Adhyaya 125

Verse 1

सूत उवाच । वेनस्याज्ञां सुसंप्राप्य पृथुः परमधार्मिकः । संबभ्रे सर्वसंभारान्नानापुण्यान्नृपात्मजः

സൂതൻ പറഞ്ഞു—വേനന്റെ ആജ്ഞ യഥാവിധി സ്വീകരിച്ച പരമധാർമ്മികനായ പൃഥു, ഹേ രാജകുമാരാ, നാനാവിധ പുണ്യമയമായ എല്ലാ സാമഗ്രികളും ശേഖരിച്ചു।

Verse 2

निमंत्र्य ब्राह्मणान्सर्वान्नानादेशोद्भवानपि । अथ वेन इयाजासावश्वमेधेन भूपतिः

നാനാദേശങ്ങളിൽ നിന്നെത്തിയവരെയും ഉൾപ്പെടുത്തി എല്ലാ ബ്രാഹ്മണരെയും ക്ഷണിച്ച്, രാജാവ് വേനൻ തുടർന്ന് അശ്വമേധയജ്ഞം അനുഷ്ഠിച്ചു।

Verse 3

दानान्यदाद्ब्राह्मणेभ्यो नानारूपाण्यनेकशः । जगाम वैष्णवं लोकं सकायो जगतीपतिः

അവൻ ബ്രാഹ്മണർക്കു നാനാരൂപങ്ങളിലായി അനവധി ദാനങ്ങൾ സമൃദ്ധമായി നൽകി; പിന്നെ ജഗതീപതി സ്വശരീരത്തോടുകൂടി വൈഷ്ണവലോകത്തിലേക്ക് ഗമിച്ചു।

Verse 4

विष्णुना सह धर्मात्मा नित्यमेव प्रवर्तते । एतद्वः सर्वमाख्यातं चरित्रं तस्य भूपतेः

ആ ധർമ്മാത്മാവായ രാജാവ് നിത്യവും വിഷ്ണുവിനോടൊപ്പം ഏകഭാവത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഹേ ഭൂപതേ, ആ നൃപന്റെ ചരിതം മുഴുവനും ഞാൻ നിങ്ങളോട് പൂർണ്ണമായി പറഞ്ഞു.

Verse 5

सर्वपापप्रशमनं सर्वदुःखविनाशनम् । पृथुरेव स धर्मात्मा राजा पृथ्वीं प्रशासति

അവൻ സർവ്വപാപങ്ങൾ ശമിപ്പിക്കുന്നവനും സർവ്വദുഃഖങ്ങൾ നശിപ്പിക്കുന്നവനും ആകുന്നു; ആ ധർമ്മാത്മാവായ പൃഥു രാജാവാണ് ഭൂമിയെ ഭരിക്കുന്നത്.

Verse 6

त्रैलोक्येन समं पृथ्वीं दुदोह नृपसत्तमः । प्रजास्तु रंजितास्तेन पुण्यधर्मानुकर्मभिः

നൃപശ്രേഷ്ഠൻ ത്രിലോകസമമായ സമൃദ്ധി ലഭിക്കുവാൻ ഭൂമിയെ ‘ദോഹനം’ ചെയ്തു; അവന്റെ പുണ്യധർമ്മാനുഷ്ഠാനങ്ങളാൽ പ്രജകൾ ആനന്ദിതരായി.

Verse 7

एतत्ते सर्वमाख्यातं भूमिखण्डमनुत्तमम् । प्रथमं सृष्टिखंडं तु द्वितीयं भूमिखंडकम्

ഈ അനുത്തമമായ ഭൂമിഖണ്ഡം മുഴുവനും ഞാൻ നിങ്ങളോട് വിവരിച്ചു. ആദ്യ ഖണ്ഡം സൃഷ്ടിഖണ്ഡം, രണ്ടാമത്തേത് ഭൂമിഖണ്ഡം ആകുന്നു.

