Adhyaya 75

Verse 1

सुकर्मोवाच । विष्णुं कृष्णं हरिं रामं मुकुंदं मधुसूदनम् । नारायणं विष्णुरूपं नारसिंहं तमच्युतम्

സുകർമൻ പറഞ്ഞു—വിഷ്ണു, കൃഷ്ണൻ, ഹരി, രാമൻ; മുകുന്ദൻ, മധുസൂദനൻ; വിഷ്ണുരൂപനായ നാരായണൻ, നരസിംഹൻ—ആ അച്യുതനെ ഞാൻ സ്മരിക്കുന്നു।

Verse 2

केशवं पद्मनाभं च वासुदेवं च वामनम् । वाराहं कमठं मत्स्यं हृषीकेशं सुराधिपम्

കേശവൻ, പദ്മനാഭൻ, വാസുദേവൻ, വാമനൻ; വരാഹൻ, കൂർമൻ, മത്സ്യൻ; കൂടാതെ ഹൃഷീകേശൻ—ദേവാധിപൻ—ഈ നാമങ്ങൾ സ്മരിക്കേണ്ടതാണ്।

Verse 3

विश्वेशं विश्वरूपं च अनंतमनघं शुचिम् । पुरुषं पुष्कराक्षं च श्रीधरं श्रीपतिं हरिम्

ഞാൻ ഹരിയെ വന്ദിക്കുന്നു—അവൻ വിശ്വേശ്വരൻ, വിശ്വരൂപൻ; അനന്തൻ, പാപരഹിതൻ, ശുദ്ധൻ; പരമപുരുഷൻ, പദ്മാക്ഷൻ; ശ്രീധരൻ, ശ്രീപതി।

Verse 4

श्रीनिवासं पीतवासं माधवं मोक्षदं प्रभुम् । इत्येवं हि समुच्चारं नामभिर्मानवाः सदा

‘ശ്രീനിവാസൻ, പീതവാസൻ, മാധവൻ, മോക്ഷം നൽകുന്ന പ്രഭു’—ഇങ്ങനെ നാമങ്ങളെ ഒരുമിച്ച് ചേർത്ത് മനുഷ്യർ നിത്യവും ഉച്ചരിക്കണം।

Verse 5

प्रकुर्वंति नराः सर्वे बालवृद्धाः कुमारिकाः । स्त्रियो हरिं सुगायंति गृहकर्मरताः सदा

എല്ലാവരും പങ്കുചേരുന്നു—കുട്ടികൾ, വൃദ്ധർ, കുമാരിമാർ; ഗൃഹകാര്യങ്ങളിൽ സദാ നിരതയായ സ്ത്രീകളും ഹരിയെ മധുരമായി കീർത്തിച്ചു പാടുന്നു।

Verse 6

आसने शयने याने ध्याने वचसि माधवम् । क्रीडमानास्तथा बाला गोविंदं प्रणमंति ते

ഇരിക്കുമ്പോഴും കിടക്കുമ്പോഴും യാത്രയിൽ, ധ്യാനത്തിൽ, വാക്കുകളിൽ—അവർ മാധവനെ സ്മരിക്കുന്നു; കളിക്കുമ്പോഴും ആ ബാലസഹജ ഭക്തർ ഗോവിന്ദനെ പ്രണമിക്കുന്നു।

Verse 7

दिवारात्रौ सुमधुरं ब्रुवंति हरिनाम च । विष्णूच्चारो हि सर्वत्र श्रूयते द्विजसत्तम

പകലും രാത്രിയും അവർ മധുരമായി ഹരിനാമം ഉച്ചരിക്കുന്നു; ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, എല്ലായിടത്തും വിഷ്ണുനാമജപം തന്നെ കേൾക്കപ്പെടുന്നു।

Verse 8

वैष्णवेन प्रभावेण मर्त्या वर्तंति भूतले । प्रासादकलशाग्रेषु देवतायतनेषु च

വൈഷ്ണവപ്രഭാവത്താൽ മർത്ത്യർ ഭൂതലത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു—പ്രാസാദങ്ങളുടെ കലശ-ശിഖരങ്ങളിലും ദേവാലയങ്ങളുടെ അന്തർഭാഗങ്ങളിലും കൂടി।

Verse 9

यथा सूर्यस्य बिंबानि तथा चक्राणि भांति च । वैकुंठे दृश्यते भावस्तद्भावं जगतीतले

സൂര്യന്റെ പ്രതിബിംബ-വൃത്തങ്ങൾ പ്രകാശിക്കുന്നതുപോലെ ദിവ്യ ചക്രങ്ങളും ദീപ്തമാകുന്നു; വൈകുണ്ഠത്തിൽ കാണുന്ന ഭാവം അതേപോലെ ഭൂമിയിലും പ്രതിഫലിക്കുന്നു।

Verse 10

तेन राज्ञा कृतं विप्र पुण्यं चापि महात्मना । विष्णुलोकस्य समतां तथानीतं महीतलम्

ഹേ വിപ്രാ! ആ മഹാത്മാവായ രാജാവ് മഹത്തായ പുണ്യം സമ്പാദിച്ചു; അങ്ങനെ ഭൂമിയെ വിഷ്ണുലോകത്തോട് സമമായ നിലയിലാക്കി.

