Dhvaja-Dhāraṇa Mahātmyam: Sumati–Satyamatī, Humility, and Deliverance by Hari’s Messengers
तमायांतं मुनिं श्रुत्वा स तु राजा विभाण्डकम् । प्रत्युद्ययौ सपत्नीकः प्रजाभि र्बहुविस्तरम् ॥ १५ ॥
tamāyāṃtaṃ muniṃ śrutvā sa tu rājā vibhāṇḍakam | pratyudyayau sapatnīkaḥ prajābhi rbahuvistaram || 15 ||
വിഭാണ്ഡക മുനി വരുന്നു എന്നു കേട്ടപ്പോൾ, രാജാവ് ഭാര്യയോടുകൂടിയും അനേകം പ്രജകളോടുകൂടിയും അദ്ദേഹത്തെ സ്വീകരിക്കുവാൻ മുന്നോട്ട് പുറപ്പെട്ടു.
Suta (narrator)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
It highlights atithi-dharma and reverence toward realized sages: a righteous king gains spiritual merit by personally welcoming a muni, treating saintly presence as sacred.
While not explicitly devotional to Vishnu here, it supports bhakti indirectly by emphasizing sadhu-sanga—honoring and approaching saints, which is repeatedly presented in Puranic tradition as a gateway to devotion and right conduct.
The verse primarily reflects smriti-based conduct (ācāra) rather than a specific Vedanga; practically, it teaches social-ritual etiquette of receiving a guest-sage, integral to dharmic governance (Rajadharma).