Shloka 7
सीतावियोगे रामविलापः
Rāma’s Lament in Separation from Sītā
विशेषेणाश्रमस्थाने हासोऽयं न प्रशस्यते।अवगच्छामि ते शीलं परिहासप्रियं प्रिये।।3.62.7।।आगच्छ त्वं विशालाक्षि शून्योऽयमुटजस्तव।
viśeṣeṇāśrama-sthāne hāso 'yaṃ na praśasyate | avagacchāmi te śīlaṃ parihāsa-priyaṃ priye || 3.62.7 || āgaccha tvaṃ viśālākṣi śūnyo 'yam uṭajas tava |
വിശേഷിച്ച് ആശ്രമസ്ഥാനത്ത് ഇത്തരത്തിലുള്ള ഹാസ്യപരിഹാസം പ്രശംസനീയമല്ല. പ്രിയേ, നിന്റെ സ്വഭാവം ഞാൻ അറിയുന്നു—നിനക്ക് കളിയും പരിഹാസവും ഇഷ്ടമാണ്. വിശാലാക്ഷീ, വരിക; നിന്റെ ഈ കുടിൽ ശൂന്യമായി കിടക്കുന്നു.
O gentle one ! you are wandering in the karnikara garden, laughing and making fun. Enough of this , that causes my pain.
FAQs
Maryādā (propriety) is central: the hermitage is a sacred space where conduct should match its sanctity; dharma includes honoring place and context.
Rāma notices the hut is empty and calls Sītā to return, marking a shift from playful assumption toward alarming realization.
Respect for sacred norms—Rāma upholds the decorum of āśrama-life even while distressed.