Shloka 5
सीताविलापः
Sita’s Lament and Resolve under Threat
नैवास्ति दोषो मम नूनमत्र वध्याहमस्याप्रियदर्शनस्य।भावं न चास्याहमनुप्रदातु मलं द्विजो मन्त्रमिवाद्विजाय।।5.28.5।।
naivāsti doṣo mama nūnam atra vadhyāham asyāpriyadarśanasya | bhāvaṃ na cāsyāham anupradātuṃ malaṃ dvijo mantram ivādvijāya ||5.28.5||
തീർച്ചയായും ഇവിടെ ഇപ്പോൾ ഞാൻ മരിച്ചാലും അതിൽ എന്റെ കുറ്റമില്ല; ആ ദുഷ്ടദർശനൻ എന്നെ വധിക്കാനാണ് വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. അവനോട് ഹൃദയം കീഴടങ്ങുകയോ അംഗീകാരം നൽകുകയോ എനിക്കു യുക്തമല്ല—അയോഗ്യനോട് ബ്രാഹ്മണൻ പവിത്രമന്ത്രം പകർന്നുനൽകാത്തതുപോലെ.
"I will not be blamed if I commit suicide now.I stand condemned to death in the hands of this ugly Ravana. I cannot bestow my affection on him or surender to his desire like a brahmin would not like to impart Vedic knowledge to a non-brahmin. (Better die of my own accord than be killed by a sinful ogre).
FAQs
Steadfast fidelity and moral non-consent: Sītā asserts that yielding her heart to adharma is improper even under threat; death is preferable to violating righteousness.
In Laṅkā’s Aśoka-vana, Sītā reflects on Rāvaṇa’s coercion and the looming danger, reaffirming that she will not accept him.
Sītā’s unwavering chastity, integrity, and adherence to dharma under extreme coercion.