Adhyaya 106

Verse 1

कुंजल उवाच । आयुभार्या महाभागा स्वर्भानोस्तनया सुतम् । अपश्यंती सुबालं तं देवोपममनौपमम्

കുഞ്ജലൻ പറഞ്ഞു—ആയുവിന്റെ മഹാഭാഗ്യവതിയായ ഭാര്യ, സ്വർഭാനുവിന്റെ പുത്രി, തന്റെ ആ ചെറുകുമാരനെ കാണാനായില്ല; അവൻ ദേവസമനും അനുപമനും ആയിരുന്നു.

Verse 2

हाहाकारं महत्कृत्वा रुरोद वरवर्णिनी । केन मे लक्षणोपेतो हृतो बालः सुलक्षणः

മഹാ ഹാഹാകാരം ചെയ്ത് ആ സുന്ദരവർണ്ണിനി കരഞ്ഞു—“ശുഭലക്ഷണങ്ങളുള്ള എന്റെ സുലക്ഷണ ബാലനെ ആരാണ് അപഹരിച്ചത്?”

Verse 3

तपसा दानयज्ञैश्च नियमैर्दुष्करैः सुतः । संप्राप्तो हि मया वत्स कष्टैश्च दारुणैः पुनः

തപസ്സ്, ദാനം, യജ്ഞങ്ങൾ, ദുഷ്കരനിയമങ്ങൾ എന്നിവയാൽ, ഹേ വത്സാ, ഞാൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഭീകരകഷ്ടങ്ങളും കഠിനപരീക്ഷണങ്ങളും സഹിച്ച് നിന്നെ പുത്രനായി പ്രാപിച്ചു.

Verse 4

दत्तात्रेयेण पुण्येन संतुष्टेन महात्मना । दत्तः पुत्रो हृतः केन रुरोद करुणान्विता

പുണ്യമയനായ മഹാത്മാവ് ദത്താത്രേയൻ സന്തുഷ്ടനായി പുത്രനെ ദാനം ചെയ്തു; എങ്കിലും “ദത്തപുത്രനെ ആരാണ് അപഹരിച്ചത്?” എന്ന് കരുണയും ദുഃഖവും നിറഞ്ഞ് അവൾ കരഞ്ഞു.

Verse 5

हा पुत्र वत्स मे तात हा बालगुणमंदिर । क्वासि केनापनीतोसि मम शब्दः प्रदीयताम्

ഹാ പുത്രാ! എന്റെ വത്സാ, എന്റെ താതാ! ബാലഗുണങ്ങളുടെ മന്ദിരമേ! നീ എവിടെയാണ്? നിന്നെ ആരാണ് കൊണ്ടുപോയത്? നിന്റെ ശബ്ദം എനിക്ക് കേൾപ്പിക്കൂ.

Verse 6

सोमवंशस्य सर्वस्य भूषणोसि न संशयः । केन त्वमपनीतोसि मम प्राणैः समन्वितः

നീ സംശയമില്ലാതെ സമസ്ത സോമവംശത്തിന്റെ ഭൂഷണമാകുന്നു. എങ്കിലും എന്റെ പ്രാണശ്വാസങ്ങളോടൊന്നായ നിന്നെ ആരാണ് അപഹരിച്ചത്?

Verse 7

राजसुलक्षणैर्दिव्यैः संपूर्णः कमलेक्षणः । केनाद्यापहृतो वत्सः किं करोमि क्व याम्यहम्

കമലനേത്രനായ ആ ബാലൻ ദിവ്യരാജലക്ഷണങ്ങളാൽ സമ്പൂർണ്ണനായിരുന്നു; ഇന്ന് എന്റെ വത്സനെ ആരാണ് അപഹരിച്ചത്? ഞാൻ എന്തു ചെയ്യണം, എവിടേക്ക് പോകണം?

Verse 8

स्फुटं जानाम्यहं कर्म ह्यन्यजन्मनि यत्कृतम् । न्यासनाशः कृतः कस्य तस्मात्पुत्रो हृतो मम

മുൻജന്മത്തിൽ ഞാൻ ചെയ്ത കർമ്മം ഞാൻ വ്യക്തമായി അറിയുന്നു. ഞാൻ ആരുടെ ന്യാസം (അമാനത്ത്) നശിപ്പിച്ചുവോ, അതുകൊണ്ടാണ് എന്റെ പുത്രൻ എന്നിൽ നിന്ന് ഹരിക്കപ്പെട്ടത്.

Verse 9

किं वा छलं कृतं कस्य पूर्वजन्मनि पापया । कर्मणस्तस्य वै दुःखमनुभुंजामि नान्यथा

അല്ലെങ്കിൽ പാപിനിയായ ഞാൻ മുൻജന്മത്തിൽ ആരോടാണ് വഞ്ചന ചെയ്തത്? തീർച്ചയായും ആ കർമ്മഫലമായിട്ടാണ് ഞാൻ ഈ ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നത്; മറ്റൊരു കാരണമില്ല.

Verse 10

रत्नापहारिणी जाता पुत्ररत्नं हृतं मम । तस्माद्दैवेन मे दिव्य अनौपम्य गुणाकरः

അവൾ രത്നാപഹാരിണിയായി മാറി—എന്റെ പുത്രരത്നം ഹരിക്കപ്പെട്ടു. അതിനാൽ ദൈവവശാൽ എനിക്ക് ഈ ദിവ്യൻ, അനുപമ ഗുണാകരം (ഇപ്പോൾ) ലഭിച്ചു.

