Ramayana — Yuddha Kanda, Sarga 5, Shloka 11
सेनानिवेशः रामविलापश्च
Encampment on the Northern Shore; Rama’s Lament and Sandhyā
केदारस्येवकेदारस्सोदकस्यनिरूदकः ।उपस्नेहेनजीवामिजीवन्तींयच्छृणोमिताम् ।।।।
kēdārasy eva kēdāraḥ sōdakasya nirūdakaḥ | upasnehena jīvāmi jīvantīṃ yac chṛṇomi tām ||6.5.11||
ജലമുള്ള നെൽപ്പാടത്തിനടുത്ത് വരുമ്പോൾ വരണ്ട പാടം നനയുന്നതുപോലെ, അവളുടെ സ്നേഹസാമീപ്യം കൊണ്ടുമാത്രം ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു—അവൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നു കേൾക്കുന്നതിനാൽ.
I am living only because of hearing about her survival, just as a paddy field without water gets wet by the proximity of a neighboring paddy field with water.
FAQs
Dharma as hope anchored in truth: truthful information (that Sītā lives) becomes a moral and psychological support enabling righteous action to continue.
Rāma explains that news of Sītā’s survival sustains him, even while she remains separated and endangered.
Faithful perseverance: he draws strength from a small but true assurance, maintaining resolve without collapsing into despair.