Shloka 25
सप्तदशः सर्गः
Hanuman Beholds Sita in the Ashoka Grove
सा मलेन च दिग्धाङ्गी वपुषा चाप्यलङ्कृता।।।।मृणाली पङ्कदिग्धेव विभाति न विभाति च।
sā malena ca digdhāṅgī vapuṣā cāpy alaṅkṛtā | mṛṇālī paṅkadigdhā iva vibhāti na vibhāti ca || 5.17.25 ||
അവളുടെ അവയവങ്ങൾ മലിനതയിൽ ലിപ്തമായിരുന്നു, ശരീരവും അലങ്കാരരഹിതമായിരുന്നു; എങ്കിലും അവൾ പ്രകാശിക്കുകയും പ്രകാശിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു—ചെളിയിൽ ലിപ്തമായ മൃണാളിപോലെ, അത് തിളങ്ങുകയും തിളങ്ങാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതുപോലെ.
Hanuman saw the fawn-eyed lady clad in crushed and soiled clothes with a pathetic face. She felt no dejection when she thought of her husband's prowess. The black-eyed beauty was protected by her own chastity.
FAQs
It teaches that true worth is inward: dharma and purity are not erased by external neglect or hardship—outer stains do not define inner integrity.
Hanumān observes Sītā’s condition in captivity—soiled, unadorned, and grief-stricken—yet still inherently luminous.
Sītā’s inner radiance grounded in truth and chastity, persisting despite deprivation.