Adhyaya 205

കാളിന്ദീ-മാഹാത്മ്യത്തിലെ ശിവ–പാർവതി സംവാദത്തിൽ മഹാദേവൻ പറയുന്നു—ഇന്ദ്രപ്രസ്ഥത്തിനടുത്ത് ഒരു മഹാതീർത്ഥമുണ്ട്; അവിടെ സ്നാനം മുതലായ സേവനങ്ങളാൽ അതുല്യ പുണ്യം ലഭിക്കുന്നു. ആ തീർത്ഥത്തിൽ ഒരു രാക്ഷസൻ ഗോമാതാവിനെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ധർമ്മകർമ്മത്തിൽ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ മരിക്കുന്നു; ഉടൻ ദിവ്യവിമാനത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി ദിവ്യഗതി പ്രാപിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ തീർത്ഥത്തിന്റെ മഹിമയും ധർമ്മത്തിന്റെ രക്ഷാകരശക്തിയും—അന്യർക്കും പോലും—വെളിപ്പെടുന്നു. പിന്നീട് ഉപദേശം ഏകാഗ്ര ഹരിഭക്തിയിലേക്കു തിരിയുന്നു: ബ്രഹ്മ-ശിവ-ഇന്ദ്രപദലാലസ ഉപേക്ഷിച്ച് പുരുഷോത്തമാരാധനയിൽ സ്ഥിരനായി ആ തീർത്ഥത്തിൽ വസിക്കണമെന്ന് പറയുന്നു. ശിവശർമൻ തന്റെ പൂർവജന്മകഥ പറയുന്നു—വിഷ്ണുധ്യാനത്തിൽ ലീനനായിരിക്കെ ദുർവാസശാപം മൂലം പുനർജന്മം ലഭിച്ചു; പശ്ചാത്താപത്തിൽ ദുർവാസൻ പ്രസന്നനായി, ഈ തീർത്ഥത്തിൽ മരണം സംഭവിച്ചാൽ പുനർജന്മബന്ധം അവസാനിക്കും എന്ന വരം നൽകി. അവസാനം ശ്രദ്ധയോടെ ശ്രവണമേയും മഹായജ്ഞസമ പുണ്യകരമെന്ന്, അവിടെ മൃഗങ്ങൾ പോലും മരിച്ചാൽ ചതുര്ഭുജരൂപം പ്രാപിക്കും എന്നും പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു।