Previous Verse
Next Verse

Shloka 20

सप्तदशः सर्गः

Hanuman Beholds Sita in the Ashoka Grove

चारित्रव्यपदेशाढ्यां भर्तृदर्शनदुर्गताम्।।।।भूषणैरुत्तमैर्हीनां भर्तृवात्सल्यभूषणाम्।

cāritravyapadeśāḍhyāṃ bhartṛdarśanadurgatām |

bhūṣaṇair uttamair hīnāṃ bhartṛvātsalyabhūṣaṇām ||5.17.20||

നിഷ്കളങ്ക ചരിത്രത്താൽ പ്രസിദ്ധയായിരുന്നിട്ടും, ഭർത്താവിനെ കാണാനുള്ള വ്യാകുലതയിൽ അവൾ ദുഃഖിതയായിരുന്നു; ഉത്തമാഭരണങ്ങൾ ഇല്ലാതിരുന്നാലും, ഭർത്തൃസ്നേഹവും പതിവ്രതധർമ്മവും തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ യഥാർത്ഥ അലങ്കാരം.

चारित्रव्यपदेशाढ्याम्rich in reputation for chastity
चारित्रव्यपदेशाढ्याम्:
विशेषण
TypeAdjective
Rootचारित्र (प्रातिपदिक) + व्यपदेश (प्रातिपदिक) + आढ्य (प्रातिपदिक)
Formस्त्रीलिङ्ग, द्वितीया, एकवचन; बहुपद-तत्पुरुषः: चारित्रस्य व्यपदेशेन (कीर्त्या) आढ्या
भर्तृदर्शनदुर्गताम्distressed for want of seeing her husband
भर्तृदर्शनदुर्गताम्:
विशेषण
TypeAdjective
Rootभर्तृ (प्रातिपदिक) + दर्शन (प्रातिपदिक) + दुर्गता (प्रातिपदिक)
Formस्त्रीलिङ्ग, द्वितीया, एकवचन; षष्ठी-तत्पुरुषः: भर्तुः दर्शनं प्रति दुर्गता (दुःस्थितिम् आपन्ना)
भूषणैःby/with ornaments
भूषणैः:
करण (Karaṇa/करण) with हीनाम्
TypeNoun
Rootभूषण (प्रातिपदिक)
Formनपुंसकलिङ्ग, तृतीया (Instrumental), बहुवचन
उत्तमैःexcellent
उत्तमैः:
विशेषण
TypeAdjective
Rootउत्तम (प्रातिपदिक)
Formनपुंसकलिङ्ग, तृतीया, बहुवचन; भूषणैः इति विशेषणम्
हीनाम्deprived (of)
हीनाम्:
विशेषण
TypeAdjective
Rootहीन (प्रातिपदिक)
Formस्त्रीलिङ्ग, द्वितीया, एकवचन; तृतीया-सम्बन्धः: भूषणैः हीना
भर्तृवात्सल्यभूषणाम्adorned with her husband's affection (as ornament)
भर्तृवात्सल्यभूषणाम्:
विशेषण
TypeAdjective
Rootभर्तृ (प्रातिपदिक) + वात्सल्य (प्रातिपदिक) + भूषण (प्रातिपदिक)
Formस्त्रीलिङ्ग, द्वितीया, एकवचन; षष्ठी-तत्पुरुषः: भर्तुः वात्सल्यं भूषणं यस्याः सा

She was rich by her reputation for chastity but poor as she yearned to see her husband. Though devoid of all excellent ornaments, she looked adorned with love for her husband.

S
Sītā
R
Rāma (implied by “husband”)

FAQs

True worth is ethical, not material: ornaments can be taken away, but satya and chastity remain the real ‘adornment’ of a righteous person.

Hanumān observes Sītā closely and recognizes her inner nobility despite her outward deprivation.

Sītā’s fidelity and moral radiance: her love for Rāma functions as her enduring ornament.