Adhyaya 19

യുധിഷ്ഠിരൻ നാരദനോട് ചോദിക്കുന്നു—പുണ്യമായ ശ്രീശൈലപർവ്വതം എവിടെയാണ്, അതിലെ തീർത്ഥം എന്ത്, അധിദേവത ആരാണ്, ദിക്കുകളിലായി അതിന്റെ കീർത്തി എങ്ങനെ വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു? നാരദൻ ശ്രീശൈലത്തെ പാപനാശകവും പരമപുണ്യദായകവും മോക്ഷപ്രദവുമായ പർവ്വതമെന്നു മഹിമപ്പെടുത്തി പറയുന്നു. അധ്യായം ശ്രീശൈലത്തിന്റെ തപോമയ പവിത്രഭൂദൃശ്യം വരച്ചുകാട്ടുന്നു—പുഷ്പസമൃദ്ധമായ വനങ്ങൾ, പക്ഷികളുടെ മധുരകലരവം, ആശ്രമങ്ങൾ, നദികൾ, കുളങ്ങൾ. അവിടെ നിയമനിഷ്ഠരായ ഋഷിസമൂഹങ്ങൾ വിവിധ തപസ്സുകൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു; ചിലർ ശിവധ്യാനത്തിൽ, ചിലർ വിഷ്ണുഭക്തിയിൽ ലീനർ—എങ്കിലും ശ്രീശൈലത്തിന്റെ അതുല്യമായ രക്ഷാശക്തി ശ്രേഷ്ഠമെന്നു പ്രതിപാദിക്കുന്നു. മല്ലികാർജുനൻ അവിടെ നിത്യവാസിയാണെന്നും, ശിഖരദർശനം മാത്രമാൽ പോലും വിമുക്തി ലഭിക്കുമെന്നുമാണ് പ്രസ്താവം. ‘പാതാള’ എന്ന രൂപത്തിൽ ഗംഗാസന്നിധി, സ്നാന-ദർശനഫലം, സിദ്ധപുരം എന്ന ദിവ്യനഗരിയുടെ വിവരണം എന്നിവയോടെ അവസാനം മോക്ഷാർത്ഥികൾ ശ്രീശൈലം സന്ദർശിച്ച് ദർശനം ചെയ്യണമെന്ന് ഉപദേശിക്കുന്നു।