Adhyaya 74

അധ്യായം 74 (പ.പു. 6.74) ധർമ്മത്തെ അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവയുടെ മൂലമായി മഹത്വപ്പെടുത്തുന്നു. തപസ്സിനെ ഗുണഭേദപ്രകാരം വിശദീകരിക്കുന്നു—സാത്ത്വിക തപസ് ശുദ്ധിയിലേക്കും ഉയർച്ചയിലേക്കും നയിക്കുന്നു; രാജസ/താമസ തപസ് ആഗ്രഹം, ക്രൂരത, ലോകഫലാസക്തി എന്നിവയിൽ ബന്ധിപ്പിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഗൃഹസ്ഥധർമ്മത്തെ ശക്തമായി സംരക്ഷിക്കുന്നു—ഇന്ദ്രിയസംയമമുള്ളവന് ഗൃഹം തന്നെയാണ് വനമായി മാറുന്നത്. അന്നദാനം, അതിഥിസത്കാരം എന്നിവയിലൂടെ സന്ന്യാസി-തപസ്വികളെ പോഷിപ്പിക്കുന്നതിനാൽ ഗൃഹസ്ഥാശ്രമം ശ്രേഷ്ഠമെന്ന് പുകഴ്ത്തുന്നു. പൂജയും നിത്യകർമ്മങ്ങളും കഴിഞ്ഞ് ശുഭസമയങ്ങളിൽ ദാനം ചെയ്യണമെന്ന് ഉപദേശിക്കുകയും, ദുഷ്ടമായി സമ്പാദിച്ച ധനം ദാനം ചെയ്യുന്നതിലെ ദോഷം മുന്നറിയിപ്പായി പറയുകയും ചെയ്യുന്നു. അവസാനം പാപാചാരത്തിന്റെ ദുര്‍ഗതിക്കെതിരെ ദാനത്തിന്റെ ശുദ്ധീകരണശക്തി ഉയർത്തിക്കാട്ടി, ശുദ്ധമായി സമ്പാദിച്ച് വിധിപൂർവ്വം അർപ്പിച്ച ദാനം സമൃദ്ധി, സ്വർഗം, ഒടുവിൽ വൈഷ്ണവധാമപ്രാപ്തി എന്നിവയ്ക്കുള്ള മാർഗമാണെന്ന് നിഗമനം ചെയ്യുന്നു.