Shloka 13
The Vision of Mohinī (मोहिनी-दर्शनम्)
तत्त्वया सर्वमेतद्धिकृतं राजन्सुदुस्तरम् । तस्यैव कर्मणः पुष्टिरशून्यस्य महीपते । इमानेवाग्रतः पुण्यास्त्वयोक्तान्विस्तराच्छृणु ॥ १३ ॥
tattvayā sarvametaddhikṛtaṃ rājansudustaram | tasyaiva karmaṇaḥ puṣṭiraśūnyasya mahīpate | imānevāgrataḥ puṇyāstvayoktānvistarācchṛṇu || 13 ||
ഹേ രാജാവേ, നിന്റെ തത്ത്വബോധംകൊണ്ട് ഇതെല്ലാം സിദ്ധമായി; എങ്കിലും ഇത് കടക്കുവാൻ അത്യന്തം ദുസ്സാധ്യം. ഹേ മഹീപതേ, ഇതുതന്നെ ആ അശൂന്യമായ (അർത്ഥവത്തായ) കർമത്തിന്റെ പുഷ്ടിയും ഫലസിദ്ധിയും ആകുന്നു. നീ ചോദിച്ച ഈ പുണ്യവിഷയങ്ങൾ എന്റെ മുമ്പിൽ വിശദമായി ശ്രവിക്ക॥१३॥
Sage Narada
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
The verse links tattva (true understanding) with success in dharmic effort: right insight makes even difficult spiritual aims ‘crossable’ and turns action into meaningful, fruit-bearing karma.
While not naming bhakti directly, it sets the bhakti-friendly principle that sincere inner understanding (tattva) makes practice effective; Narada then promises to explain the requested meritorious teachings in detail—typically the kind that support devotion through sacred acts and holy narratives.
No specific Vedanga (like Vyakarana or Jyotisha) is taught in this verse; the practical takeaway is methodological—listen systematically ‘in detail’ (vistarāt) to dharmic instructions so that karma becomes aśūnya (not vain).