Adhyaya 107

Verse 1

कुंजल उवाच । अथासौ नारदः स्वर्गादायुराजानमागतः । आगत्य कथयामास कस्माद्राजन्प्रशोचसे

കുഞ്ജലൻ പറഞ്ഞു—അപ്പോൾ നാരദൻ സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി ആയുരാജാവിന്റെ അടുക്കൽ വന്നു; വന്ന് പറഞ്ഞു—“ഹേ രാജൻ, എന്തിന് നീ ശോകിക്കുന്നു?”

Verse 2

पुत्रापहरणं तेऽद्य क्षेमं जातं महामते । देवादीनां महाराज एवं ज्ञात्वा तु मा शुचः

ഹേ മഹാമതേ, ഇന്ന് നിന്റെ പുത്രാപഹരണം ക്ഷേമമായി തീർന്നു. ഹേ മഹാരാജാ, ദേവാദികളിൽ സംഭവിച്ചതറിഞ്ഞ് ശോകിക്കരുത്।

Verse 3

सर्वज्ञः सगुणो भूत्वा सर्वविज्ञानसंयुतः । सर्वकलाभिसंपूर्ण आगमिष्यति ते सुतः

സർവ്വജ്ഞനായി, സദ്ഗുണസമ്പന്നനായി, സർവ്വവിധ വിജ്ഞാനത്താൽ യുക്തനായി, എല്ലാ കലകളിലും പരിപൂർണ്ണനായി—അത്തരം പുത്രൻ നിനക്കു ജനിക്കും.

Verse 4

येनाप्यपहृतस्तेऽद्य बालो देवगुणोपमः । आत्मगेहे महाराज कालो नीतो न संशयः

മഹാരാജാവേ, ദേവഗുണോപമനായ ആ ബാലനെ ഇന്ന് ആരോ അപഹരിച്ചിരിക്കുന്നു; സംശയമില്ല, അവനെ കുറെകാലം അവന്റെ സ്വന്തം ഗൃഹത്തിൽ തന്നെ പാർപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു.

Verse 5

तस्याप्यंतं स वै कर्त्ता महावीर्यो महाबलः । स त्वामभ्येष्यते भूप शिवस्य सुतया सह

മഹാവീര്യനും മഹാബലനും ആയ ആ കർത്താവ് അവന്റെയും അന്തം വരുത്തും. ഹേ ഭൂപാ, ശിവന്റെ പുത്രിയോടുകൂടെ അവൻ നിന്റെ അടുക്കൽ വരും.

Verse 6

इंद्रोपेंद्रसमः पुत्रो भविष्यति स्वतेजसा । इंद्रत्वं भोक्ष्यते सोऽपि निजैश्च पुण्यकर्मभिः

സ്വതേജസ്സാൽ നിന്റെ പുത്രൻ ഇന്ദ്രനും ഉപേന്ദ്രനും സമനായിരിക്കും; തന്റെ പുണ്യകർമ്മങ്ങളാൽ അവനും ഇന്ദ്രത്വം അനുഭവിക്കും.

Verse 7

एवमाभाष्य राजानमायुं देवर्षिसत्तमः । जगाम सहसा तस्य पश्यतः सानुगस्य ह

ഇങ്ങനെ രാജാവ് ആയുവിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്ത് ദേവർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായ ആ ഋഷി, രാജാവും അനുചരന്മാരും നോക്കി നിൽക്കേ പെട്ടെന്ന് അവിടെ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു പോയി.

