Adhyaya 233

ഉമാ–മഹേശ്വരസംവാദത്തിൽ ശിവൻ ഉപദേശിക്കുന്നു: ഏകാദശീവ്രതം സർവ്വവിപത്തുകളും നശിപ്പിക്കുന്ന പരമപുണ്യകരമായ അനുഷ്ഠാനമാണ്. ഏകാദശിയുടെ തുടർച്ചയായി ദ്വാദശിയിൽ ശ്രദ്ദയോടെ ജാഗരണം പാലിച്ച് ഭക്തിയോടെ പുരുഷോത്തമനെ പൂജിക്കുന്നത് വിഷ്ണുവിന് അതിപ്രിയം; ദ്വാദശിയിൽ തുളസിയും ശ്രീ (ലക്ഷ്മി)യും സഹിതം ജനാർദനനെ ആരാധിച്ചാൽ ബന്ധനങ്ങൾ അഴിഞ്ഞു ഭഗവാന്റെ പരമപദം ലഭിക്കും. മായാമോഹത്തിൽ ഇത് അവഗണിക്കുന്നവർ പാപഫലമായി നരകഗതിയിലേക്കു വീഴുമെന്ന് ഗ്രന്ഥം മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. തുടർന്ന് കഥ ക്ഷീരസാഗരത്തിലേക്ക് മാറുന്നു—ശേഷശയ്യയിൽ വിശ്രമിക്കുന്ന വിഷ്ണു കൂർമരൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ദേവന്മാർ സ്തുതിച്ച് ശേഷനെയും ദിക്കാനകളെയും സഹായിക്കാനുള്ള വരം അപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ, ഭഗവാൻ ഏഴുദ്വീപങ്ങളോടുകൂടിയ ഭൂമിയെ താൻ ധരിക്കാമെന്ന് സമ്മതിച്ച് അനുഗ്രഹിക്കുന്നു. അവസാനം വിഷ്ണുവിന്റെ ആജ്ഞ പാലിക്കുന്ന സിദ്ധയോഗികളും മുനികളും പ്രശംസിക്കപ്പെടുന്നു; ശ്രീ-സന്ദർഭം, കൂർമമഹിമ, ഏകാദശി–ദ്വാദശി ക്രമവിധിയുടെ സാരം എന്നിവ ഉപസംഹരിക്കുന്നു.