Adhyaya 130

ഈ അധ്യായത്തിൽ “പരാഭക്തി”യുടെ സ്വരൂപം നിർണ്ണയിക്കുന്നു—ഭഗവാൻ വിഷ്ണുവിൽ മനസ്സിന്റെ പൂർണ്ണ ലയം, കൂടാതെ വിഷ്ണു ഉപദേശിച്ച ധർമ്മവും കരുണയും അനുസരിച്ചുള്ള ജീവിതം. ഭക്തിയെ മൂന്ന് ഗുണങ്ങളായി വേർതിരിക്കുന്നു: സാത്ത്വിക (ശ്രേഷ്ഠം), രാജസ (മധ്യമം), താമസ (അധമം). അഹങ്കാരം, ദംഭം, അസൂയ, കപടം, കീർത്തിലോഭം, വിഷയാസക്തി അല്ലെങ്കിൽ പരഹിംസയുടെ ലക്ഷ്യം എന്നിവയോടെ ചെയ്യുന്ന ആചരണം ഭക്തിയെ താമസമാക്കുന്നു എന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു. രാജസ ഭക്തി ഭേദബുദ്ധിയോടെ പ്രതിമാപൂജ മുതലായ രൂപങ്ങളിൽ, കർമ്മാവശിഷ്ടം ക്ഷയിപ്പിക്കാൻ നടത്തുന്നതായി പറയുന്നു. സാത്ത്വിക ഭക്തി ബുദ്ധിയും മനസ്സും വിഷ്ണുവിന് സമർപ്പിച്ച് ഹരിയുടെ സ്ഥിരസേവനം ചെയ്യുക, ഗോവിന്ദനിൽ അചഞ്ചല അനുരാഗം പുലർത്തുക എന്നിങ്ങനെ വിവരണം ചെയ്യുന്നു. വിഷ്ണുവിനെയും അവന്റെ ഭക്തരെയും നിന്ദിക്കുന്ന കർമ്മകാണ്ഡപരർ വേദധർമ്മത്തിന് ബാഹ്യരാണെന്ന് കടുപ്പമായി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. മറുവശത്ത് ഗോവിന്ദഭക്തർക്കു ദേവപ്രസാദം, വിഘ്നശമനം, ലക്ഷ്മീനിവാസം, മഹാതീർത്ഥങ്ങൾ ദേഹത്തിൽ വസിക്കുന്നതുപോലുള്ള പുണ്യം ലഭിക്കുന്നു; അവസാനം തീവ്രഭക്തി വർണ്ണഭേദമില്ലാതെ മോക്ഷം നൽകുന്നു എന്ന ഫലശ്രുതി പ്രസ്താവിക്കുന്നു.