Ramayana — Sundara Kanda, Sarga 19, Shloka 17
सीताव्यथा
वर्णनम् / Sītā’s Distress and Rāvaṇa’s Attempt at Coercive Allurement
पतिशोकातुरां शुष्कां नदीं विस्रावितामिव।परया मृजया हीनां कृष्णपक्षनिशामिव।।।।
patiśokāturāṃ śuṣkāṃ nadīṃ visrāvitām iva |
parayā mṛjayā hīnāṃ kṛṣṇapakṣaniśām iva ||
ഭർത്തൃശോകം കൊണ്ട് വ്യാകുലയായ അവൾ, ഒഴുക്ക് ക്ഷീണിച്ച് വറ്റിയ നദിപോലെ—പൂർണ്ണ സ്നാനത്തിനും അയോഗ്യമായിത്തീർന്നതുപോലെ; പ്രകാശം നഷ്ടപ്പെട്ട കൃഷ്ണപക്ഷ രാത്രിപോലെയും തോന്നി.
A delicate lady with beautiful limbs who deserved to be in a gem-crusted house was (now) like a lotus stem just plucked out and scorched by the Sun's heat.
FAQs
Dharma includes steadfast loyalty and truth in relationships; separation inflicted by adharma causes profound suffering. The verse frames grief as a drying of life’s ‘flow’—a moral indictment of coercion.
Sītā’s sorrow from separation is foregrounded, showing how captivity erodes vitality and outward auspiciousness.
Constancy: her pain arises from unwavering devotion to Rāma and commitment to satya, not from wavering or compromise.