Verse 8

गते तस्मिन्महाभागे नारदे देवसंमिते । आयुरागत्य तां राज्ञीं तत्सर्वं विन्यवेदयत्

ദേവസമ്മതനായ മഹാഭാഗൻ നാരദൻ പോയശേഷം, ആയുസ് വന്ന് ആ രാജ്ഞിയോട് എല്ലാം യഥാവിധി അറിയിച്ചു।

Verse 9

दत्तात्रेयेण यो दत्तः पुत्रो देववरोत्तमः । स वै राज्ञि कुशल्यास्ते विष्णोश्चैव प्रसादतः

ദത്താത്രേയൻ നൽകിയ ആ ദേവോത്തമ പുത്രൻ, വിഷ്ണുവിന്റെ പ്രസാദം കൊണ്ടുമാത്രം രാജ്ഞി കൗശല്യയ്ക്ക് ലഭിച്ചു।

Verse 10

येनाप्यसौ हृतः पुत्रः सगुणो मे वरानने । शिरस्तस्य गृहीत्वा तु पुनरेवागमिष्यति

ഹേ വരാനനേ! ആരായാലും എന്റെ സദ്ഗുണസമ്പന്നനായ പുത്രനെ അപഹരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അവൻ അവന്റെ ശിരസ്സുമായി വീണ്ടും മടങ്ങിവരും।

Verse 11

इत्याह नारदो भद्रे मा कृथाः शोकमेव च । त्यज चैनं महामोहं कार्यधर्मविनाशनम्

നാരദൻ പറഞ്ഞു—“ഭദ്രേ, ശോകിക്കരുത്; കര്‍ത്തവ്യവും ധര്‍മ്മവും നശിപ്പിക്കുന്ന ഈ മഹാമോഹം ഉപേക്ഷിക്കൂ।”

Verse 12

भर्तुर्वाक्यं निशम्यैवं राज्ञी इंदुमती ततः । हर्षेणापि समाविष्टा पुत्रस्यागमनं प्रति

ഭർത്താവിന്റെ വാക്കുകൾ ഇങ്ങനെ കേട്ട രാജ്ഞി ഇന്ദുമതി, പുത്രന്റെ വരവിനെ പ്രതീക്ഷിച്ച് ആനന്ദത്തിൽ നിറഞ്ഞു।

Verse 13

यथोक्तं देवऋषिणा तत्तथैव भविष्यति । दत्तात्रेयेण मे दत्तस्तनपो ह्यजरामरः

ദേവഋഷി പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെയാകും അത് സംഭവിക്കുക. ദത്താത്രേയൻ എനിക്ക് നൽകിയ തപശ്ശക്തി സത്യമായും അജര‑അമരമാണ്.

Verse 14

भविष्यति न संदेहः प्रतिभात्येनमेव हि । इत्येवं चिंतयित्वा तु ननाम द्विजपुंगवम्

ഇത് സംഭവിക്കും—സംശയമില്ല; എനിക്ക് അതേപോലെ തന്നെയാണ് പ്രത്യക്ഷമാകുന്നത്. ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച് അവൻ ശ്രേഷ്ഠ ദ്വിജനെ നമസ്കരിച്ചു.

Verse 15

नमोस्तु तस्मै परिसिद्धिदाय अत्रेः सुपुत्राय महात्मने च । यस्य प्रसादेन मया सुपुत्रः प्राप्तः सुधीरः सुगुणः सुपुण्यः

അത്രിയുടെ മഹാത്മാവായ സുതനുവും പരിപൂർണ്ണസിദ്ധിദായകനുമായ അദ്ദേഹത്തിന് നമസ്കാരം. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രസാദത്താൽ എനിക്ക് സുദീർഘബുദ്ധിയുള്ള, സദ്ഗുണസമ്പന്നൻ, മഹാപുണ്യവാൻ ആയ സുതൻ ലഭിച്ചു.

Verse 16

एवमुक्त्वा तु सा देवी विरराम सुदुःखिता । आगमिष्यंतमाज्ञाय नहुषं तनयं पुनः

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ആ ദേവി അത്യന്തം ദുഃഖിതയായി മൗനത്തിലായി. തന്റെ പുത്രൻ നഹുഷൻ വീണ്ടും വരാനിരിക്കുന്നതായി അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്.

Verse 107

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने सप्तोत्तरशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ—വേനോപാഖ്യാനം, ഗുരുതീർത്ഥമാഹാത്മ്യം, ച്യവനചരിത്രം, നഹുഷാഖ്യാനം എന്നിവയുടെ അന്തർഗതമായി—നൂറ്റിയേഴാമത്തെ അധ്യായം സമാപിച്ചു.