണി)യുമായ അവളെ—ഉയർത്തി ധരിച്ച് അവർ ദിനംപ്രതി ഞങ്ങളിലേക്കു വരുന്നു, സദാ ജാഗരൂകർ, ദിനംപ്രതി. ദാനുനസ്പതി (ഒഴുകുന്ന സമൃദ്ധിയുടെ അധിപതികൾ) ആയ ആദിത്യർ ദീപ്തമായ ക്ഷത്രം (രാജാധികാരം) ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അവരിൽ മിത്രൻ; വരുൺ—ജനങ്ങളെ ക്രമത്തിൽ നിർത്തുന്നവൻ; അര്യമാ—ജനങ്ങളെ ക്രമത്തിൽ നിർത്തുന്നവൻ.

Mantra 4

अयं मित्राय वरुणाय शंतमः सोमो भूत्ववपानेष्वाभगो देवो देवेष्वाभगः । तं देवासो जुषेरत विश्वे अद्य सजोषसः । तथा राजाना करथो यदीमह ऋतावाना यदीमहे ॥

ഈ സോമൻ മിത്രനും വരുണനും വേണ്ടി അത്യന്തം ശാന്തിദായകനായി, അർപ്പണങ്ങളുടെ പാനങ്ങളിൽ ഭാഗമായ ആനന്ദം; ദേവന്മാരിൽ ദേവന്റെ പങ്ക്. ഇന്ന് സർവ്വ ദേവന്മാരും ഏകമനസ്സോടെ ഇതിനെ ആസ്വദിക്കട്ടെ. അങ്ങനെ, ഹേ രണ്ടു രാജാക്കന്മാരേ, ഋതവാന്മാരേ, ഞങ്ങൾ അപേക്ഷിക്കുന്നതു സഫലമാക്കുവിൻ—ഞങ്ങൾ അപേക്ഷിക്കുന്നതു സഫലമാക്കുവിൻ.

Mantra 5

यो मित्राय वरुणायाविधज्जनोऽनर्वाणं तं परि पातो अंहसो दाश्वांसं मर्तमंहसः । तमर्यमाभि रक्षत्यृजूयन्तमनु व्रतम् । उक्थैर्य एनोः परिभूषति व्रतं स्तोमैराभूषति व्रतम् ॥

അഖണ്ഡമായ മനസ്സോടെ മിത്രനും വരുണനും സേവിക്കുന്ന മർത്ത്യനെ—ദാനശീലനായ അവനെ—ചുരുക്കുന്ന അംഹസ് (പാപം/അപായം) മുതൽ എല്ലാടവും കാത്തുകൊള്ളുക; അംഹസിൽ നിന്ന് അവനെ രക്ഷിക്കുക. ഋജുവായി പോകുന്ന, വ്രതത്തെ അനുഗമിക്കുന്നവനെ ആര്യമൻ കാക്കുന്നു. ഉക്ഥങ്ങളാൽ വ്രതത്തെ അലങ്കരിക്കുന്നവൻ, സ്തോമങ്ങളാൽ വ്രതത്തെ ഭംഗിയാക്കുന്നവൻ—

Mantra 6

नमो दिवे बृहते रोदसीभ्यां मित्राय वोचं वरुणाय मीळ्हुषे सुमृळीकाय मीळ्हुषे । इन्द्रमग्निमुप स्तुहि द्युक्षमर्यमणं भगम् । ज्योग्जीवन्तः प्रजया सचेमहि सोमस्योती सचेमहि ॥

വിശാലമായ ദ്യൗവിനും രണ്ടു രോദസികൾക്കും (ദ്യാവാ-പൃഥിവി) നമസ്കാരം. മിത്രനുവേണ്ടി, ദാനശീലനായ വരുണനുവേണ്ടി, സുമൃളീക (കരുണാമയ) ദാനശീലനുവേണ്ടി ഞാൻ വാക്കുചൊല്ലുന്നു. ഇന്ദ്രനെയും അഗ്നിയെയും സ്തുതിക്കുവിൻ; പ്രകാശമുള്ള ആര്യമനെയും ഭഗനെയും കൂടി. ദീർഘായുസ്സോടെ, പ്രജയോടൊപ്പം ഞങ്ങൾ ചേർന്നിരിക്കട്ടെ; സോമന്റെ ഊതി (രക്ഷ/സഹായ)യോടൊപ്പം ഞങ്ങൾ ചേർന്നിരിക്കട്ടെ.

Mantra 7

ऊती देवानां वयमिन्द्रवन्तो मंसीमहि स्वयशसो मरुद्भिः । अग्निर्मित्रो वरुणः शर्म यंसन्तदश्याम मघवानो वयं च ॥

ഇന്ദ്രസഹായത്തോടെ നാം, സ്വയംപ്രഭമായ മരുത്ഗണങ്ങളോടൊപ്പം, ദേവന്മാരുടെ ഊതി (സഹായം) മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. അഗ്നി, മിത്ര, വരുണൻ നമ്മെ ശരണമായ ശാന്തി വ്യാപിപ്പിക്കട്ടെ; നാം കൂടി, മഘവാന്മാർ (ദാനശീലർ) ആയി, അതിനെ പ്രാപിക്കട്ടെ.