Shloka 17
चैत्यप्रासाद-विध्वंसः
Destruction of the Chaitya Palace and Hanuman’s Proclamation
ततो वातात्मजः क्रुद्धो भीम रूपं समास्थितः।।5.43.16।।प्रासादस्य महन्तस्य स्तम्बं हेमपरिष्कृतम्।उत्पाटयित्वा वेगेन हनुमान्पवनात्मजः।।5.43.17।।ततस्तं भ्रामयामास शतधारं महाबलः।
tatra cāgnis samabhavat prāsādaś cāpy adahyata |
dahyamānaṃ tato dṛṣṭvā prāsādaṃ hari-yūthapaḥ |
sa rākṣasa-śataṃ hatvā vajreṇendra ivāsurān |
antariḳṣe sthitaḥ śrīmān idaṃ vacanam abravīt ||
അവിടെ അഗ്നി പടർന്നു; പ്രാസാദവും ദഹിക്കുവാൻ തുടങ്ങി. ജ്വാലകളിൽ കത്തുന്ന പ്രാസാദം കണ്ട വാനരസേനാധിപൻ, ഇന്ദ്രൻ വജ്രംകൊണ്ട് അസുരന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നതുപോലെ, നൂറു രാക്ഷസരെ വധിച്ചു. പിന്നെ ആകാശത്തിൽ നിലകൊണ്ട ശ്രീമാൻ ഹനുമാൻ ഈ വചനം പ്രസ്താവിച്ചു.
Thereupon the infuriated son of the Windgod, assumed a fearsome form, uprooted a pillar of the palace decked with gold and holding that hundred edged pillar whirled it round swiftly.
FAQs
Dharma is portrayed as the triumph of righteous agency: destructive power (fire and battle) is framed as a corrective force against adharma, culminating in a public declaration that asserts moral certainty (satya) and purpose.
The palace catches fire during Hanumān’s violent counterattack; he kills a hundred rākṣasas and then takes to the air to issue a proclamation.
Tejas and prabhāva (radiant might and commanding presence): Hanumān dominates both ground and sky, turning the battle into a moral demonstration.