Verse 8

भूमिखंडस्यमाहात्म्यं कथयिष्याम्यहं पुनः । अस्य खंडस्य वै श्लोकं यः शृणोति नरोत्तमः

ഞാൻ വീണ്ടും ഭൂമിഖണ്ഡത്തിന്റെ മഹാത്മ്യം വിവരിക്കും. ഈ ഖണ്ഡത്തിലെ ഒരു ശ്ലോകം പോലും ശ്രേഷ്ഠനായ മനുഷ്യൻ ആരെങ്കിലും ശ്രവിക്കുന്നുവെങ്കിൽ—

Verse 9

दिनस्यैकस्य वै पापं तस्य चैव प्रणश्यति । यो नरो भावसंयुक्तोऽध्यायं संशृणुते सुधीः

ഭാവഭക്തിയോടെ യുക്തനായി വിവേകത്തോടെ ഈ അധ്യായം ശ്രദ്ധാപൂർവ്വം ശ്രവിക്കുന്ന നരന്റെ ഒരു ദിവസത്തെ പാപവും നിശ്ചയമായി നശിക്കുന്നു।

Verse 10

तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः । दत्तस्य गोसहस्रस्य ब्राह्मणेभ्यः सुपर्वणि

അതിന്റെ പുണ്യം ഞാൻ പ്രസ്താവിക്കുന്നു—ഹേ ദ്വിജശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ശ്രവിക്കുവിൻ—ശുഭപർവ്വദിനത്തിൽ ബ്രാഹ്മണർക്കു സഹസ്ര ഗോകൾ ദാനം ചെയ്തതിന്റെ ഫലം.

Verse 11

यत्फलं तत्प्रजायेत विष्णुस्तस्य प्रसीदति । अस्य पद्मपुराणस्य पठमानस्य नित्यशः

ഇതിൽ നിന്നു ജനിക്കേണ്ട ഫലം ഏതോ അതു നിശ്ചയമായി ജനിക്കുന്നു; ഈ പദ്മപുരാണം നിത്യം പാരായണം ചെയ്യുന്നവനിൽ വിഷ്ണു പ്രസന്നനാകുന്നു।

Verse 12

कलौयुगे तु विघ्नाश्च न जायंते नरस्य वै । व्यास उवाच । कस्मात्कलौ न जायंते शृण्वानस्य च पद्मज

കലിയുഗത്തിൽ ആ നരന് വിഘ്നങ്ങൾ ഉദിക്കുന്നില്ല. വ്യാസൻ പറഞ്ഞു—ഹേ പദ്മജ (ബ്രഹ്മാ), കലിയിൽ ശ്രവിക്കുന്നവന് വിഘ്നങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് ഉദിക്കാത്തത്?

Verse 13

नरस्य पुण्ययुक्तस्य नाना विघ्नाः सुदारुणाः । ब्रह्मोवाच । मखस्याप्यश्वमेधस्य यत्फलं परिकथ्यते

പുണ്യയുക്തനായ നരനും പലവിധ അത്യന്തം ദാരുണമായ വിഘ്നങ്ങൾ അനുഭവിക്കുന്നു. ബ്രഹ്മാ പറഞ്ഞു—യജ്ഞത്തിന്റെയും, അശ്വമേധത്തിന്റെയും പോലും, പ്രസ്താവിക്കപ്പെടുന്ന ഫലം (ഇപ്പോൾ പറയപ്പെടുന്നു)।

Verse 14

तत्फलं दृश्यते तात पुराणे पद्मसंज्ञके । अश्वमेधमखः पुण्यः कलौ नैव प्रवर्तते

ഹേ കുഞ്ഞേ, ആ ഫലം പത്മപുരാണത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു. കലിയുഗത്തിൽ പവിത്രമായ അശ്വമേധയാഗം നടക്കുന്നില്ല.

Verse 15

पुराणं चापि यत्तद्वदश्वमेधसमं किल । अश्वमेधस्य यत्पुण्यं स्वर्गमोक्षफलप्रदम्

ഈ പുരാണം അശ്വമേധയാഗത്തിന് തുല്യമാണെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അശ്വമേധത്തിന്റെ പുണ്യം സ്വർഗ്ഗവും മോക്ഷവും നൽകുന്നു.

