Shloka 15
सीताविलापः
Sita’s Lament and Resolve under Threat
अहं तु राम त्वयि जातकामा चिरं विनाशाय निबद्धभावा।मोघं चरित्वाथ तपो व्रतञ्च त्यक्ष्यामिधिग्जीवितमल्पभाग्याम्।।5.28.15।।
ahaṃ tu rāma tvayi jātakāmā ciraṃ vināśāya nibaddhabhāvā |
moghaṃ caritvātha tapo vratañ ca tyakṣyāmi dhig jīvitam alpabhāgyām ||5.28.15||
ഹേ രാമാ, ഞാൻ നിന്നിലേയ്ക്ക് തന്നെ പ്രേമം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ദീർഘകാലം നിന്നോടു ബന്ധിതഭാവത്തോടെ നിന്നു—അത് എന്റെ നാശത്തിനായിത്തീർന്നു. വ്യർത്ഥമായി തപസ്സും വ്രതവും അനുഷ്ഠിച്ച്, ഇനി ഞാൻ പ്രാണം ത്യജിക്കും; അൽപഭാഗ്യയായ എന്റെ ഈ ജീവിതത്തിന് ധിക്കാരം!
"O Rama!I loved you and concentrated all my love on you for a long time only for my doom. I have observed vows and austerities in vain. I cannot continue it for long. Here I am giving up my life. Fie upon this luckless one (me).
FAQs
Sītā’s words arise from extreme duḥkha and perceived hopelessness, yet the verse highlights her unwavering one-pointed fidelity to Rāma (pativratā-dharma). The ethical tension is that despair threatens life, while Dharma upholds endurance and trust in righteous order; the verse captures that crisis rather than endorsing self-destruction.
Satya appears in Sītā’s candid self-disclosure: she truthfully states her long-held love, her sense that her tapas and vows have become ‘mogha’ (fruitless), and her present resolve. The verse’s moral force comes from truthful speech expressing inner reality, even when that truth is painful.