Verse 11

नहुषस्यापि पुत्रेण वैष्णवेन ययातिना । उभयोर्लोकयोर्भावमेकीभूतं महीतलम्

നഹുഷന്റെ പുത്രനായ വൈഷ്ണവൻ യയാതിയും ഇരുലോകങ്ങളുടെ ഭാവം ഒന്നാക്കി ഭൂമിയിൽ ഏകത്വം വരുത്തി.

Verse 12

भूतलस्यापि विष्णोश्च अंतरं नैव दृश्यते । विष्णूच्चारं तु वैकुंठे यथा कुर्वंति वैष्णवाः

ഭൂമിയിലും വിഷ്ണുവിലും യാതൊരു വ്യത്യാസവും കാണപ്പെടുന്നില്ല; വൈകുണ്ഠത്തിൽ വൈഷ്ണവർ വിഷ്ണുനാമം എങ്ങനെ ഉച്ചരിക്കുമോ അതുപോലെ തന്നെയാണ് ഇവിടെക്കും.

Verse 13

भूतले तादृशोच्चारं प्रकुर्वंति च मानवाः । उभयोर्लोकयोर्विप्र एकभावः प्रदृश्यते

ഭൂമിയിലും മനുഷ്യർ അത്തരം ഉച്ചാരണം തന്നെ ചെയ്യുന്നു; ഹേ വിപ്രാ! ഇരുലോകങ്ങളിലും ഒരേ ഭാവം പ്രത്യക്ഷമാകുന്നതായി കാണുന്നു.

Verse 14

जरारोगभयं नास्ति मृत्युहीना नरा बभुः । दानभोगप्रभावश्च अधिको दृश्यते भुवि

വാർദ്ധക്യവും രോഗവും എന്ന ഭയം ഇല്ലാതായി; മനുഷ്യർ മരണരഹിതരായി. ഭൂമിയിൽ ദാനത്തിന്റെയും ധർമ്മസമ്മതമായ ഭോഗത്തിന്റെയും പ്രഭാവം പ്രത്യേകമായി മഹത്തായി കണ്ടു.

Verse 15

पुत्राणां तु सुखं पुण्यमधिकं पौत्रजं नराः । प्रभुंजंति सुखेनापि मानवा भुवि सत्तम

പുത്രന്മാരിൽ നിന്നുള്ള സന്തോഷം പുണ്യകരമാണ്; എന്നാൽ പൗത്രന്മാരിൽ നിന്നുയരുന്ന ആനന്ദം അതിലും അധികം പുണ്യമെന്നു മനുഷ്യർ കരുതുന്നു. ഹേ നരശ്രേഷ്ഠാ, ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യർ ആ സുഖം എളുപ്പത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്നു।

Verse 16

विष्णोः प्रसाददानेन उपदेशेन तस्य च । सर्वव्याधिविनिर्मुक्ता मानवा वैष्णवाः सदा

വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രസാദം ലഭിക്കുകയും അവന്റെ ഉപദേശം അനുസരിക്കുകയും ചെയ്താൽ വൈഷ്ണവർ എപ്പോഴും എല്ലാ രോഗങ്ങളിൽ നിന്നും വിമുക്തരായിരിക്കും।

Verse 17

स्वर्गलोकप्रभावो हि कृतो राज्ञा महीतले । पंचविंशप्रमाणेन वर्षाणि नृपसत्तम

ഹേ നൃപശ്രേഷ്ഠാ, രാജാവ് ഭൂമിയിൽ സ്വർഗ്ഗലോകസദൃശമായ മഹിമ സ്ഥാപിച്ചു; അത് പൂർണ്ണമായും ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷം നിലനിർത്തി।

Verse 18

गदैर्हीना नराः सर्वे ज्ञानध्यानपरायणाः । यज्ञदानपराः सर्वे दयाभावाश्च मानवाः

എല്ലാ മനുഷ്യരും രോഗരഹിതരാണ്; എല്ലാവരും ജ്ഞാനത്തിലും ധ്യാനത്തിലും പരായണരാണ്. എല്ലാവരും യജ്ഞത്തിലും ദാനത്തിലും തത്പരരാണ്; എല്ലാവർക്കും കരുണാഭാവം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു।