Verse 11

किं वा वितर्कितो विप्रः कर्मणस्तस्य वै फलम् । प्राप्तं मया न संदेहः पुत्रशोकान्वितं भृशम्

ഹേ വിപ്രാ! ഇനിയും വിചാരവിതർക്കം ചെയ്തിട്ട് എന്ത് പ്രയോജനം? ആ കർമ്മഫലമേ എനിക്ക് ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു—സംശയമില്ല—അത് പുത്രശോകത്തോടെ അത്യന്തം നിറഞ്ഞതാണ്.

Verse 12

किं वा शिशुविरोधश्च कृतो जन्मांतरे मया । तस्य पापस्य भुंजामि कर्मणः फलमीदृशम्

അല്ലെങ്കിൽ മുൻജന്മത്തിൽ ഞാൻ ഒരു ശിശുവിനെതിരേ ഏതെങ്കിലും അപരാധം ചെയ്തുവോ? ആ പാപത്തിന്റെ ഫലമായിട്ടാണ്—ഇത്തരത്തിലുള്ള കർമ്മഫലം—ഞാൻ ഇപ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്നത്.

Verse 13

याचमानस्य चैवाग्रे वैश्वदेवस्य कर्मणः । किं वापि नार्पितं चान्नं व्याहृतीभिर्हुतं द्विजैः

വൈശ്വദേവകർമ്മസമയത്ത് വാതിലിന് മുന്നിൽ യാചകൻ നിൽക്കുമ്പോൾ, അർപ്പിക്കപ്പെടാത്ത അന്നം ഏതാണ്? അല്ലെങ്കിൽ വ്യാഹൃതികളോടെ ദ്വിജർ ഹോമം ചെയ്ത് ശുദ്ധീകരിക്കാത്ത അന്നം ഏതാണ്?

Verse 14

एवं सुदेवमानाच्च स्वर्भानोस्तनया तदा । इंदुमती महाभाग शोकेन करुणाकुला

ഇങ്ങനെ ആ സമയത്ത് സ്വർഭാനുവിന്റെ പുത്രിയായ ഇന്ദുമതി സുദേവനാൽ മഹത്തായി ആദരിക്കപ്പെട്ടു; എന്നാൽ, ഹേ മഹാഭാഗ, അവൾ ശോകത്തിൽ വ്യാകുലയായി കരുണയിൽ നിറഞ്ഞു.

Verse 15

पतिता मूर्च्छिता शोकाद्विह्वलत्वं गता सती । निःश्वासान्मुंचमाना सा वत्सहीना यथा हि गौः

ശോകത്തിൽ വിഹ്വലയായ ആ സതി വീണു മൂർച്ചിച്ചു; അവൾ ആഴമുള്ള നിശ്വാസങ്ങൾ വിട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു, കിടാവില്ലാത്ത പശുവിനെപ്പോലെ.

Verse 16

आयू राजा स शोकेन दुःखेन महतान्वितः । बालं श्रुत्वा हृतं तं तु धैर्यं तत्याज पार्थिवः

രാജാ ആയൂ മഹാശോകവും ദുഃഖവും കൊണ്ട് മൂടപ്പെട്ടു; ബാലനെ അപഹരിച്ചതായി കേട്ടപ്പോൾ ആ പാർത്ഥിവൻ ധൈര്യം കൈവിട്ടു.

Verse 17

तपसश्च फलं नास्ति नास्ति दानस्य वै फलम् । यस्मादेवं हृतः पुत्रस्तस्मान्नास्ति न संशयः

തപസ്സിന് ഫലം ഇല്ല, ദാനത്തിനും നിശ്ചയമായും ഫലം ഇല്ല; കാരണം എന്റെ പുത്രൻ ഇങ്ങനെ അപഹരിക്കപ്പെട്ടു—ഇതിൽ സംശയമില്ല.

Verse 18

दत्तात्रेयः प्रसादेन वरं मे दत्तवान्पुरा । अजेयं च जयोपेतं पुत्रं सर्वगुणान्वितम्

മുന്പ് ദത്താത്രേയന്റെ പ്രസാദത്താൽ എനിക്ക് ഒരു വരം ലഭിച്ചു—അജേയനും വിജയസമ്പന്നനും സർവ്വഗുണസമന്വിതനുമായ പുത്രൻ।

Verse 19

तस्य वरप्रदानस्य कथं विघ्नो ह्यजायत । इति चिंतापरो राजा दुःखितः प्रारुदद्भृशम्

“ആ വരദാനത്തിന് എങ്ങനെ വിഘ്നം സംഭവിച്ചു?” എന്ന് ചിന്തയിൽ മുങ്ങിയ രാജാവ് ദുഃഖിതനായി കഠിനമായി കരഞ്ഞു।

Verse 106

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने गुरुतीर्थमाहात्म्ये च्यवनचरित्रे नाहुषाख्याने षडधिकशततमोऽध्यायः

ഇങ്ങനെ ശ്രീപദ്മപുരാണത്തിലെ ഭൂമിഖണ്ഡത്തിൽ—വേനോപാഖ്യാനം, ഗുരുതീർത്ഥമാഹാത്മ്യം, ച്യവനചരിതം, നാഹുഷപ്രസംഗം എന്നിവയിൽ—നൂറ്റിയാറാം അധ്യായം സമാപ്തമായി।