सम्पातिवाक्यम्
Sampāti’s Counsel and the Revelation of Laṅkā
तरुणी रूपसम्पन्ना सर्वाभरणभूषिता।ह्रियमाणा मया दृष्टा रावणेन दुरात्मना।।4.58.15।।क्रोशन्ती राम रामेति लक्ष्मणेति च भामिनी।भूषणान्यपविध्यन्ती गात्राणि च विधुन्वती।।4.58.16।।
krośantī rāma rām eti lakṣmaṇeti ca bhāminī |
bhūṣaṇāny apavidhyantī gātrāṇi ca vidhunvatī || 4.58.16 ||
‘രാമാ! രാമാ!’ എന്നും ‘ലക്ഷ്മണാ!’ എന്നും നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് ആ മഹതിയായ സ്ത്രീ ആഭരണങ്ങൾ താഴെ വീഴ്ത്തി, അവയവങ്ങൾ കുലുക്കി, വ്യഥയിൽ പടവെട്ടുകയായിരുന്നു.
'Her fine silk garment was shining like the radiance of the Sun on the mountain peak, like lightning against the dark cloud. (That was Ravana).
Fidelity and truth in crisis: even under coercion, Sītā calls upon Rāma and Lakṣmaṇa, upholding loyalty and truth of relationship—an inner dharma amid external adharma.
Sampāti recounts the abducted woman’s cries and her dropping ornaments as distress-signs.
Steadfastness (dhairya) and marital fidelity: her mind remains anchored in Rāma despite terror.