Shloka 11
Sundarakāṇḍa Sarga 32
Sītā’s Perplexity and Recognition of Hanumān
रामेति रामेति सदैव बुद्ध्या विचिन्त्य वाचा ब्रुवती तमेव।तस्यानुरूपां च कथां तदर्थमेवं प्रपश्यामि तथा शृणोमि।।।।
rāmeti rāmeti sadaiva buddhyā vicintya vācā bruvatī tam eva | tasyānurūpāṃ ca kathāṃ tadartham evaṃ prapaśyāmi tathā śṛṇomi ||
‘രാമാ, രാമാ’—എന്ന് ഞാൻ മനസ്സിൽ എപ്പോഴും അവനെ തന്നെയെ ചിന്തിക്കുന്നു; വാക്കുകളാൽ പോലും അവനെ മാത്രമേ ഉച്ചരിക്കൂ. അവനുവേണ്ടി അവനോട് യോജിച്ച കഥകൾ ഉയർന്നു വരുന്നു; അതിനാൽ ഞാൻ അവനെ കണ്ടതുപോലെയും കേട്ടതുപോലെയും തോന്നുന്നു.
"I am always meditating upon Rama and thinking of him alone. I am talking about things related to him. Because of that I see him and hear him.
FAQs
Steadfastness (dhṛti) in dharma is sustained by right remembrance: Sītā keeps her inner life anchored to Rāma’s righteousness rather than yielding to despair.
Sītā explains how continuous remembrance and speech about Rāma makes his presence feel perceptible even in separation.
Loyalty and mental discipline—single-pointed fidelity (ananyacittatā) in thought and speech.