Shloka 29
जटायुवृत्तान्तः
Jatāyu’s Testimony and Rāma’s Grief
निकृत्तपक्षं रुधिरावसिक्तं स गृध्रराजं परिरभ्य रामः।क्व मैथिली प्राणसमा ममेति विमुच्य वाचं निपपात भूमौ।।।।
nikṛtta-pakṣaṁ rudhirāvasiktaṁ sa gṛdhrarājaṁ parirabhya rāmaḥ | kva maithilī prāṇasamā mama iti vimucya vācaṁ nipapāta bhūmau ||
ചിറകുകൾ മുറിഞ്ഞും രക്തത്തിൽ നനഞ്ഞും കിടന്ന ഗൃദ്ധ്രരാജനെ രാമൻ ആലിംഗനം ചെയ്തു. “എന്റെ പ്രാണസമയായ മൈഥിലി എവിടെ?” എന്നു വിലപിച്ച് വാക്കുകൾ പൊട്ടിപ്പുറപ്പെട്ടു; അവൻ ഭൂമിയിൽ വീണുകിടന്നു.
Then he saw the great Jatayu, a wonderful bird, looking like a mountain top, drenched in blood and fallen on the ground.
FAQs
Dharma is not emotional coldness: the epic validates truthful human grief while still situating it within righteous bonds—Rāma’s fidelity to Sītā and reverence for Jaṭāyu.
Rāma, overwhelmed, embraces the mortally wounded Jaṭāyu and cries out for Sītā, then collapses in sorrow.
Ekapatnī-vrata and devotion—Rāma’s love and loyalty to Sītā are shown as life-bound; alongside this, empathy toward a fallen ally.