Verse 16

न भुंजंति नराः पापाः पापमार्गेषु संस्थिताः । पुराणस्यास्य पुण्यस्य पद्मसंज्ञस्य सत्तम

ഹേ സത്തമ, പാപവഴിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന പാപികളായ മനുഷ്യർക്ക് പവിത്രമായ ഈ പത്മപുരാണത്തിന്റെ ഫലം ലഭിക്കുന്നില്ല.

Verse 17

अश्वमेधसमं पुण्यं न भुंजंति कलौ नराः । कलौ युगे नरैः पापैर्गंतव्यं नरकार्णवम्

കലിയുഗത്തിൽ മനുഷ്യർ അശ്വമേധത്തിന് തുല്യമായ പുണ്യം അനുഭവിക്കുന്നില്ല. കലിയുഗത്തിൽ പാപികൾ നരകസാഗരത്തിലേക്ക് പോകേണ്ടിവരുന്നു.

Verse 18

कस्माच्छ्रोष्यंति तत्पुण्यं चतुर्वर्गप्रसाधनम् । येन श्रुतमिदं पुण्यं पुराणं पद्मसंज्ञकम्

ധർമ്മം, അർത്ഥം, കാമം, മോക്ഷം എന്നിവ നൽകുന്ന ആ പുണ്യം അവർ എന്തിന് കേൾക്കാതിരിക്കണം? ആരാലാണോ ഈ പവിത്രമായ പത്മപുരാണം കേൾക്കപ്പെട്ടത്.

Verse 19

सर्वं हि साधितं तेन चतुर्वर्गस्य साधनम् । अश्वमेधादयो यज्ञास्तस्मान्नष्टा महामते

അതുകൊണ്ട് ചതുര്വർഗസാധനമായ എല്ലാം സിദ്ധമായിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ, ഹേ മഹാമതേ, അശ്വമേധാദി യജ്ഞങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ലുപ്തപ്രായമായിരിക്കുന്നു।

Verse 20

कलौ युगे गताः स्वर्गे सवेदाः सांगसस्वराः । यः कोपि सत्वसंपन्नः श्रद्धावान्भगवत्परः

കലിയുഗത്തിൽ വേദങ്ങൾ അങ്ങോപാംഗങ്ങളോടും സ്വരസഹിതമായ പാരായണത്തോടും കൂടി, എന്നപോലെ, സ്വർഗത്തിലേക്ക് പോയിരിക്കുന്നു; എങ്കിലും സത്ത്വസമ്പന്നനും ശ്രദ്ധാവാനും ഭഗവത്പരനുമായ ഏവനും…

Verse 21

श्रोतुमिच्छति धर्मात्मा सपुत्रो भार्यया सह । श्रवणार्थं महाश्रद्धा पूर्वं तस्य प्रजायते

ആ ധർമാത്മാവ് പുത്രനോടും ഭാര്യയോടും കൂടി ശ്രവിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ശ്രവണാർത്ഥം അവനിൽ മുൻപേ മഹാശ്രദ്ധ ഉദിക്കുന്നു।

Verse 22

शृण्वानस्य नरस्यापि महाविघ्नो न संचरेत् । अश्रद्धा जायते पूर्वं पाठकस्य नरस्य च

ശ്രവിക്കുന്ന മനുഷ്യനിലും മഹാവിഘ്നം സഞ്ചരിക്കുകയില്ല; എന്നാൽ ആദ്യം പാരായണം ചെയ്യുന്നവനിലും (സംബന്ധിത) മനുഷ്യനിലും അശ്രദ്ധ ഉദിക്കുന്നു।

