Shloka 2
ततोहतांस्तान् सहसानिशम्यराजामुमोहपरिप्लुताक्षः ।पुत्रक्षयंभ्रातृवधं च घोरंविचिन्त्यराजाविपुलंप्रदध्यौ ।।।।
tato hatāṃs tān sahasā niśamya rājā mumūha pariplutākṣaḥ | putrakṣayaṃ bhrātṛvadhaṃ ca ghoraṃ vicintya rājā vipulaṃ pradadhyau ||
അവർ പെട്ടെന്നു വധിക്കപ്പെട്ടുവെന്ന വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ, കണ്ണുകൾ കണ്ണീരാൽ നിറഞ്ഞ രാജാവ് മൂർച്ചിച്ചു വീണു. പുത്രനഷ്ടവും സഹോദരവധവും എന്ന ഭീകര ദുഃഖം ചിന്തിച്ച് രാജാവ് അതിഗംഭീരമായ വിചാരത്തിൽ മുങ്ങി.
Ravana, the prosperous king of Rakshasas, seeing his son sallying forth surrounded by huge army spoke.
FAQs
It underscores karmic consequence: grievous violence rebounds as grief and inner collapse, reminding that adharma brings suffering even to the powerful.
Rāvaṇa learns of severe losses in battle—his kin have been killed—and he is overwhelmed by sorrow and shock.
Not virtue but a cautionary contrast: the verse highlights the fragility of pride and power when confronted with the results of wrongdoing.