Shloka 14
Sundarakāṇḍa Sarga 32
Sītā’s Perplexity and Recognition of Hanumān
नमोऽस्तु वाचस्पतये सवज्रिणे स्वयंभुवे चैव हुताशनाय च।अनेन चोक्तं यदिदं ममाग्रतो वनौकसा तच्छ तथास्तु नान्यथा।।।।
namo ’stu vācaspataye savajriṇe svayaṁbhuve caiva hutāśanāya ca |
anena coktaṁ yad idaṁ mamāgrato vanaukasā tac ca tathāstu nānyathā ||
വാചസ്പതി ബൃഹസ്പതിക്കും, വജ്രധാരി ഇന്ദ്രനും, സ്വയംഭൂ ബ്രഹ്മാവിനും, ഹുതാശനനായ അഗ്നിക്കും നമസ്കാരം. ഈ വനവാസി എന്റെ മുമ്പിൽ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ സത്യമായിരിക്കട്ടെ—അങ്ങനെ തന്നെയാകട്ടെ, മറ്റെങ്ങനെങ്കിലും അല്ല.
Looking here and there, she saw a monkey with a large, curved face, an obedient servant and a minister of the monkey-lord, the foremost among the intelligentia and the son of the Wind-god.
FAQs
Satya is explicitly central: Sītā prays that the messenger’s words be true, aligning hope with divine witness and moral truth rather than mere emotion.
After doubting her perceptions, Sītā turns to prayer, invoking deities connected with speech, authority, creation, and sacred fire, asking that Hanumān’s message be सत्य.
Sītā’s reverence and integrity—her hope is disciplined by prayer for truth.