Shloka 4
खरस्य क्रोधः — शूर्पणखावृत्तान्तकथनम्
Khara’s Wrath and Śūrpaṇakhā’s Report
कः कालपाशं समासज्य कण्ठे मोहान्न बुध्यते।यस्त्वामद्य समासाद्य पीतवान्विषमुत्तमम्।।।।
kaḥ kālapāśaṃ samāsajya kaṇṭhe mohān na budhyate | yas tvām adya samāsādya pītavān viṣam uttamam ||
മോഹത്താൽ ആരാണ് സ്വന്തം കഴുത്തിൽ കാലന്റെ പാശം കെട്ടിയിട്ടും തിരിച്ചറിയാതെ ഇരിക്കുക? ഇന്ന് നിന്നെ ആക്രമിച്ചവൻ, അത്യന്തം മാരകമായ വിഷം കുടിച്ചതുപോലെ തന്നെയാണ്.
Two human beings equipped with weapons, clad in bark robes and deer-skin have entered the dreadful Dandaka forest along with a woman of bewitching beauty.
FAQs
Actions opposed to dharma—especially violent aggression—bind the doer to inevitable consequences; the verse stresses moral causality as a truth (satya) of conduct.
Khara is enraged by Śūrpaṇakhā’s condition and frames the attacker’s act as self-destructive, like embracing death.
Awareness of consequence: understanding that wrongdoing and provocation return upon the perpetrator.