Verse 23

लोभश्च जायते तस्य शृण्वानस्य द्विजोत्तम । प्रेषितो विष्णुदेवेन महामोहः स दारुणः

ഹേ ദ്വിജോത്തമാ, ശ്രവിക്കുമ്പോൾ അവനിൽ ലോഭവും ഉദിക്കുന്നു; അത് വിഷ്ണുദേവൻ പ്രേഷിതമായ ഭയങ്കര മഹാമോഹമാണ്।

Verse 24

अकरोत्स विनाशं तु शृण्वतश्चास्य नित्यशः । दूषकाः कुत्सकाः पापाः संभवंति दिने दिने

ഇത് നിത്യമായി ശ്രവിക്കുന്നവന്‍ നിശ്ചയമായും നാശം വരുത്തുന്നു; ദിനംപ്രതി ദൂഷകരും പരിഹാസകരും പാപികളും തുടർച്ചയായി ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

Verse 25

ज्ञातव्यं तु सुबुद्धेन विघ्नरूपं ममाधुना । संजातं दृश्यते व्यास तथा होमं समाचरेत्

സുബുദ്ധിയുള്ളവന്‍ അറിയേണ്ടത്—ഇപ്പോൾ എന്റെ രൂപത്തിലേ തന്നെ ഒരു വിഘ്നം ഉദ്ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. ഹേ വ്യാസ, അത് പ്രത്യക്ഷമായി കാണപ്പെടുന്നു; അതിനാൽ വിധിപൂർവ്വം ഹോമം ആചരിക്കണം.

Verse 26

वैष्णवैश्च महामंत्रैर्विष्णुसूक्तैः सुपुण्यदैः । विष्णोरराटमंत्रेण सहस्रशीर्षकेण च

വൈഷ്ണവ മഹാമന്ത്രങ്ങളാലും, അതിപുണ്യദായകമായ വിഷ്ണുസൂക്തങ്ങളാലും, കൂടാതെ വിഷ്ണുവിന്റെ അരാടമന്ത്രവും സഹസ്രശീർഷ സൂക്തവും കൊണ്ടും।

Verse 27

इदं विष्णु सुमंत्रेण आब्रह्मेण पुनः पुनः । त्र्यंबकेन च मंत्रेण होममेवं समाचरेत्

ഇങ്ങനെ ഈ മംഗളമായ വിഷ്ണുമന്ത്രത്താൽ, ബ്രഹ്മാവരെ വ്യാപിക്കുന്ന ആഹ്വാനസഹിതം, വീണ്ടും വീണ്ടും; കൂടാതെ ത്ര്യംബക (ശിവ) മന്ത്രത്താലും ഹോമം ആചരിക്കണം.

Verse 28

बृहत्साम्ना सुमंत्रेण द्वादशाक्षरकेण च । यस्य देवस्य यो होमस्तस्य मंत्रेण होमयेत्

ബൃഹത്സാമം, മംഗളമന്ത്രം, കൂടാതെ ദ്വാദശാക്ഷരി മന്ത്രം കൊണ്ടും; ഏത് ദേവതയ്ക്കായി ഏത് ഹോമമാണോ, അത് ആ ദേവതയുടെ സ്വന്തം മന്ത്രം കൊണ്ടുതന്നെ ഹോമിക്കണം.

Verse 29

अष्टोत्तरतिलाज्यैश्च पालाशैः समिधैरपि । ग्रहाणामपि कर्त्तव्यं स्थापनं पूजनं द्विज

ഹേ ദ്വിജാ! എള്ളും നെയ്യും ചേർന്ന അഷ്ടോത്തരശത ആഹുതികളാലും പാലാശ സമിധകളാലും ഗ്രഹദേവതകളെയും സ്ഥാപിച്ച് പൂജിക്കണം.

Verse 30

विघ्नेशं पूजयेत्तत्र शारदां च सुरेश्वरीम् । जातवेदां महामायां चंडिकां क्षेत्रनायकम्

അവിടെ വിഘ്നേശനെ പൂജിക്കണം; ദേവന്മാരുടെ അധീശ്വരിയായ ശാരദാ സുരേശ്വരിയെയും; കൂടാതെ ജാതവേദാ, മഹാമായാ, ചണ്ഡികാ, ആ ക്ഷേത്രത്തിന്റെ നായകൻ (ക്ഷേത്രപാലൻ) എന്നിവരെയും പൂജിക്കണം.

