Shloka 49
The Account of Mohinī
Mohinī-upākhyāna
मया विमृश्य सुचिरं मोद्दिन्यर्थँ विचिंतितम् । तद्दास्यमि तव प्रीत्या त्वं हि पूज्यतरो मम ॥ ४९ ॥
mayā vimṛśya suciraṃ moddinyarthaṃ viciṃtitam | taddāsyami tava prītyā tvaṃ hi pūjyataro mama || 49 ||
ഞാൻ ദീർഘകാലം ആലോചിച്ച് നിന്നെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്ന കാര്യം നന്നായി നിർണ്ണയിച്ചു. നിനക്കുള്ള പ്രീതിയാൽ അതുതന്നെ ഞാൻ നിനക്ക് അർപ്പിക്കും; നീ എനിക്കു കൂടുതൽ പൂജ്യനാണ്।
Narada (contextual attribution within Narada–Sanatkumara dialogue framework)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti (devotion)
Secondary Rasa: shanta (peace)
FAQs
It emphasizes that true religious merit lies in inner intention: thoughtful reflection, affectionate giving, and honoring the truly worthy—devotion (prīti) elevates the act beyond mere transaction.
Bhakti is shown as prīti-driven action: one contemplates what pleases the revered recipient and offers it sincerely, treating the worthy as pūjya (reverence-worthy) rather than focusing only on external ritual.
No specific Vedanga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is directly taught here; the practical takeaway is ethical-ritual correctness of intent—dāna and pūjā should be guided by discernment (vimarśa) and sincerity.