Narada Purana — Purva Bhaga, Shloka 139
Mokṣopāya: Bhakti-rooted Jñāna and the Aṣṭāṅga Yoga of Viṣṇu-Meditation
ध्यानात्पापानि नश्यन्ति ध्यानान्मोक्षं च विंदति । ध्यानात्प्रसीदति हरिद्धर्यानात्सर्वार्थसाधनम् ॥ ३९ ॥
dhyānātpāpāni naśyanti dhyānānmokṣaṃ ca viṃdati | dhyānātprasīdati hariddharyānātsarvārthasādhanam || 39 ||
ധ്യാനത്തിലൂടെ പാപങ്ങൾ നശിക്കുന്നു; ധ്യാനത്തിലൂടെയേ മോക്ഷവും ലഭിക്കുന്നു. ധ്യാനത്തിൽ ഹരി പ്രസന്നനാകുന്നു; സ്ഥിരധ്യാനത്തിൽ എല്ലാ ലക്ഷ്യങ്ങളും സിദ്ധിക്കുന്നു.
Narada
Vrata: none
Primary Rasa: bhakti (devotion)
Secondary Rasa: shanta (peace)
FAQs
It presents dhyāna as a complete sādhana: it purifies by destroying pāpa, culminates in mokṣa, and draws Hari’s grace—linking inner practice with divine approval.
Bhakti is shown here as focused remembrance/contemplation that pleases Hari; liberation is not merely self-effort but ripens through the Lord’s prasāda gained by steady meditation.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa, Jyotiṣa, or Kalpa) is taught in this verse; the practical takeaway is disciplined mental practice—steady dhyāna/dhāraṇā—as an applied spiritual method.