Adhyaya 178

ഈ അധ്യായത്തിൽ ഗീതാ-മാഹാത്മ്യത്തിന്റെ തുടർച്ചയായി ‘ചതുര്ഥ വ്രതം’ എന്ന നിലയിൽ ഭക്തിയോടെ സ്മരണയും പാരായണവും വിശദീകരിക്കുന്നു. അതിന്റെ ഫലമായി അധഃസ്ഥിതിയിൽ നിന്നുപോലും മോചനം ലഭിക്കുകയും, ബദരി (ഇലന്ത/ബോറ) വൃക്ഷത്വം പോലെയുള്ള ഹീനാവസ്ഥയിൽ നിന്നു വിടുതൽ നേടി സ്വർഗാരോഹണം പ്രാപിക്കാമെന്നും പ്രതിപാദിക്കുന്നു. വാരണാസിയിൽ വിശ്വേശ്വരന്റെ സമീപത്ത് ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹമുള്ള ഭരതന്റെ പ്രസംഗം വരുന്നു. ഗംഗാതീരത്ത് ശാപം മൂലം ബദരി-വൃക്ഷങ്ങളായ രണ്ടു സത്തകളുടെ കഥയിലൂടെ ഗീതാസ്മരണ-പാരായണം ശാപമോചനത്തിനും ഉയർച്ചയ്ക്കും കാരണമാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു. തുടർന്ന് ഗോദാവരിയിലെ ‘ഛിന്നപാപ’ തീർത്ഥത്തിൽ സത്യതപാ ഋഷി ঋതുക്കൾക്കനുസരിച്ച് അതികഠിന തപസ്സു ചെയ്യുന്നതായി പറയുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ തപോബലത്തെ ഭയന്ന് ഇന്ദ്രൻ (പുരന്ദരൻ) രണ്ടു അപ്സരസ്സുകളെ വിഘ്നത്തിനായി അയക്കുന്നു; അവരുടെ നൃത്തത്തിൽ ക്ഷോഭിച്ച ഋഷി ശപിച്ച് അവരെ ബദരി-വൃക്ഷങ്ങളാക്കുന്നു. അവസാനം, ദിനംപ്രതി ഭക്തിയോടെ ഗീതാപാരായണം മനശ്ശുദ്ധിയും സമത്വസ്ഥൈര്യവും നൽകുകയും, പ്രായശ്ചിത്തമായി മോക്ഷമാർഗത്തിലേക്ക് നയിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് ഉപസംഹാരം.