Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 53
Manvantaras and Indras; Sudharmā’s Liberation through Viṣṇu-Pradakṣiṇā; Supremacy of Hari-Bhakti
ये मानवा हरिकथाश्रवणास्तदोषाः कृष्णांघ्रपद्मभजने रतचेतनास्च । ते वै पुंनति च जगंति शरीरसंगात् संभाषणादपि ततो हरिरेव पूज्यः ॥ ५३ ॥
ye mānavā harikathāśravaṇāstadoṣāḥ kṛṣṇāṃghrapadmabhajane ratacetanāsca | te vai puṃnati ca jagaṃti śarīrasaṃgāt saṃbhāṣaṇādapi tato harireva pūjyaḥ || 53 ||
ഹരികഥ ശ്രവണത്താൽ ദോഷങ്ങൾ കഴുകിപ്പോയി, ശ്രീകൃഷ്ണന്റെ പാദപദ്മഭജനത്തിൽ ചിത്തം രതമായവർ സത്യത്തിൽ ലോകങ്ങളെ പവിത്രമാക്കുന്നു. അവരുടെ സാന്നിധ്യവും സംഭാഷണവും മാത്രത്താലും പാവനത ലഭിക്കുന്നു; അതുകൊണ്ട് ഹരിയേ പൂജ്യൻ.
Narada (teaching within the Narada–Sanatkumara dialogue context)
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti
Secondary Rasa: adbhuta
FAQs
It declares that hearing Hari’s stories and devotion to Krishna’s lotus-feet removes faults, and that such devotees become purifiers of the world—so worship should be centered on Hari.
Bhakti is shown as śravaṇa (listening to Hari-kathā) and bhajana (loving service at Krishna’s feet), producing inner purification and transmitting sanctity to others through satsanga.
No specific Vedanga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught here; the practical takeaway is sādhana through śravaṇa and satsanga—regular listening to Hari-kathā and keeping holy company.