Verse 19

उपकाररताः पुण्या धन्यास्ते कीर्तिभाजनाः । सर्वे धर्मपरा विप्र विष्णुध्यानपरायणाः

പരോപകാരത്തിൽ രമിക്കുന്നവർ പുണ്യവാന്മാർ, ധന്യർ, കീർത്തിക്ക് അർഹർ. ഹേ വിപ്രാ, അവർ എല്ലാവരും ധർമ്മപരായണരും വിഷ്ണുധ്യാനത്തിൽ പൂർണ്ണമായി നിമഗ്നരുമാണ്।

Verse 20

राज्ञा तेनोपदिष्टास्ते संजाता वैष्णवा भुवि । विष्णुरुवाच । श्रूयतां नृपशार्दूल चरित्रं तस्य भूपतेः

ആ രാജാവിന്റെ ഉപദേശത്താൽ അവർ ഭൂമിയിൽ വൈഷ്ണവരായി. വിഷ്ണു അരുളിച്ചെയ്തു—ഹേ നൃപശാർദൂല, ആ ഭൂപതിയുടെ ചരിതം ശ്രവിക്കൂ.

Verse 21

सर्वधर्मपरो नित्यं विष्णुभक्तश्च नाहुषिः । अब्दानां तत्र लक्षं हि तस्याप्येवं गतं भुवि

നഹുഷന്റെ വംശജൻ നിത്യവും സർവ്വധർമ്മപരനും വിഷ്ണുഭക്തനും ആയിരുന്നു. അവിടെ ഭൂമിയിൽ അതേവിധം ജീവിച്ചുകൊണ്ട് അവന് ലക്ഷവർഷം കഴിഞ്ഞു.

Verse 22

नूतनो दृश्यते कायः पंचविंशाब्दिको यथा । पंचविंशाब्दिको भाति रूपेण वयसा तदा

ശരീരം പുതുതായി ദൃശ്യമാകുന്നു, ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സുകാരനെപ്പോലെ. അപ്പോൾ രൂപത്തിലും വയസ്സിലും ഇരുപത്തിയഞ്ചുകാരനെപ്പോലെ തന്നെ പ്രകാശിക്കുന്നു.

Verse 23

प्रबलः प्रौढिसंपन्नः प्रसादात्तस्य चक्रिणः । मानुषा भुवमास्थाय यमं नैव प्रयांति ते

ചക്രധാരിയായ ഹരിയുടെ പ്രസാദത്താൽ അവർ പ്രബലരും പ്രൗഢശക്തിസമ്പന്നരുമാകുന്നു. മനുഷ്യലോകത്തിൽ നിലകൊണ്ട് അവർ യമന്റെ അടുക്കലേക്ക് പോകുന്നില്ല.

Verse 24

रागद्वेषविनिर्मुक्ताः क्लेशपाशविवर्जिताः । सुखिनो दानपुण्यैश्च सर्वधर्मपरायणाः

അവർ രാഗദ്വേഷങ്ങളിൽ നിന്ന് നിർമുക്തരും ക്ലേശരൂപ പാശങ്ങളിൽ നിന്ന് വിമുക്തരുമാണ്. ദാനപുണ്യത്താൽ സുഖികളായി സർവ്വധർമ്മപരായണരായി നിലകൊള്ളുന്നു.

Verse 25

विस्तारं तेजनाः सर्वे संतत्यापि गता नृप । यथा दूर्वावटाश्चैव विस्तारं यांति भूतले

ഹേ നൃപാ! ആ തേജസ്വികൾ എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ സന്തതിയോടുകൂടി എല്ലാടവും വ്യാപിച്ചു; ഭൂമിയിൽ ദൂർവാ പുല്ലും വടവൃക്ഷവും പോലെ വിശാലമായി പടർന്നതുപോലെ।

Verse 26

यथा ते मानवाः सर्वे पुत्रपौत्रैः प्रविस्तृताः । मृत्युदोषविहीनास्ते चिरं जीवंति वै जनाः

ഇങ്ങനെ അവർ എല്ലാവരും പുത്ര-പൗത്രങ്ങളിലൂടെ വ്യാപിച്ചു സമൃദ്ധരായി; മരണദോഷമില്ലാത്തവരായി അവർ തീർച്ചയായും ദീർഘകാലം ജീവിക്കുന്നു।

Verse 27

स्थिरकायाश्च सुखिनो जरारोगविवर्जिताः । पंचविंशाब्दिकाः सर्वे नरा दृश्यंति भूतले

ഭൂമിയിൽ എല്ലാ പുരുഷന്മാരും സ്ഥിരദേഹികളായി, സുഖികളായി, ജരയും രോഗവും ഇല്ലാത്തവരായി, ഓരോരുത്തരും ഇരുപത്തിയഞ്ച് വയസ്സുകാരായി കാണപ്പെടുന്നു।

