Adhyaya 13

ഈ അധ്യായത്തിൽ ജാലന്ധര-പ്രസംഗത്തിലെ യുദ്ധം ഉച്ചകോടിയിലേക്കുയരുന്നു. ജാലന്ധരൻ (അഥവാ അവന്റെ ദൈത്യവീരൻ) സദാശിവനെ നേരിട്ട്, ശിവന്റെ തപസ്സിന്റെ ചിഹ്നങ്ങൾ, ഭസ്മത്രിപുണ്ഡ്രം, ജടകൾ, വൃഷഭവാഹനം എന്നിവയെ പരിഹസിച്ച് ഗർജ്ജിക്കുന്നു; മറുവശത്ത് വീരഭദ്രനും മണിഭദ്രനും ദാനവസേനയെ തകർത്തു പല ദൈത്യരെയും സംഹരിക്കുന്നു. രണഭൂമിയിലെ രക്തപാതവും അവയവച്ഛേദങ്ങളുമുള്ള വിവരണം ദൈത്യഗർവത്തിന്റെ പതനം ദൃഢമാക്കുന്നു. തുടർന്ന് കഥ മായയിലേക്കു തിരിയുന്നു. സമുദ്രപുത്രനായ അർണവാത്മജൻ കപടയുക്തി ഒരുക്കി, ഗൗരിയുടെ സമീപത്തേക്ക് ഛദ്മവേഷത്തിലുള്ള “ശിവനെ” എത്തിക്കുന്നു. പാർവതിയും സഖിമാരും രക്താക്തനായി വിലപിക്കുന്ന ആ “ശിവനെ” കണ്ടും, സ്കന്ദനും ഗണേശനും മരിച്ചുവെന്ന ഭ്രമവാർത്ത കേട്ടും ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങുന്നു. മായാമഹേശ്വരൻ മോഹം വർധിപ്പിക്കുന്ന വാക്കുകൾ പറയുന്നു; അപ്പോൾ പാർവതി ശോകാവസ്ഥയിൽ അനാചാരത്തെ നിരോധിച്ച്, ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ കാമസംഗമം ധർമ്മവിരുദ്ധമാണെന്ന് നീതിപാഠം ചൂണ്ടിക്കാട്ടുന്നു.