Verse 31

तिलैश्च तंदुलैराज्यैस्तेषां मंत्रसमुद्यतैः । एवं होमः प्रकर्त्तव्यो ब्राह्मणेभ्यो ददेद्धनम्

എള്ള്, തണ്ടുലം (അരി) നെയ്യ് എന്നിവകൊണ്ട്—നിശ്ചിത മന്ത്രങ്ങളോടുകൂടി—ഇങ്ങനെ ഹോമം നടത്തണം; തുടർന്ന് ബ്രാഹ്മണർക്കു ധനം ദാനം ചെയ്യണം.

Verse 32

यथासंभाविकां तात दक्षिणां धेनुसंयुताम् । ततो विघ्नाः प्रणश्यंति पुराणं सिद्धिमाप्नुयात्

അതുകൊണ്ട്, ഹേ താതാ! കഴിയുന്നത്ര ഗോമാതാവിനോടുകൂടിയ ദക്ഷിണ (ദാനം) അർപ്പിക്കണം; അപ്പോൾ വിഘ്നങ്ങൾ നശിച്ച് പുരാണപാരായണം സിദ്ധി പ്രാപിക്കും.

Verse 33

एवं न कुरुते यो हि तस्य विघ्नं वदाम्यहम् । तस्यांगे जायते रोगो बहुपीडाप्रदायकः

ഇങ്ങനെ ചെയ്യാത്തവനെക്കുറിച്ച് ഞാൻ വിഘ്നം പറയുന്നു: അവന്റെ ശരീരത്തിൽ അത്യന്തം വേദന നൽകുന്ന രോഗം ഉദ്ഭവിക്കുന്നു.

Verse 34

भार्या शोकः पुत्रशोको धनहानिः प्रजायते । नानाविधान्महारोगान्भुंजते नात्र संशयः

ഭാര്യാവിയോഗശോകം, പുത്രാവിയോഗശോകം, ധനനഷ്ടം എന്നിവ സംഭവിക്കുന്നു; കൂടാതെ നാനാവിധ മഹാരോഗങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരും—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 35

यस्य गेहे नास्ति वित्तमुपवासं समाचरेत् । एकादशीं सुसंप्राप्य पूजयेन्मधुसूदनम्

ആരുടെ വീട്ടിൽ ധനം ഇല്ലയോ, അവൻ ഉപവാസം ആചരിക്കട്ടെ; ഏകാദശി യഥാവിധി പ്രാപിച്ച് മധുസൂദനനെ (വിഷ്ണുവിനെ) പൂജിക്കട്ടെ.

Verse 36

षोडशैश्चोपचारैश्च भावयुक्तेन चेतसा । ब्राह्मणान्भोजयेत्पश्चाद्यथावित्तानुसारतः

ഭക്തിഭാവം നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ ഷോഡശോപചാരങ്ങളാൽ പൂജ നടത്തി; തുടർന്ന് തന്റെ ശേഷിയനുസരിച്ച് ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് ഭോജനം നൽകണം.

Verse 37

केशवाय ततो दत्वा संकल्पं हविषान्वितम् । स्वयं कुर्यात्ततः प्राज्ञो भोजनं सह बांधवैः

അതിനുശേഷം കേശവനു ഹവിസ്സോടുകൂടിയ സംकल्पം അർപ്പിച്ച്; ജ്ഞാനി പിന്നെ ബന്ധുക്കളോടൊപ്പം സ്വയം ഭോജനം ചെയ്യണം.

