Shloka 5
सीतावियोगे रामविलापः
Rāma’s Lament in Separation from Sītā
कर्णिकारवनं भद्रे हसन्ती देवि सेवसे।अलं ते परिहासेन मम बाधावहेन वै।।3.62.5।।
karṇikāra-vanaṃ bhadre hasantī devi sevase | alaṃ te parihāsena mama bādhā-vahena vai || 3.62.5 ||
ഭദ്രേ ദേവീ, നീ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കർണികാരവനത്തിൽ വിഹരിക്കുന്നു; മതി ഈ പരിഹാസം—ഇത് സത്യമായും എനിക്ക് വേദന വരുത്തുന്നു.
O my beloved ! as you love flowers you are hiding your body behind the branches ofthe Ashoke tree that enhances my sorrow (paradoxically).
FAQs
Dharma here is sensitivity to another’s suffering: loving relationships require empathy, and playful acts become adharma-like when they deepen genuine distress.
Rāma, not yet fully accepting the calamity, speaks as if Sītā is teasing him from nearby groves.
Emotional honesty—Rāma openly states what harms him, reflecting sincerity (satya in feeling and speech).