Verse 28

सत्याचारपराः सर्वे विष्णुध्यानपरायणाः । एवं सर्वे च मर्त्यास्ते प्रसादात्तस्य चक्रिणः

അവർ എല്ലാവരും സത്യാചാരത്തിൽ നിഷ്ഠരായി, വിഷ്ണുധ്യാനത്തിൽ പരായണരായിരുന്നു; ആ ചക്രധാരി ഭഗവാന്റെ പ്രസാദം കൊണ്ടുതന്നെ ആ മർത്ത്യർ എല്ലാവരും അങ്ങനെ ആയി।

Verse 29

संजाता मानवाः सर्वे दानभोगपरायणाः । मृतो न श्रूयते लोके मर्त्यः कोपि नरोत्तम

എല്ലാ മനുഷ്യരും ദാനത്തിലും ധർമ്മസമ്മതമായ ഭോഗത്തിലും പരായണരായി; ഹേ നരോത്തമ, ലോകത്തിൽ ഏതൊരു മർത്ത്യന്റെ മരണവാർത്തയും കേൾക്കപ്പെടുന്നില്ല।

Verse 30

शोकं नैव प्रपश्यंति दोषं नैव प्रयांति ते । यद्रूपं स्वर्गलोकस्य तद्रूपं भूतलस्य च

അവർ ദുഃഖം ഒരിക്കലും കാണുന്നില്ല; ദോഷത്തിലേക്കും വീഴുന്നില്ല; സ്വർഗ്ഗലോകത്തിന്റെ രൂപം തന്നെയാണ് ഭൂതലത്തിലും ഉള്ളത്।

Verse 31

संजातं मानवश्रेष्ठ प्रसादात्तस्य चक्रिणः । विभ्रष्टा यमदूतास्ते विष्णुदूतैश्च ताडिताः

ഹേ മനുഷ്യശ്രേഷ്ഠാ! ചക്രധാരിയായ പ്രഭുവിന്റെ പ്രസാദത്താൽ ഇതു സംഭവിച്ചു; യമദൂതന്മാർ പിന്തിരിപ്പിക്കപ്പെട്ടു, വിഷ്ണുദൂതന്മാർ അവരെ താഡിച്ചു।

Verse 32

रुदमाना गताः सर्वे धर्मराजं परस्परम् । तत्सर्वं कथितं दूतैश्चेष्टितं भूपतेस्तु तैः

കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ധർമ്മരാജന്റെ അടുക്കൽ ചെന്നു. ദൂതന്മാർ ആ രാജാവിന്റെ എല്ലാ പ്രവർത്തനങ്ങളും ആചരണവും വിശദമായി അറിയിച്ചു।

Verse 33

अमृत्युभूतलं जातं दानभोगेन भास्करे । नहुषस्यात्मजेनापि कृतं देवययातिना

ഹേ ഭാസ്കരാ! ദാനവും ദാനഭോഗവും കൊണ്ടുള്ള പ്രഭാവത്തിൽ ഭൂമി മൃത്യുരഹിതമായ ഭൂതലമായി; നഹുഷന്റെ ദിവ്യപുത്രനായ യയാതിയും ഇതു നിർവഹിച്ചു।

Verse 34

विष्णुभक्तेन पुण्येन स्वर्गरूपं प्रदर्शितम् । एवमाकर्णितं सर्वं धर्मराजेन वै तदा

വിഷ്ണുഭക്തന്റെ പുണ്യഫലത്തിൽ സ്വർഗ്ഗത്തിന്റെ രൂപം വെളിപ്പെട്ടു. ഇങ്ങനെ അന്ന് ധർമ്മരാജൻ എല്ലാം കേട്ടറിഞ്ഞു।

Verse 35

धर्मराजस्तदा तत्र दूतेभ्यः श्रुतविस्तरः । चिंतयामास सर्वार्थं श्रुत्वैवंनृपचेष्टितम्

അപ്പോൾ ധർമ്മരാജൻ അവിടെ തന്റെ ദൂതന്മാരിൽ നിന്ന് വിശദമായ വാർത്ത കേട്ട്, രാജാവിന്റെ ഇത്തരത്തിലുള്ള പ്രവർത്തനം അറിഞ്ഞ്, സമസ്ത കാര്യവും മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു।

Verse 75

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने मातापितृतीर्थवर्णने ययाति । चरित्रे पंचसप्ततितमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, വേനോപാഖ്യാനാന്തർഗതമായ മാതാപിതൃതീർത്ഥവർണ്ണനയും യയാതിചരിത്രവും സംബന്ധിച്ച എഴുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।