Verse 38

पुत्रैस्तु भार्यया युक्तस्ततः सिद्धिमवाप्नुयात् । पुराणसंहितापूर्णा श्रोतव्या धर्मतत्परैः

പുത്രന്മാരോടും ഭാര്യയോടും കൂടിയവൻ അപ്പോൾ സിദ്ധി പ്രാപിക്കുന്നു; ധർമ്മനിഷ്ഠർ സംഹിതാപൂർണ്ണമായ പുരാണം ശ്രവിക്കണം.

Verse 39

चतुर्वर्गस्य वै सिद्धिर्जायते तस्य नान्यथा । सपादं लक्षमेकं तु ब्रह्माख्यं पुष्करं शृणु

ആ പുണ്യതീർത്ഥത്തിൽ നിന്നുതന്നെ ചതുര്വർഗസിദ്ധി നിശ്ചയമായി ഉദ്ഭവിക്കുന്നു; മറ്റെങ്ങനെക്കും അല്ല. ഇനി ബ്രഹ്മതീർത്ഥമെന്നു പ്രസിദ്ധമായ, സപാദലക്ഷവ്യാപ്തിയുള്ള പുഷ്കരം ശ്രവിക്കൂ.

Verse 40

कृते युगे तु निष्पापाः शृण्वंति मनुजा द्विज । लक्षस्यार्द्धं ततः कृत्स्नं पुराणं पद्मसंज्ञकम्

കൃതയുഗത്തിൽ, ഹേ ദ്വിജ, പാപരഹിതരായ മനുഷ്യർ ‘പദ്മ’ എന്ന പേരിലുള്ള സമ്പൂർണ്ണ പുരാണം ശ്രവിക്കുന്നു; അതിന്റെ പരിമാണം ലക്ഷത്തിന്റെ അർദ്ധം, അഥവാ അമ്പതിനായിരം ശ്ലോകങ്ങൾ.

Verse 41

श्लोकानां तु सहस्राभ्यां द्वाभ्यामेव तथाधिकम् । त्रेतायुगे तथा प्राप्ते यदा श्रोष्यंति मानवाः

ഇതിൽ രണ്ടായിരം ശ്ലോകങ്ങളുണ്ട്; അതിനുമേൽ കൂടി രണ്ട് ശ്ലോകങ്ങൾ അധികം. ത്രേതായുഗം വന്നപ്പോൾ മനുഷ്യർ ഇതു ശ്രവിക്കും.

Verse 42

चतुर्वर्गफलं भुक्त्वा ते यास्यंति हरिं पुनः । द्वाविंशतिसहस्राणि संहितापद्मसंज्ञिता

ചതുര്വർഗഫലം അനുഭവിച്ച ശേഷം അവർ വീണ്ടും ഹരിയെ പ്രാപിക്കും. ‘പദ്മ’ എന്ന പേരിലുള്ള ഈ സംഹിതയിൽ ഇരുപത്തിരണ്ടായിരം ശ്ലോകങ്ങളുണ്ട്.

Verse 43

द्वापरे कथिता विप्र ब्रह्मणा परमात्मना । द्वादशैव सहस्राणां पद्माख्या सा तु संहिता

ഹേ വിപ്ര, ദ്വാപരയുഗത്തിൽ പരമാത്മസ്വരൂപനായ ബ്രഹ്മാവ് ഇതു ഉപദേശിച്ചു. ‘പദ്മ’ എന്ന ആ സംഹിതയിൽ കൃത്യമായി പന്ത്രണ്ടായിരം ശ്ലോകങ്ങളുണ്ട്.

Verse 44

कलौ युगे पठिष्यंति मानवा विष्णुतत्पराः । एकोर्थश्चैकभावश्च चतुर्ष्वपि प्रवर्तितः

കലിയുഗത്തിൽ വിഷ്ണുപരായണരായ മനുഷ്യർ ഈ ഉപദേശം പാരായണം ചെയ്യും. നാലു വേദങ്ങളിലും ഒരേ അർത്ഥവും ഒരേ ഭാവവും പ്രതിപാദിതമാണ്.

