Adhyaya 134

മഹാദേവൻ പാർവതിയോട് വേത്രവതീ നദിയുടെ മഹാത്മ്യം പ്രസ്താവിക്കുന്നു—അവിടെ സ്നാനം ചെയ്യുന്നതും, അതുപോലെ ദർശനം അല്ലെങ്കിൽ സ്പർശം പോലും, മഹാപാപങ്ങളെ ശമിപ്പിച്ച് പ്രളയം വരെ പാപക്ഷയം വരുത്തുന്നതാണെന്ന് പറയുന്നു. വൃത്രൻ നിർമ്മിച്ച ‘മഹാഗംഭീര’ എന്ന ആഴമുള്ള കിണറ്റിൽ നിന്ന് പാപനാശിനിയായ ദേവീ-സരിതായി അവൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു; ആ വേത്രവതീ ഗംഗാസമാനമായി സ്തുതിക്കപ്പെടുന്നു. തുടർന്ന് ദൃഷ്ടാന്തം—വിഷ്ണുനിന്ദകനായ ദുഷ്ടരാജാവ് (അഥവാ പാഠഭാഗത്തിലെ ‘വിദാരുണ’ എന്ന പാപി) ബ്രാഹ്മണരെയും വേദത്തെയും അപമാനിച്ചതിന്റെ ഫലമായി കുഷ്ഠരോഗം ബാധിക്കുന്നു; എന്നാൽ വേത്രവതീജലത്തിൽ സ്നാനം ചെയ്തപ്പോൾ രോഗം മാറി മനശ്ശുദ്ധി ലഭിക്കുന്നു. അവനിൽ വിഷ്ണുഭക്തി ഉദിച്ച്, നിത്യസ്നാനം, ദാനം, യജ്ഞാദികൾ എന്നിവ അനുഷ്ഠിച്ച് അവസാനം വിഷ്ണുലോകം പ്രാപിക്കുന്നു. അധ്യായം ഫലം സർവ്വർക്കുമാണെന്ന് പൊതുവാക്കുന്നു—ബ്രാഹ്മണർ ഉൾപ്പെടെ എല്ലാ വർണക്കാരും, പുറംജനങ്ങളും, വേദനിന്ദകരും പോലും സ്നാനത്തിലൂടെ ശുദ്ധരാകുന്നു; പ്രത്യേകിച്ച് കാർത്തികയും മാഘവും മാസങ്ങളിൽ, സംഗമസ്ഥാനങ്ങളിൽ. ഖേടകവും അനുബന്ധ തീർത്ഥങ്ങളും ദിവ്യ തീർത്ഥകേന്ദ്രങ്ങളായി മഹിമപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു.