Adhyaya 127

ഈ അധ്യായത്തിൽ സൂര്യൻ മകരരാശിയിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ മാഘസ്നാനത്തിന്റെ അതുല്യ മഹിമ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ജലം സ്വഭാവതഃ പാവനമാണെന്നും മാഘമാസം സകല പുണ്യകർമ്മങ്ങളിലും ശ്രേഷ്ഠമാണെന്നും പറഞ്ഞ് വ്രതവിധി വിശദമാക്കുന്നു: പുറത്തു സ്നാനം, ആഹാരനിയമം, ത്രികാല വിഷ്ണുപൂജ, അഖണ്ഡദീപദാനം, നെയ്യും എള്ളും ചേർന്ന ഹോമം, കൂടാതെ എണ്ണ, പഞ്ഞി, കമ്പളം, വസ്ത്രം, അന്നം മുതലായ ദാനം—അൽപ സ്വർണ്ണവും—എന്നിവയും ഏകാദശിയോട് ചേർന്ന ഉദ്യാപനവും. തുടർന്ന് തീർത്ഥമാഹാത്മ്യം പടിപടിയായി ഉയർത്തി പറയുന്നു—വീട്ടിലെ സ്നാനത്തേക്കാൾ കിണർ/കുളം/നദി, ദേവഖാതങ്ങൾ, സംഗമങ്ങൾ കൂടുതൽ പുണ്യപ്രദം; അവയിൽ ശിരോമണി പ്രയാഗ/വേണി, അവിടെ ഗംഗ–യമുന–സരസ്വതി (സീതാ–അസിതാ) സംഗമം പാപങ്ങളെ ദഹിപ്പിക്കുന്നു. കഥാഭാഗത്തിൽ കാഞ്ചനമാലിനി എന്ന അപ്സര മാഘവ്രതം ചെയ്ത് നേടിയ പുണ്യം മറ്റൊരാൾക്ക് അർപ്പിക്കുന്നു; അതിനാൽ ഒരു വൃദ്ധരാക്ഷസൻ മോചിതനായി ദിവ്യരൂപം ധരിച്ചു തന്റെ കർമ്മകാരണങ്ങളും പറയുന്നു. സീതാസിതയിൽ ഇന്ദ്രന്റെ ശുദ്ധിയും, ശിവ–പാർവതി സംവാദത്തിൽ പ്രയാഗത്തിൽ തത്സമയം പാപക്ഷയം എന്ന വചനവും തെളിവായി ഉദ്ധരിക്കുന്നു. അവസാനം ഈ ഉപദേശം ശ്രവിക്കുന്നത് രക്ഷാകരവും ധർമ്മവർധകവും ആണെന്ന് പ്രശംസിച്ച് അധ്യായം സമാപിക്കുന്നു.