Verse 45

संहितास्वेव विप्रेंद्र शेषाख्यानप्रविस्तरः । द्वादशैव सहस्राणि नाशं यास्यंति सत्तम

ഹേ വിപ്രേന്ദ്രാ, സംഹിതകളിൽ തന്നെയുള്ള ‘ശേഷാഖ്യാനം’ എന്ന വിപുലവൃത്താന്തം—പന്ത്രണ്ടായിരം ശ്ലോകപരിമാണം—ഹേ സത്തമാ, നശിച്ചുപോകും.

Verse 46

कलौ युगे तु संप्राप्ते प्रथमं हि भविष्यति । भूमिखंडं नरः श्रुत्वासर्वपापैः प्रमुच्यते

കലിയുഗം വന്നെത്തുമ്പോൾ ഇതുതന്നെ പ്രഥമമാകും. ഭൂമിഖണ്ഡം ശ്രവിച്ച മനുഷ്യൻ സകല പാപങ്ങളിൽ നിന്നും വിമുക്തനാകുന്നു.

Verse 47

मुच्यते सर्वदुःखेभ्यः सर्वरोगैः प्रमुच्यते । अन्यत्सर्वं परित्यज्य जपं दानं तथा श्रुतम्

അവൻ സകല ദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്നും മോചിതനാകുന്നു; എല്ലാ രോഗങ്ങളിൽ നിന്നും പൂർണ്ണമായി വിമുക്തനാകുന്നു. മറ്റെല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ച് ജപം, ദാനം, കൂടാതെ ശ്രവണം/അധ്യയനം ആചരിക്കണം.

Verse 48

श्रोतव्यं हि प्रयत्नेन पद्माख्यं पापनाशनम् । प्रथमं सृष्टिखंडं तु द्वितीयं भूमिखंडकम्

പാപനാശകമായ ‘പദ്മ’ എന്ന പുരാണം പരിശ്രമത്തോടെ ശ്രവിക്കേണ്ടതാണ്. അതിന്റെ ആദ്യ ഖണ്ഡം ‘സൃഷ്ടിഖണ്ഡം’, രണ്ടാം ഖണ്ഡം ‘ഭൂമിഖണ്ഡം’ ആകുന്നു.

Verse 49

तृतीयं स्वर्गखंडं च पातालं तु चतुर्थकम् । पंचमं चोत्तरं खंडं सर्वपापप्रणाशनम्

മൂന്നാമത് സ്വർഗ്ഗഖണ്ഡം, നാലാമത് പാതാളഖണ്ഡം. അഞ്ചാമത് ഉത്തരഖണ്ഡം; അത് സർവ്വപാപനാശകനാണ്.

Verse 50

यः शृणोति नरो भक्त्या पंचखंडान्यनुक्रमात् । गोप्रदानसहस्रस्य मानवो लभते फलम्

ഭക്തിയോടെ ക്രമാനുസാരമായി അഞ്ചു ഖണ്ഡങ്ങളും ശ്രവിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ, ആയിരം ഗോദാനത്തിന്റെ തുല്യമായ പുണ്യഫലം പ്രാപിക്കുന്നു.

Verse 51

महाभाग्येन लभ्यंते पंचखंडानि भूसुराः । श्रुतानि मोक्षदानि स्युः सत्यं सत्यं न संशयः

ഓ ഭൂപുരന്മാരേ (ബ്രാഹ്മണന്മാരേ), അഞ്ചു ഖണ്ഡങ്ങളും മഹാഭാഗ്യത്താൽ മാത്രമേ ലഭിക്കൂ. ശ്രവിച്ചാൽ അവ മോക്ഷദായകമാകും—സത്യം സത്യം, സംശയമില്ല.

Verse 125

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे पंचपंचाशत्सहस्रसंहितायां वेनोपाख्याने पंचविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിന്റെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ, അമ്പത്തയ്യായിരം ശ്ലോകസംഹിതയിൽ ഉൾപ്പെട്ട വേനോപാഖ്യാനത്തിലെ നൂറ്റി ഇരുപത്തിയഞ്ചാം അധ്യായം സമാപ്തം.